موضع سالی رونی در مورد فلسطین شجاعانه و انسانی است

عزم نویسنده مردم عادی برای حمایت از اقدام فلسطین، حتی اگر به این معنی باشد که کتاب‌هایش از فروش در بریتانیا خارج شده‌اند، قوانین تروریسم بریتانیا را به سخره می‌گیرد. سالی رونی با چشمان باز وارد این افتضاح شد: او در ژوئیه گذشته گفت که حق امتیاز کتاب هایش و اقتباس های بی بی سی آنها،

فکر کردن به نویسنده‌ای که به خاطر عقاید سیاسی‌اش در بریتانیا خطر دستگیری را داشته باشد، سخت است، فکر کردن به نویسنده‌ای که کتاب‌هایش در هر جایی جز اینجا منتشر شود، سخت است. سالی رونی با چشمان باز وارد این افتضاح شد: او در ژوئیه گذشته گفت که حق امتیاز کتاب‌هایش و اقتباس‌های بی‌بی‌سی آن‌ها برای حمایت از فلسطین اکشن استفاده می‌شود.

شجاعت رونی در خطر زندان نیست، زیرا راه حلی برای آن وجود دارد، کاری که او انجام می دهد - اجتناب از بریتانیا. بلکه خاردارترین راه ممکن را برای این امر انتخاب کرده است. نویسندگان می توانند در حمایت از مردم فلسطین مقاله بنویسند و نامه هایی را امضا کنند. بازیگران می‌توانند آن را در مصاحبه‌ها بیان کنند، نوازندگان می‌توانند آن را از روی صحنه بگویند، و همیشه هزینه‌هایی برای آن وجود دارد، خواه در معرض دید عموم باشد و یک تور جهانی راه اندازی شده باشد، یا پشت درهای بسته باشد و به سادگی از فرصت‌ها محروم شوند. اما چنین اقداماتی، حتی اگر به طور منطقی حاکی از حمایت از یک سازمان ممنوع باشد، مستلزم نقض فعالانه قوانین تروریسم نیست. رونی به هر حال با تعهد به حمایت از اقدام فلسطین با حق امتیاز خود، ضربه مالی خورده بود. اما این قیمتی است که حداقل می توانید حساب کنید. فروش ها و فرصت های از دست رفته ای که به طور موثر در بریتانیا ممنوع و ممنوع می شوند، بی شمار هستند.

رونی هرگز یک نویسنده غیرسیاسی نبوده است و اکنون این ایده را پذیرفته است که اهمیت دادن به غزه به نوعی انتخاب زندگی یک خیانتکار است.

با این حال، صحبت کردن به عنواننه او-حسابدار، اما به عنوان فردی که در فرهنگی زندگی می کند که او نیز در آن زندگی می کند و چنین تأثیری در توصیفش گذاشته است، قیمت گذاری بر ارزش جایگاه او به همین ترتیب دشوار است. صدای تالیفی و مجموعه آثار او این مداخله را در گستره آن متمایز می کند. او هرگز یک نویسنده غیرسیاسی نبوده است. افراد عادی در کلاس تیغ می زدند، گفتگو با دوستان از تحلیل مارکسیستی ابایی نداشت. اما کار همچنین صمیمی است، اغلب خانگی است، منظورم سرنخ در نام است - اینها همیشه افراد عادی بودند. رونی به دلیل شهرت بسیار چالش برانگیز اما ظرافت روزمره خود، موقعیت خود را به دست گرفت و با انجام این کار، این ایده را پذیرفت که اهمیت دادن به غزه به نوعی انتخاب زندگی یک خیانتکار است. اصرار داشت که این یک پاسخ انسانی است، به همان اندازه طبیعی و معمولی، پرشور و مهم، مانند دوستی.

همچنین، بیایید - مطمئناً در برخی موارد ما اجازه داریم این را بگوییم - قانون تروریسم را که بدین ترتیب اعمال می شود به سخره می گیرد. هیچ کس در هیچ کجا فکر نمی کند سالی رونی خطری برای ایالت بریتانیا یا هر ایالتی باشد، همانطور که هیچ کس در هیچ کجا فکر نمی کند یک وکیل حقوق بشر 94 ساله که از دوستان مادر فقید اد میلیبند بود چنین کند. کیر استارمر، به طرز متناقضی، با توجه به اینکه دو چیز به نفع او احتیاط و سرزمین قانونی او بود، خود را در گوشه ای پوچ ترسیم کرد، جایی که دستگیری های تروریستی بین سال های 2024 تا 2025 از 250 به نزدیک به 3000 افزایش یافت. در دموهایی که هر کسی اعداد را خرد می کرد، تعداد آنها بیش از 80 بود تا کمتر از 20.

راتاریخ و ویژگی همبستگی ایرلند با آرمان فلسطین از زمان تور دردناک اد شیران که در آن خواننده فکر می‌کرد می‌توان به آرامی از یک آهنگ طرفدار فلسطین صرف‌نظر کرد، بدون از دست دادن گروه حامی خود - Beoga، بنیانگذار هنرمندان ایرلندی برای فلسطین، بسیار مورد بحث قرار گرفت. به طور گسترده تر، ایرلند دارای یک سنت پر جنب و جوش از زنان جوان است که هیچ دلیلی برای این که فکر کنند حق دارند در مورد ژئوپلیتیک که به هر حال پارو خود را پارو می زنند، نظر دهند. اعتصاب فروشگاه های Dunnes در سال 1984 زمانی آغاز شد که مری منینگ 21 ساله حاضر نشد مقداری گریپ فروت آفریقای جنوبی را مدیریت کند، اقدامی که برای او 21 پوند در هفته به ازای پول دهه 80 هزینه داشت. کمتر از سه سال بعد، زمانی که ایرلند در اعتراض به آپارتاید، کالاهای آفریقای جنوبی را به کلی ممنوع کرد، به اوج سیاسی خود رسید. با این حال، در این بین، در سال 1985، دزموند توتو در راه دریافت جایزه صلح نوبل با منینگ و اعتصاب کنندگان همکارش ملاقات کرد، و در حالی که او برای دیدار با او در آفریقای جنوبی دعوت کرد - که آنها او را به آنجا بردند، اما در مرز دور شدند. در اینجا یک پژواک فوری از دولتی وجود دارد که قدرت خود را در گمرک نشان می‌دهد تا توجه را به ضعف خود جلب کند. و نویسنده‌ای که علاوه بر آن، یک شهروند معمولی است، که حق‌الامتیاز از دست رفته‌اش تقریباً کمترین قربانی است، اما همچنان نمادی قدرتمند است.