«در هجر، وصل باشد»؛ بازخوانی یک تناقض رهایی‌بخش در جهان حافظ
بیستم مهرماه در تقویم کشورمان بیش از آنکه روز بزرگداشت یک شاعر کلاسیک باشد روز «بازگشت به خویشتن خویش» است، حافظ آن «لسان‌الغیب» که غبار قرن‌ها بر کلامش ننشسته، گویی در هر عصر راوی دردهای انسان معاصر است، او که خود بارها در کوران حوادث روزگار طعم تلخ دوری و انزوا را چشیده در بزنگاهی از حیات خویش نهیب می‌زند "حافظ شکایت از غم هجران چه می‌کنی؛ در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور".
بیستم مهرماه در تقویم کشورمان بیش از آنکه روز بزرگداشت یک شاعر کلاسیک باشد روز «بازگشت به خویشتن خویش» است، حافظ آن «لسان‌الغیب» که غبار قرن‌ها بر کلامش ننشسته، گویی در هر عصر راوی دردهای انسان معاصر است، او که خود بارها در کوران حوادث روزگار طعم تلخ دوری و انزوا را چشیده در بزنگاهی از حیات خویش نهیب می‌زند "حافظ شکایت از غم هجران چه می‌کنی؛ در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور".