کلیه یخ زده بعد از یک سال به کار افتاد
کلیه‌ای که بیش از یک سال در سرمای منفی ۱۵۰ درجه مانده بود، دوباره زنده شد؛ دستاوردی که می‌تواند آینده پیوند اعضا را متحول کند. پست کلیه یخ زده بعد از یک سال به کار افتاد اولین بار در سفیر ارجان ظاهر شد.
به گزارش سفیر ارجان ، دانشمندان م و فق شده‌اند کلیه‌های خوک را که در دمای منفی ۱۵۰ درجه سانتی‌گراد منجمد و در برخی موارد بیش از یک سال نگهداری شده بودند، دوباره گرم کنند و نشانه‌هایی از بازگشت عملکرد آن‌ها را مشاهده کنند. این کلیه‌ها پس از خروج از فریزر، شست‌وشوی مواد شیمیایی و آزمایش روی دستگاه‌های مخصوص و بدن خوک‌ها، دوباره جریان خون پیدا کردند و شروع به تولید ادرار کردند.
این پژوهش که هنوز داوری علمی نشده، گامی مهم در مسیر نگهداری طولانی‌مدت اندام‌ها برای پیوند محسوب می‌شود؛ روشی که در آینده می‌تواند به پزشکان اجازه دهد اندام‌های اهدایی را تا زمان پیدا شدن گیرنده مناسب ذخیره کنند. در حال حاضر، اندام‌های انسانی معمولاً فقط ۲۴ تا ۳۶ ساعت قابلیت نگهداری دارند.
برای منجمد کردن کلیه‌ها، پژوهشگران ابتدا مواد محافظی را به آن‌ها تزریق کردند تا از تشکیل بلورهای یخ و آسیب به بافت جلوگیری شود. سپس ذرات بسیار ریز اکسید آهن را وارد کلیه کردند تا هنگام گرم کردن مجدد، با استفاده از میدان الکترومغناطیسی، گرما به‌طور یکنواخت در سراسر اندام پخش شود. این روش پیش‌تر روی کلیه‌های موش آزمایش شده بود، اما اجرای آن روی کلیه‌های بزرگ‌تر خوک به سه سال اصلاح و آزمایش نیاز داشت. در آزمایش‌ها، کلیه‌های گرم‌شده دوباره صورتی شدند و جریان خون در آن‌ها برقرار شد. حتی کلیه‌ای که بیش از یک سال در حالت انجماد نگهداری شده بود، بلافاصله پس از قرار گرفتن در دستگاه آزمایش، ادرار تولید کرد؛ هرچند میزان تولید ادرار در نمونه‌های بررسی‌شده حدود دوسوم مقدار طبیعی بود.
با وجود این موفقیت، روش جدید هنوز برای استفاده در پیوند انسانی آماده نیست؛ زیرا کلیه‌ها پس از گرم شدن نشانه‌هایی از آسیب بافتی داشتند که احتمالاً بخشی از آن ناشی از مواد محافظ شیمیایی است. همچنین هنوز مشخص نشده که این اندام‌ها بتوانند در بدن موجود زنده برای مدت طولانی عملکرد طبیعی خود را حفظ کنند. پژوهشگران قصد دارند آزمایش‌ها را برای دوره‌های طولانی‌تر روی خوک‌ها ادامه دهند، مواد محافظ کم‌سم‌تری پیدا کنند و در مراحل بعدی، این روش را روی کلیه‌های انسانی بیازمایند. در صورت رفع این مشکلات، امکان ذخیره‌سازی طولانی‌مدت اندام‌ها می‌تواند کمبود اعضای پیوندی را کاهش دهد، فرصت بیشتری برای یافتن گیرنده مناسب فراهم کند و حتی در شرایط اضطراری، دسترسی سریع‌تر به اندام موردنیاز را ممکن سازد.