بررسی جوجه ها - هارمونی های عالی و اثبات سختی در نمایش سالگرد

تئاتر بیکن، نیویورک دو دهه پس از اینکه موسیقی کانتری گروه را برای اعتراض به جنگ عراق در لیست سیاه قرار داد، این سه نفر آلبوم بی عذرخواهی خود را به راه طولانی طی می کنند جشن گرفتند. اما این آغاز آن درگیری بود که دوشنبه شب بر سر تئاتر بیکن نیویورک رخ داد، جایی که چیکس دومین نمایش از سه نمایش فروخته شده را اجرا کرد. در مارس 2003، هشت روز قبل از t

ماه گذشته، تقریباً بدون هیاهو، ایالات متحده رسماً خروج نیروهای خود از عراق را پس از 23 سال باتلاق خشونت آمیز به پایان رساند. اما این آغاز آن درگیری بود که دوشنبه شب بر سر تئاتر بیکن نیویورک رخ داد، جایی که چیکس دومین نمایش از سه نمایش فروخته شده را اجرا کرد. در مارس 2003، هشت روز قبل از حمله ایالات متحده به عراق، ناتالی مینز، خواننده سوپرگروه این کشور، روی صحنه در لندن گفت که از اینکه رئیس جمهور وقت جورج دبلیو بوش اهل ایالت تگزاس بود، "شرمنده" است و واکنشی سریع، خودپسندانه و ترسناک پیشگویانه را برانگیخت.

بیش از یک نفر در Beacon با صدای بلند تعجب کردند که طرفداران همکار در آن زمان کجا هستند، زمانی که یک نظر در رادیو AM و اخبار کابلی پخش شد و منجر به تظاهرات رایت سی دی و تهدید به مرگ شد. (دبیرستان، پاسخی رایج بود.) من خودم نه ساله بودم، با دیدگاه شدید یک کودک به اخلاق و پیامد. می دانستم کشور ما در یک مکان بسیار دور در حال جنگ بود و گروه مورد علاقه من هزینه نقد آن را متحمل شد. یک روز می‌توانستم آهنگ‌های آسمان آبی از جمله Travelin’ Soldier، Landslide و Cowboy Take Me Away را از رادیو در راه مدرسه ببینم. بعد، آنها رفته بودند.

به گفته مینز، این حادثه، با نام مستعار «نعمت»، دوشنبه شب، در یکی از معدود نمایش‌های بزرگداشت بیستمین سالگرد راه طولانی، زمین سوخته جوجه‌ها، پاسخی کوبنده به آنچه که بسیاری اکنون به یاد می‌آورند، شاید «لغو بیشتر» باشد، مورد توجه قرار گرفت.به طور دقیق و شوم، به عنوان شکلی از رسانه های اجتماعی اولیه، آزار و اذیت هماهنگ پس از حقیقت دیده می شود). اگرچه برای یک جمعیت خاص - عمدتاً سفیدپوست و زن، بسیاری از افراد عجیب و غریب - به نظر می رسد، من تقریباً لحظه ای را که گروه آن کلیپ سال 2003 را روی صحنه پخش کرد، به عنوان مقدمه ای برای آتش سوزی تلخ آنها آماده نیست که خوب بسازد، تشخیص ندادم، زیرا مینز در آن می خندد، بیخود صحبت می کند. مردم فراموش می کنند، هرگز قرار نبود آنقدر جدی باشد.

اگر فقط. گروه در طول این بیانیه نمایش، چندین کلیپ از فیلم مستند ضروری باربارا کوپل در سال 2006 در مورد سقوط و ظهورشان را بازبینی کرد. در یکی، مونتاژی از مجریان اخبار کابلی و راندوهای موسیقی پاپ، «فرشتگان صدام» را به عنوان «خائنانی» محکوم می‌کنند که به سربازان بی‌احترامی می‌کنند، خیلی بلند صحبت می‌کنند، قوانین راه راه موسیقی کانتری را زیر پا می‌گذارند.

مینز روز دوشنبه در حالی که همچنان می خندید به جمعیت خشمگین گفت: "خب، تصور کنید که... ما فکر می کردیم که این بدترین چیزی است که می تواند به دست بیاورد." حالا من جورج دبلیو بوش را می‌بوسم، زیرا اکنون شرمنده‌ایم که رئیس‌جمهور ایالات متحده اهل ایالات متحده است.» زمان با کشور مهربان نبوده است، متأسفانه در چهارمین آلبوم استودیویی مهم گروه به عنوان ریاکارانه، انتقام جویانه و شاید به طور غیرقابل برگشتی تقسیم شده است. اما با هنرمندانی که قبلاً به نام جوجه‌های دیکسی شناخته می‌شدند مهربان بوده است (آنها «دیکسی» را در سال 2020 کنار گذاشتند)، که هارمونی‌های نفیس و استاندارد صنعتی و بلوگراس پاپ آزادی‌بخششان مانند شراب خوب قدیمی شده است.

این سه نفر توسط این دو غنی و جلا یافتنددهه‌ها پس از انتشار «راه دراز» - که شامل یک وقفه 14 ساله، چند تور، یک آلبوم دیگر (2020's Gaslighter) و یک ملت به شدت از هم پاشیده بود. آلبومی که در اولین اجرای نمایش به طور کامل پخش شد، اکنون به طرز نگران کننده ای پیشگو به نظر می رسد، در نوبت مرثیه و بوسه ای برای شهرهایی که شاید برای همیشه از هم جدا شده اند. مین - همراه با خواهران مارتی مگوایر و امیلی استریر به ترتیب در کمانچه و بانجو (و مناسب برای محور پاپ و راک با کمک ریک روبین، یک گروه پشتیبان کامل) - اجرای 14 آهنگ را به همان اندازه قوی و آموزش دیده مانند آوازهای هرگز بهترش، شفاف و شفاف نگه داشت. فقط آهنگ‌هایی بود که با کلیپ‌های مستندی که هم طوفان‌های عمومی و هم خصوصی را به تصویر می‌کشیدند - واکنش‌های منفی اما همچنین مادر شدن جوان، گشت و گذار در اطراف IVF (خیلی سخت)، یافتن کلماتی برای مثلاً مبارزه یک مادربزرگ با آلزایمر (خانه خاموش).

این گروه از میان‌آهنگ‌های کوتاهی برای فریاد زدن همکارانی از جمله چاد اسمیت از Red Hot Chili Peppers استفاده کرد (که فهمیدم در Not Ready to Make Nice درام می‌نواخت). پدر مینز، نوازنده مشهور گیتار استیل پدال، لوید مینز؛ دن ویلسون از Semisonic، که می خواست آلبوم را Undivided بنامد و در ابتدا یک تصنیف معذرت خواهی را پیشنهاد کرد (مینز روی صحنه به یاد آورد: «ما گفتیم «لعنت کن»). آنها همچنین به مایک کمپبل اشاره کردند، که تجربه خود را با تام پتی به Lubbock or Leave It، ساده ترین آهنگ راک Chicks، و رابرت راندولف، گیتاریست استیل انجیل، که آهنگ پایانی اش I Hope، با آهنگ پایانی اش را به همراه داشت.اعتقاد منسوخ آن به مخالفت "عاشقانه" از طریق تصاویر پس‌زمینه اعتراضات حقوق مدنی در آن زمان و اکنون ارائه می‌شود.

اما شاید هیچ چیز مانند یک عمل دوم تاول‌آمیز که آثار را در هم می‌ریزد، ثابت نمی‌کند و یادآوری می‌کند که حتی با خراشیدن سطح دیسکوگرافی الکتریکی گروه، یک سینگالونگ پر از گلو و کامل خواهد داشت. از قطعه اصلی کارائوکه خداحافظ ارل گرفته تا سرود رهایی بخش فضاهای باز، یک لحظه خوش آمدگویی از بلوگرس در عروسی زباله سفید تا نسخه فوق العاده وفادار کابوی مرا دور کن، پایان نه آهنگی بیشتر یک کاتارسیس متقابل است تا یک کنسرت. در زمانی که گروه به پایان پرحاشیه خود در Sin Wagon می رسد – چیکس شاید یکی از معدود نمایش های جریان اصلی است که در آن تک نوازی کمانچه با تشویق های شدید روبرو می شود – این قضیه مدت هاست که ساخته شده است. این حادثه ممکن است جوجه ها را به یک داستان هشدار دهنده تبدیل کرده باشد، اما در درازمدت توجیهی وجود دارد.