با برندگان جایزه نوبل 2026 آشنا شوید

رونمایی از جوایز امسال در حال انجام است. در اینجا آنچه باید درباره برندگان اعلام شده و افتخاراتی که هنوز در راه است بدانید.

رونمایی از جوایز نوبل 2026 در حال انجام است.

کمیته‌های نوبل برندگان سال را در فیزیولوژی یا پزشکی، فیزیک، شیمی، و ادبیات اعلام کرده‌اند، و از آثاری تقدیر می‌کنند که به گفته آن‌ها «پایه‌ی عصر جدیدی را در علم اعصاب پایه‌گذاری کرده‌اند،» «راه را برای نوع جدیدی از ستاره‌شناسی هموار کرده‌اند،» راز دیرینه‌ای را درباره شکل‌های ترکیبی، ادبیات و هندسه‌شناسی جدید حل کرده‌اند.

این جوایز بخشی از یک هفته اعلامیه جوایز معتبر است که هر ماه اکتبر به افراد یا گروه‌هایی برای مشارکت‌های برجسته در شش زمینه اعطا می‌شود: فیزیک، شیمی، فیزیولوژی یا پزشکی، ادبیات، صلح، و علوم اقتصادی.

کمیته ها به معرفی برنده یا برندگان یک دسته در هر روز هفته تا زمان اعلام برنده نهایی ادامه خواهند داد. اکنون دو افتخار باقی مانده است: جایزه صلح که روز جمعه اهدا می شود و علوم اقتصادی که دوشنبه آینده 12 اکتبر اعلام می شود.

برندگان در مراسم اهدای جوایز در استکهلم و اسلو در ماه دسامبر، یک دیپلم، یک مدال و 12 میلیون کرون سوئد - معادل تقریباً 1.2 میلیون دلار - دریافت خواهند کرد.

کمیته نوبل گفت که جایزه صلح، که اغلب از نزدیک ترین جوایز تماشا شده است، به یکی از 287 نامزدی که امسال نامزد شده اند، اهدا خواهد شد.

سال گذشته، این افتخار به ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا اعطا شد تا از فعالیت‌های او در مبارزه با دیکتاتوری و ترویج دموکراسی در کشورش به مدت 25 سال تقدیر کند.ماچادو بعداً پس از برکناری نیکلاس مادورو، رئیس‌جمهور سابق ونزوئلا در ژانویه، مدال خود را به رئیس‌جمهور دونالد ترامپ، که مدت‌ها طمع داشت و علناً برای کسب این جایزه تلاش می‌کرد، داد.

با این حال، کمیته در پی این ژست بیانیه ای صادر کرد و اعلام کرد که برندگان نمی توانند جوایز را به اشتراک بگذارند یا انتقال دهند.

کمیته نوشت: "تصمیم نهایی است و برای همیشه اعمال می شود."

ترامپ امسال بار دیگر نامزد دریافت جایزه صلح شده است، اما انتظار نمی رود در بحبوحه جنگ مداوم ایالات متحده با ایران، این جایزه را دریافت کند.

در اینجا آنچه باید در مورد برندگان اعلام شده بدانید آمده است.

کارل دیسروت، پیتر هگمان و گئورگ ناگل روز دوشنبه به دلیل اکتشافات پیشگام خود در زمینه اپتوژنتیک، روشی که از نور برای تعیین نحوه عملکرد سلول ها در مغز یا حتی اعمال کنترل بر این فرآیندها استفاده می کند، جایزه نوبل فیزیولوژی یا پزشکی را دریافت کردند.

پر سونینگسون، رئیس کمیته فیزیولوژی و پزشکی نوبل گفت: «اپتوژنتیک فرصت‌هایی را برای نقشه‌برداری مغز به روشی فراهم می‌کند که زمانی فقط می‌توانستیم رویای آن را داشته باشیم».

هگمن استاد بیوفیزیک در دانشگاه هومبولت در برلین است. ناگل فیزیولوژی گیاهی را در دانشگاه وورزبورگ آلمان تدریس می کند. و دیسروت استاد علوم رفتاری در دانشگاه استنفورد است.

استفاده برندگان از اپتوژنتیک به محققان این امکان را می دهد که "دقیقاً کشف کنند کدام یک از سلول های عصبی در یک بسته پیچیده عملکردهای مختلف مغز را کنترل می کنند."کمیته نوشت: مربوط به درد، رفتار اجتماعی، تشنگی و گرسنگی، و پاداش و توجه است.

ناگل در مصاحبه ای با مؤسسه نوبل گفت که از دریافت این خبر "بسیار شگفت زده" شده است و با توجه به اینکه معتقد است دیگر اکتشافات پزشکی به نفع تعداد بیشتری از مردم بوده است، فکر می کند "برای دریافت این جایزه در اپتوژنتیک پزشکی خیلی زود است." هگمن به مؤسسه گفت که از دریافت این خبر "غرق" شده است.

دیسروت، که به طور مشابه گفته است که از دریافت این افتخار «بسیار شگفت‌زده» شده است، به استنفورد مدیسین گفت که «نمی‌تواند خوشحال‌تر باشد» و خاطرنشان کرد که «سه‌گانه‌ای که کمیته انتخاب کرد، از اکتشافات اولیه جلبک‌ها تا آزمایش‌های پیشرفته علوم اعصاب را در بر می‌گیرد».

او گفت: «بنابراین این جایزه واقعاً سفر کامل اکتشاف را به تصویر می‌کشد.

فرانسیس هالزن روز سه شنبه جایزه نوبل فیزیک را به خاطر کارش در مورد مطالعه نوترینوها، ذرات بسیار کوچک و شبح مانندی که در اطراف ما هستند اما به ندرت با مواد دیگر تعامل دارند، دریافت کرد.

نوترینوها بار الکتریکی ندارند و به آنها اجازه می دهد مسافت های زیادی را طی کنند و بدون از دست دادن انرژی یا تغییر جهت از بیشتر مواد عبور کنند. این کیفیت باعث می شود که ذرات پیام رسان های قوی برای اطلاعات در مورد پدیده های کیهانی دوردست باشند. اما همچنین تشخیص و مطالعه آنها را بسیار سخت می کند.

هالزن، استاد فیزیک در دانشگاه ویسکانسین مدیسون، ایده استفاده از یخ در قطب جنوب را برای ردیابی ذرات گریزان مطرح کرد.کمیته‌های نوبل گفتند، کار او برای رصدخانه نوترینو IceCube، که مجهز به هزاران حسگر نوری تعبیه‌شده در یخ شفاف یخی است، «بنیادی» بوده است که محققان را قادر می‌سازد تا فلاش‌های ضعیف نور تولید شده در موارد نادری را که نوترینوها با ذرات دیگر برهم‌کنش دارند، مشاهده و ضبط کنند. اندکی پس از تکمیل رصدخانه، IceCube اولین نوترینوهای پرانرژی را از کهکشان های دور شناسایی کرد.

مارک پیرس، رئیس کمیته نوبل فیزیک در بیانیه‌ای مطبوعاتی گفت: "فرانسیس هالزن رهبری یک تیم بین‌المللی از محققان و مهندسان را برعهده داشت که ابزار فوق‌العاده‌ای را به ما ارائه کردند. سرسختی و بینش علمی او راه را برای نوع جدیدی از نجوم هموار کرد."

هالزن در یک جشنواره علمی در برگامو ایتالیا بود و در حال کار بر روی یک پیشنهاد بود که خبر برنده شدن جایزه را دریافت کرد. او در مصاحبه ای با مؤسسه نوبل گفت: «همانطور که در یکی از جلسات شوخی کردم، امیدوارم به تامین مالی آن کمک کند.

هالزن توضیح داد که چگونه تیمش در IceCube کشف کردند که نور آبی می‌تواند صدها متر از یخ قطب جنوب عبور کند و این به آنها اجازه داد تا برهم‌کنش‌های نوترینوها را مشاهده کنند. او توضیح داد: "این برف باستانی است که 50000 سال پیش روی قطب جنوب باریده است. فوق العاده خالص است و به همین دلیل بسیار شفاف است."

هالزن اضافه کرد که ردیابی نوترینوها حتی در مطالعه سیاهچاله ها نیز بینشی را ارائه می دهد.

او در مورد این گفت: «این بدیهی است جایی که نور از آن فرار نمی کندخلاءهای کیهانی اما، او خاطرنشان کرد، اولین باری که محققان IceCube یک منبع نوترینویی آسمانی را شناسایی کردند، که ذرات را به یک کهکشان فعال با یک سیاه‌چاله بسیار پرجرم در مرکز آن ردیابی کردند، «نمونه‌ای از نگاه کردن به مناطق بسیار نزدیک سیاهچاله است، جایی که احتمالاً فقط نوترینوها از آنجا فرار می‌کنند.»

جایزه نوبل شیمی روز چهارشنبه به Henri B. Kagan و Kenso Soai برای یافتن راه حلی برای معمایی درباره کایرالیته یا «دست بودن» مولکول‌هایی که دانشمندان را برای دهه‌ها گیج کرده بود، اعطا شد.

بسیاری از مولکول‌ها دارای دو نوع هستند که تصاویر آینه‌ای از یکدیگر هستند، شبیه به دست راست و چپ، اما یکی از این گونه‌ها زمانی که مولکول در طبیعت یافت می‌شود به شدت غالب است و تنها نوع مولکولی است که در موجودات زنده یافت می‌شود. و علیرغم شباهت آنها، هر یک از انواع اثر متفاوتی ایجاد می کند، به این معنی که به عنوان مثال در داروسازی، تنها یکی از نسخه های آینه ای مولکول می تواند به نتیجه مطلوب یک دارو کمک کند.

دانشمندان مدت‌ها در مورد چگونگی ایجاد یک تصویر آینه‌ای خاص در ابهام بودند و دریافتند که این دو نوع به نسبت مساوی هنگام انجام آزمایش‌هایی که این مولکول‌های «دست» را تشکیل می‌دهند، تولید می‌شوند.

این کاگان، که در دانشگاه پاریس-سود در اورسی، فرانسه تدریس می‌کند، و کنسو، که در دانشگاه علوم توکیو تدریس می‌کند، بودند که فرآیند تولید یک نوع دلخواه را کشف کردند، و نشان دادند که چگونه هموخایری- یا هماندستی - در مولکول ها رخ می دهد.