نقد و بررسی «زمستان کامرون در کارنگی هال»: فیلم کنسرت پل توماس اندرسون عظمت و صمیمیت یک رویداد باطنی را به تصویر می کشد - جشنواره فیلم لندن

موزیک ویدیو مورد علاقه هر نویسنده ای است و پل توماس اندرسون نیز از این قاعده مستثنی نیست. اما در جایی که امثال مارتین اسکورسیزی دوست دارند وقتی یک فیلم کنسرت تمام عیار می سازند بزرگتر شوند، PTA در جهت مخالف حرکت می کند. جاناتان دمی به ناچار تأثیر زیادی در اینجا دارد، اما کامرون وینتر در سالن کارنگی کوچک‌ترین شباهتی به مستند «تاکینگ هدز» در سال 1984 ندارد. چیزی که به نظر می رسد تبلیغ فوق العاده او در سال 1985 برای New Order's The Perfect Kiss است، شاید تنها دلیلی که می توان از پاول و پرسبرگر و MTV در یک نفس نام برد.

اگرچه موسیقی باطنی Winter یک سلیقه اکتسابی است، فیلم PTA - که با مشارکت بنی سافدی کار می‌کند - حس فوق‌العاده‌ای از موقعیت را ارائه می‌دهد. کارنگی هال بیش از 3000 نفر را در خود جای داده است، اما این فیلم پرفورمنس به ضرب المثل قدیمی درباره احساس تنهایی در میان جمعیت جان می دهد. Cameron Winter at Carnegie Hall با استفاده از رنگ گرم 35 میلی متری برای به تصویر کشیدن فضای قدیمی و تقریباً موزیک تالار محل برگزاری، عظمت و صمیمیت رویداد را ایجاد می کند. در تضاد کامل با صحنه‌های شلوغ ازدحام، مثلاً فیلم اخیر Oasis، PTA مخاطب را هم به‌عنوان توده‌ای مبهم و هم دنباله‌ای از افراد بسیار متمرکز به تصویر می‌کشد، که هر کدام نوع ارتباط خود را با نوازنده‌ای تجربه می‌کنند که با آن‌ها صحبت نمی‌کند یا حتی به سمت آنها نمی‌چرخد. اخبار مرتبط، آوا دوورنی، ریشه های پشت فیلم مستند «14» خود را در Buzzy London Film به اشتراک می گذارداخبار اولین جشنواره، جیمز گری می‌گوید که «دو عاشق» را اولین فیلم موفق خود می‌داند: «به فیلم‌هایی که قبل از آن ساخته‌ام خیلی اهمیت نمی‌دهم»

وینتر، خواننده 24 ساله یک گروه راک نیویورکی به نام Geese، تحسین کننده لئونارد کوهن و باب دیلن است که از همان ابتدا کاملاً مشخص است. با اشاره عجیب و غریب به آتش و گوگرد نیک کیو در مذهبی ترین حالتش، نمایش صرفاً یک مرد و یک پیانوی بزرگ است که به نوعی برای زنی که در دومین نمایشش در جشنواره فیلم لندن سه ردیف از جلو نشسته بود (او بعد از اینکه آهنگ دوم به سختی شروع شده بود ترک کرد) شوکه کننده بود. سادگی فاحش صدا، با توجه به ماهیت گسترده و تقریباً کلاسیک آهنگ‌ها، گاهی اوقات دنبال کردن فیلم را به طرز شگفت‌آوری سخت می‌کند - آیا ما یک مجموعه کامل را تماشا می‌کنیم یا فقط یک چرخه آهنگ طولانی را تماشا می‌کنیم؟ - و اگر تشویق آگاهانه مخاطبان آگاه نبود، تشخیص اینکه یک آهنگ کجا تمام می شود و آهنگ بعدی شروع می شود دشوار بود. در ددلاین تماشا کنید

مانند موضوع آن، PTA واقعاً به نظر نمی رسد که اهمیتی بدهد که آیا از خودتان لذت می برید یا خیر. بسیار شبیه ترانه‌های Winter - که حاوی آهنگ‌هایی مانند «نام‌ها دونات‌هایی هستند که روی دریا هستند» - بسیاری از کامرون Winter At Carnegie Hall درباره تفسیر است. دوربین همیشه راه هایی را در اطراف هنرمند پیدا می کند، گاهی اوقات او را با بی علاقگی پزشکی قانونی یک پزشک، از نزدیک و در چهره او مانند یک هوادار پرستش معاینه می کند. زمستان لغزنده و غیرقابل نفوذ باقی می مانددر تمام طول، و زمانی که او تنها عمل نمایشی خود را انجام می دهد - وانمود می کند که بعد از 30 دقیقه صحنه را ترک می کند - دشوار است که بفهمیم این یک شوخی است یا شروع یک حمله پانیک که خوشبختانه فروکش کرده است.

نمایش و موسیقی متن، که کمی بیش از یک ساعت طول می‌کشد، با صحنه‌هایی از کنسرت‌داران که اتاق را پر می‌کنند و سپس آن را خالی می‌کنند، رزرو می‌شود. آنچه در این بین اتفاق می‌افتد، بازجویی جالبی از ماهیت بسیار شخصی هنر، چگونگی وقوع آن و تأثیر امواج عصبی که در اتاقی پر از افراد همفکر ایجاد می‌کند است. اما آیا خوب است؟ اگر این معیار اصلی شماست، Cameron Winter At Carnegie Hall برای شما مناسب نیست.

عنوان: Cameron Winter At Carnegie Hall Festival: London, New York کارگردان: Paul Thomas Anderson توزیع کننده: Mubi مدت زمان: 1 ساعت و 11 دقیقه

هشدارهای اخبار فوری ما را دریافت کنید و صندوق ورودی خود را راضی نگه دارید.