نقد فیلم Fidai – فیلم کلاژ فلسطینی فیلم های سرکوب شده را به آثار هنری تبدیل می کند

کمال الجعفری با استفاده از مواد آرشیوی خانه های ویران شده، کودکان وحشت زده و اجساد مرده، انسانیت را با روی هم قرار دادن اشعار نویسندگان فلسطینی در عربی، «فدای» به معنای کسی است که حاضر است خود را برای خیر بزرگتر قربانی کند. کمال الجعفری، فیلمساز فلسطینی، با وام گرفتن این واژه، که در مواقعی در زمینه نظامی به کار می رود، برای فیلم کلاژ خود، خیزش نیرومندی از تصاویر را علیه موج تبلیغات و پاک شدن تاریخ

کمال الجعفری با استفاده از مواد آرشیو خانه های ویران شده، کودکان وحشت زده و اجساد مرده، انسانیت را با روی هم قرار دادن اشعار نویسندگان فلسطینی به حلقه ها اضافه می کند.

دوشنبه 12 اکتبر 2026 10.00 CEST آخرین تغییر در دوشنبه 12 اکتبر 2026 10.01 CEST

در زبان عربی، «فدای» به معنای کسی است که مایل است خود را فدای خیر بزرگتر کند. کمال الجعفری، فیلمساز فلسطینی، با وام گرفتن این واژه، که در مواقعی در زمینه نظامی به کار می رود، برای فیلم کلاژ خود، خیزش نیرومندی از تصاویر را علیه موج تبلیغات و پاک شدن تاریخی به راه می اندازد. بیشتر فیلم برگرفته از مواد آرشیوی است که زمانی در مرکز تحقیقات فلسطین در بیروت نگهداری می شد. در سال 1982، در جریان جنگ داخلی لبنان، نیروهای اسرائیلی به این مرکز حمله کردند و آرشیو را تصرف کردند. اعتقاد بر این است که بیشتر این اسناد در مورد تاریخ فلسطین - کتاب ها، روزنامه ها، مصنوعات سمعی و بصری - هنوز در دست ارتش اسرائیل است.

فیلم‌هایی که در فیلم الجعفری از طریق مخفیانه به دست آمده‌اند، آثار فیزیکی سرکوب سیاسی را در خود دارند. تصاویر خراشیده، دانه دار و پیکسلی هستند، با این حال از طریق قدرت مونتاژ، شباهت های بصری شگفت انگیزی را تداعی می کنند که به خشونت بی امان فلسطینی ها در طول دهه ها متحمل شده اند. فیلم سیاه و سفید گرفته شده در دوران فرمانروایی بریتانیا سربازانی را نشان می‌دهد که در خیابان‌ها گشت‌زنی می‌کنند و بر جمعیت بومی خشونت اعمال می‌کنند. اعمال مشابه پس از آنتوسط نیروهای اسرائیلی انجام شده است. ویرایش به جای ترتیب زمانی، حس تداوم را از طریق تصاویر تکراری ایجاد می کند. بارها و بارها خانه های ویران شده، کودکان وحشت زده و اجساد فلسطینی ها را می بینیم که توسط نیروهای اشغالگر به قتل رسیده اند.

این فیلم بیش از یک اثر تلفیقی ساده، مداخله تاریخی خود را نیز انجام می دهد. بسیاری از قرقره ها با نوشته های تحقیرآمیز اضافه شده توسط مقامات اسرائیلی حک شده اند که الجعفری آنها را با رگه هایی از رنگ قرمز می پوشاند. به جای آنها گزیده هایی از اشعار نویسندگان فلسطینی مانند غسان کنفانی وجود دارد که کلماتشان حس انسانیت را به این تصاویر گذشته باز می گرداند. فیلم الجعفری از طریق این استراتژی‌های احیاء، رهایی را، اگر چه لحظه‌ای، به آرشیو اسیر می‌آورد.