بررسی Street Fighter – نوستالژی فقط در فیلم بازی‌های مبارزه‌ای ناخواسته تا این حد پیش می‌رود

لذت‌های کوتاه و ساده‌ای در بازی کلاسیک جدید اجتناب‌ناپذیر روی صفحه‌نمایش بزرگ وجود دارد، اما مانند فیلم‌های اخیر مورتال کامبت، این یک آشفتگی تا حد زیادی نامنسجم است. ما فقط Resident Evil، چرخش گیج‌انگیز، تند و زننده و شیطانی زامبی زامبی را در مجموعه زامبی‌های محبوب Capcom داشتیم. این امید دوباره به ما داد (بعد از Sonic the Hedgehog، The Last of Us و Fallout) که اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی در واقع

ما به تازگی رزیدنت اویل، بازی گیج‌انگیز، زشت، شیطانی و سرگرم‌کننده زک کرگر را در مجموعه محبوب زامبی‌های کپکام داشتیم. این امید دوباره به ما داد (بعد از Sonic the Hedgehog، The Last of Us و Fallout) که اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی در واقع می‌توانند خوب باشند.

اما اکنون اینجا آمده است Street Fighter، یک آشفتگی زرق و برق دار و نامنسجم که سرگرم کننده است و شروع می کند، اما به سختی در فیلم های Mortal Kombat قبل از خود بهبود می یابد، و این امیدها را در پیچیدگی اتمی خود خرد می کند.

طرفداران مطمئناً مشکلی ندارند. آن‌ها نوار زندگی باکس آفیس را برای این اقتباس‌های جنگنده یک به یک در سبز نگه داشته‌اند تا به فیلم فاجعه‌بار 1994 Street Fighter با بازی ژان کلود ون دام و مشکل هفته‌ای 10000 دلار کک او برگردد. آنها با خوشحالی تحمل خواهند کرد که چگونه Street Fighter جدید، مانند آن فیلم‌های Mortal Kombat، به سختی می‌تواند یک طرح منسجم را در کنار هم قرار دهد، که به وضوح به‌عنوان پس‌اندیشه‌ای بین دورهای مبارزه در روایتی دیگر به سبک مسابقات طراحی شده است. هیچ کدام از اینها اهمیتی نخواهد داشت، زیرا آنها فقط به خاطر نوستالژی به دنبال دوپامین هستند.

برای این منظور، فیلم به‌طور کامل تمام شخصیت‌های نمادین را به نمایش می‌گذارد و از بازی‌ها حرکت می‌کند – مانند سیلی صدها دستی از جنگجوی سومو ای هوندا یا ضربه فلش برادر نظامی Guile – بدون در نظر گرفتن برخی سکانس‌های فلش‌بک انیمه‌های خیره‌کننده و مجموعه‌ای از فرهنگ پاپ از اوایل دهه ۹۰. بخش‌های ویدیویی MTV با کیفیت UHF نشان می‌دهد که کن (نوح سنتینئو) یک بچه جدید خود ویرانگر در پسر مهمانی سلبریتی دوران بلوک است.با فرهای بلوند پر زرق و برق، در حالی که قطره های سوزن، آثار گذشته مانند 2 Legit 2 Quit از MC Hammer و This Is How We Do It از Montell Jordan را به ارمغان می آورد.

همه چیز برای این است که ما را در خاطرات دوست داشتنی دوران کودکی مان نوازش نگه دارد، از جمله چیزهایی که روشی را که ما پسرهای پیش از نوجوانی از نسخه 16 بیتی چون-لی بیشجنس گرا نگاه می کردیم، بازمی گرداند. او در این فیلم توسط کالینا لیانگ پر جنب و جوش و فرمانده ایفای نقش می کند، که ابتدا وارد ران های قاب می شود و متأسفانه تنها شخصیتی را بازی می کند که وظیفه دارد صحنه دوش بی رویه اسلوموشن را انجام دهد.

لیانگ اجازه نمی دهد که این چیزها عملکرد او را کاهش دهد، که فوق العاده است، در حالی که بدنی او در صحنه های مبارزه واقعاً چشمگیر است. او یکی از معدود افرادی است که لذت های ملایمی را به آشفتگی های شلوغ می آورد. کودی رودز، کشتی گیر دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو دبلیو ای، کودی رودز، که یک کلاه گیس بلوند کارتونی شکل ذوزنقه ای را به عنوان گویل به سر می کند، واقعاً خنده دار است که به همان اندازه برای دلخوشی ها و تهدیدها پارس می کند. ستاره فیلم هندی ویدوت جاموال، که در هنر رزمی باستانی Kalaripayattu آموزش دیده است، اصالت گیرا و حرکات هیپنوتیزمی را در صحنه های بسیار کوتاه خود به عنوان کشیش یوگا، Dhalsim، به ارمغان می آورد. حتی اندرو شولز، پادکست جنجالی کمیک و مانوسفر، عملکرد متقاعدکننده‌ای ارائه می‌کند که ارزش یک مقاله را دارد، در نقش مدیر کن، که از قدرت برادرش بهره می‌برد و در عین حال نفس زخمی‌اش را می‌نوازد.

اما بازی‌های دوست‌داشتنی در فیلمی مدفون می‌شوند که اغلب به نظر می‌رسد روی یک صفحه کنترلی شش دکمه ساخته شده است. Street Fighter رگبار شخصیت استمقدمه‌ها و قوس‌های داستانی برگرفته از بازی‌ها و اسپین‌آف‌های متحرک، با یکدیگر برخورد می‌کنند، به گونه‌ای که یک طرح نسبتاً خطی (این یک تورنمنت مبارزه عجیب و غریب است!) گیج‌کننده می‌کند. آیا وگا این را با دست های پنجه ای ولورین مانند خود ویرایش کرده است؟

سرگرم‌کننده‌ترین دعوای فیلم خیلی زود اتفاق می‌افتد، با کن و ریو (اندرو کوجی) که پس از سال‌ها درگیری دوباره در اتاق هتلی گرد هم می‌آیند و دوباره با هم برای مسابقات قهرمانی جهانی که M Bison شرور فیلم برای اهداف پلید سازماندهی کرده بود، جمع می‌شوند. کن با عصبانیت در ریو تاب می خورد. لگدهای پروازی نتیجه را از دست می دهند. خانه های گرد به جز هوا چیزی نمی خورد. ریو سریع و آرام بیرون می‌رود، با یک بالش مسدود می‌شود و سپس به طرز خنده‌داری بالش را زیر سر کن می‌لغزد تا از بین برود، یا در حالی که روی صندلی مبل نشسته بود از کن دور می‌شود. این یک صحنه برجسته است که واقعاً به نظر می رسد متعلق به فیلم هوشمندتر دیگری است.

در جاهای دیگر، در طول مسابقه بین کن و بوکسور بالروگ (با بازی خواننده رپ 50 سنت)، ساکورای از گاو خشمگین مارتین اسکورسیزی درس های درستی می آموزد، برش سریع بین ضربه های زرق و برق دار و ضربه های حرکت آهسته، ترکیبی از خون و آب دهان که از دهان کن در هوا آویزان می شود و به اندازه کافی بلندی دهان کن را می گذراند.

و سپس چون-لی لیانگ، که پاهایش اکشن تماشایی را ارائه می دهد، در حالی که شخصیت او تمایل دارد که دیگران را با ضربات کلامی سریع، صریح و متناوب خنده دار به زمین بکشاند. او فردی زمینگیر است که از نظر هدف و اصل 10 انگشت پا پایین ایستاده است.هر زمان که کن یا ریو در آن فیلم‌هایی که الهام‌بخش Street Fighter هستند، مانند استیون سیگال یا ون دام شروع به احساسات‌کردن یا اپیلاسیون فلسفی می‌کنند، چون-لی لیانگ در ابتدایی‌ترین کلمات می‌گوید که چقدر احمقانه به نظر می‌رسند.

چندین چشمک آگاهانه به طرفداران مانند این وجود دارد، با در نظر گرفتن اینکه چقدر این همه احمقانه است، در مقابل انتقادها محافظت می کنند، که اگر فیلم از چیزهایی که مسخره می کند بالاتر می رفت بهتر می شد. در عوض، Street Fighter راضی است که به خودش و هر چیزی که در دهه 90 ترسناک است ضربه بزند، در حالی که خوشبختانه در گذشته در آنجا گیر کرده بود، بنابراین می‌تواند وانمود کند که این به همان اندازه که برای اقتباس‌های بازی‌های ویدیویی خوب است.