فاجعه ناو هواپیمابر USS Forrestal؛ شلیک ناخواسته یک راکت جان ۱۳۴ ملوان را گرفت

فاجعه ناو هواپیمابر USS Forrestal در سال ۱۹۶۷ با شلیک ناخواسته یک راکت آغاز شد و به یکی از مرگبارترین حوادث تاریخ نیروی دریایی آمریکا تبدیل گشت. در بحبوحه جنگ ویتنام، خلیج تونکین شاهد یکی از هولناک‌ترین رخدادهای تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده بود که جان ده‌ها ملوان را گرفت و خسارات عظیمی به بار ... The post فاجعه ناو هواپیمابر USS Forrestal؛ شلیک ناخواسته یک راکت جان ۱۳۴ ملوان را گرفت appeared fi

0 ارسال شده توسط: سارا بنی عامریان 22 مهر 1405 ساعت 21:59

فاجعه ناو هواپیمابر USS Forrestal در سال ۱۹۶۷ با شلیک ناخواسته یک راکت آغاز شد و به یکی از مرگبارترین حوادث تاریخ نیروی دریایی آمریکا تبدیل گشت.

در بحبوحه جنگ ویتنام، خلیج تونکین شاهد یکی از هولناک‌ترین رخدادهای تاریخ نیروی دریایی ایالات متحده بود که جان ده‌ها ملوان را گرفت و خسارات عظیمی به بار آورد. این واقعه تلخ نه‌تنها ابعاد انسانی گسترده‌ای داشت، بلکه به بازنگری اساسی در پروتکل‌های ایمنی ناوهای هواپیمابر منجر شد. حادثه ناو هواپیمابر USS Forrestal درس‌های فراموش‌نشدنی به همراه آورد که تا امروز نیز در عملیات‌های دریایی مورد توجه قرار می‌گیرد.

حادثه‌ای مرگبار در خلیج تونکین

در ساعت ۱۰:۵۲ صبح روز ۲۹ ژوئیه ۱۹۶۷، در حالی که ناو هواپیمابر یو‌اس‌اس فارستال (USS Forrestal با کد CVA-59) در خلیج تونکین آماده حملات هوایی علیه اهداف ویتنام شمالی بود، حادثه‌ای دلخراش رخ داد. یک نقص الکتریکی موجب شلیک ناخواسته راکت زونی (Zuni rocket) از جنگنده اف-۴بی فانتوم (F-4B Phantom) شد. این راکت به مخزن سوخت خارجی هواپیمای ای-۴ اسکای‌هاوک (A-4 Skyhawk) برخورد کرد که توسط ستوان جان مک‌کین، سناتور آینده آمریکا، خلبانی می‌شد. برخورد راکت باعث پاره شدن مخزن سوخت شد و حجم زیادی سوخت جت را در سراسر عرشه پرواز پخش کرد.

با شعله‌ور شدن سوخت، آتش‌سوزی عظیمی آغاز شد که به سرعت در عرشه گسترش یافت. انفجار اولیه با مجموعه‌ای از انفجارهای ثانویه ناشی از بمب‌ها و مهمات دیگر روی هواپیماها دنبال شد. این آتش‌سوزی برای ساعت‌ها ادامه داشت، با وجود تلاش‌های بی‌وقفه خدمه برای مهار آن.

جزئیات فاجعه و عوامل تشدیدکننده

حادثه ناو هواپیمابر USS Forrestal نه‌تنها یک شلیک ناخواسته بود، بلکه مجموعه‌ای از عوامل زنجیروار به وخامت آن افزود. مهم‌ترین عامل، شلیک تصادفی راکت زونی بود که شهرت بدی در زمینه نقص فنی و شلیک‌های غیرعمدی داشت. علاوه بر این، این ناو اخیرا مهمات ناپایدار، دارای پوسته نازک و بسیار قابل اشتعال دریافت کرده بود. به‌دلیل ضرورت عملیات‌های بمباران، این مهمات خطرناک در عرشه پرواز قرار داده شده بودند، زیرا انبارهای مهمات از ظرفیت کامل خود پر شده بودند.

گرمای شدید ناشی از آتش‌سوزی باعث انفجار این مهمات شد و وضعیت را به‌شدت تشدید کرد. مخازن سوخت پاره شده نیز مقادیر زیادی سوخت جت را پخش کردند که به سرعت در عرشه گسترش یافت و هواپیماهای دیگر را نیز شعله‌ور ساخت و انفجارهای بیشتری را رقم زد. خدمه ناو نیز با چالش‌های جدی در مهار آتش روبه‌رو بودند؛ بسیاری از ملوانان آموزش کافی در زمینه اطفای حریق نداشتند و این امر گاهی اوقات مانع تلاش‌ها می‌شد. گرما و دود غلیظ نزدیک شدن به شعله‌ها را دشوار می‌کرد و انفجارها خطرات بیشتری ایجاد می‌کردند، در حالی که بسیاری از سیستم‌های اطفای حریق کشتی نیز از کار افتاده بودند.

آتش‌سوزی پس از ساعت‌ها و با کمک ناوشکن‌های یواس‌اس جورج کی. مکنزی (USS George K. Mackenzie) و یواس‌اس روپرتوس (USS Rupertus) سرانجام مهار شد. این فاجعه ۱۶۱ ملوان را مجروح کرد و جان ۱۳۴ نفر را گرفت که آن را به یکی از مرگبارترین حوادث تاریخ نیروی دریایی آمریکا تبدیل کرد.

پیامدهای فاجعه و تغییرات در نیروی دریایی

فاجعه ناو هواپیمابر USS Forrestal خسارات گسترده‌ای به دنبال داشت؛ ۲۱ فروند هواپیما منهدم و بخش‌های زیادی از عرشه پرواز و سازه کشتی دچار آسیب جدی شد. هزینه تعمیرات حدود ۷۲ میلیون دلار برآورد شد.

داستان بدشانس‌ترین ناوشکن آمریکا در جنگ جهانی دوم؛ کشتی جنگی که نزدیک بود رئیس‌جمهور را بکشد

چرا جنگنده قدرتمند F-22 در نیروی تفنگداران دریایی آمریکا استفاده نمی‌شود؟

نیروی دریایی آمریکا استفاده از کولر در پادگان‌ها را ممنوع کرد!

بدترین ناوهای هواپیمابر تاریخ آمریکا؛ از غرق‌شدن در ۲۳ دقیقه تا پروژه‌ای که هرگز به آب نیامد

این حادثه نیروی دریایی ایالات متحده را وادار کرد تا رویه‌های ایمنی خود را به‌طور کامل بازبینی کند. در پی این تحقیقات، تغییرات مهمی از جمله بهبود شیوه‌های جابجایی مهمات، تجهیزات و تکنیک‌های نوین اطفای حریق، و تاسیس مدرسه آتش‌نشانی فریر (Farrier Firefighting School) در نورفولک ویرجینیا، به نام رئیس گروهبان جرالد دبلیو. فریر که از اولین قربانیان حادثه بود، اعمال شد. این تغییرات همچنین شامل پروتکل‌های جدید برای حمل مهمات و سوخت، همراه با بهبود در کنترل خسارت و آموزش اطفای حریق بود و آسیب‌پذیری ناوهای هواپیمابر را برجسته کرد.