تهدید به مرگ و انزوا - هزینه مبارزه با خشونت جنسی در عراق

زنان می‌گویند که با وجود فشارهای اجتماعی و ترس از ایمنی، داستان‌های سوءاستفاده را برای برجسته کردن این موضوع به اشتراک می‌گذارند.

توسط سالی نبیل بی بی سی نیوز عربی، گزارش از بغداد

این داستان حاوی جزئیاتی از خشونت جنسی است که ممکن است برای برخی از خوانندگان ناراحت کننده باشد

"از ماشین پیاده شو!" زنی فریاد می زند و راننده ای را متهم می کند که خودش را لو داده و در حین عبور او اظهارنظرهای ناپسند می دهد. او در حال فیلمبرداری از این صحنه در یکی از خیابان های شلوغ بغداد با تلفن خود است و دوربین او را در حال مقاومت در برابر تلاش هایش برای باز کردن در هنگام مواجهه با او ضبط می کند.

این ویدئو را می‌توانید به همراه موارد مشابه در صفحه اینستاگرام سارا جاسم، فعال حقوق زنان عراق مشاهده کنید. او آنها را به نمایندگی از زنانی که از آزار و اذیت جنسی توسط مردان و پسران عراقی شکایت دارند، پست می کند.

او به بی بی سی می گوید: «دوربین شما سلاح شماست. "این راهی برای مستندسازی مدارک در صورتی است که زنی تصمیم بگیرد از مزاحم خود شکایت کند یا حداقل وسیله ای برای شرمساری او باشد."

او می‌گوید یکی از ویدئوهایی که او منتشر کرد، منجر به دستگیری عامل مظنون شد، پلیسی که متهم به آزار و اذیت دختران دانش‌آموز است.

جاسم می‌گوید ارسال این ویدئوها هم برای خودش و هم برای زنان مربوطه خطرناک است. ما با بسیاری از قربانیان آزار جنسی در عراق صحبت کرده ایم که می گویند جامعه اغلب قربانی را مقصر می داند.

جاسم می گوید: «من تهدید به مرگ شده ام و همچنین تهدید به اسیدپاشی شده ام. من متهم به تحریک به فحاشی عمومی شده ام، زیرا زنان را تشویق می کنم در جامعه ای صحبت کنند که از ما انتظار سکوت دارند.

او اکنون به سختی خانه را ترک می کند، برای امنیت خود، ودر عوض ساعت ها با سگش بازی می کند.

او استدلال می کند که نیاز به قوانین سخت گیرانه تری وجود دارد، از جمله قوانینی که صراحتاً "آزار و اذیت" و "خشونت مبتنی بر جنسیت" را جرم انگاری می کنند - اصطلاحاتی که در حال حاضر در قانون جزا وجود ندارد.

او می گوید: «تشخیص مشکل بهترین راه برای رسیدگی به آن است. ما نیاز به حفاظت داریم، سوء استفاده کنندگان باید جلوگیر شوند.»

بسیاری از زنان عراقی به بی‌بی‌سی گفته‌اند که احساس می‌کنند توسط سیستم قضایی و پلیس شکست خورده‌اند. به گفته تعدادی از فعالان و وکلایی که با آنها صحبت کرده ایم، پیگیری حقوقی علیه یک آزاردهنده یا متجاوز یک مسیر طولانی در عراق است که رویه های پیچیده و نتایج نامشخصی دارد.

بر اساس گزارشی که در ماه مه توسط کمیته تبعیض علیه زنان سازمان ملل متحد که خواستار قوانین قوی تر شد، خشونت علیه زنان و دختران در عراق "گسترده و کمتر گزارش شده است".

در میان ده‌ها توصیه، از مقامات خواست تا قوانین «تبعیض‌آمیز» را لغو کنند که متجاوزان را در صورت ازدواج با قربانیان خود تبرئه می‌کنند و در مواردی که عاملی به اصطلاح «قتل ناموسی» انجام می‌دهد، مجازات‌های کمتری برای قتل صادر کند.

امل - که نام واقعی او نیست - حدود پنج سال است که در دادگاه مبارزه می کند. او شوهر سابقش را متهم می کند که مکرراً به دخترشان - که در آن زمان کمتر از 18 سال داشت - با اسلحه تجاوز کرده است.

او روایت دلخراش دخترش از این حادثه را به یاد می‌آورد، زمانی که می‌گوید پدر وارد اتاق دختر شد و اسلحه‌اش را روی تخت او گذاشت. او می گوید که او به او گفته است: "اگر تو را بکشم، کسی صدایت را نخواهد شنید."

جنسیسوء استفاده از مدت ها قبل به عنوان یک موضوع تابو در عراق دیده می شود. من با بسیاری از بازماندگان در تماس بوده ام که می گویند به دلیل واکنش احتمالی خانواده، ترجیح می دهند آن را خاموش کنند. دیگران به ما گفتند که از ترس ننگ اجتماعی و آزار احتمالی از رفتن به پلیس می ترسند. اما امل مصمم به عدالت بود و برای گزارش این حادثه به پلیس شتافت.

امل می‌گوید: «او کبودی‌های زیادی در اطراف مچ‌هایش داشت، زیرا دست‌هایش را محکم گرفته بود. هر وقت می‌خواست فریاد بزند، دهانش را با دست‌هایش می‌پوشاند.

امل اسناد پزشکی، از جمله مدارک DNA را به من نشان داد، که از روایت او حمایت می کند.

امل می‌گوید که تظاهرات دیگری از ظلم و ستم شوهر سابقش زمانی رخ داد که او شنید که به یکی از اعضای خانواده می‌گوید در صورت دستگیری او "ننگ ما را بشوید". این عبارت در عراق برای اشاره به قتل های ناموسی به کار می رود - که با این باور انجام می شود که یک زن آبروی یک خانواده را به خطر انداخته است.

امل می گوید که او معتقد است که پدر تهدید کرده است که به زندگی دخترش پایان می دهد "تا گزارش پزشکی منتشر نشود و تجاوز ثابت نشود".

او می گوید که شوهر سابقش متواری است و پرونده دادگاه همچنان مفتوح است.

امل می‌گوید: «من به تنهایی جنگیدم.» در حالی که می‌گوید شوهر سابقش چندین وکیل استخدام کرده بود، اما او قادر به پرداخت وکالت نبود و خانواده‌اش چشمانش را بر این وضعیت بستند، می‌گوید: «من به تنهایی مبارزه کردم.

او دیگر اعتقادی ندارد که حکم دادگاه به نفع او صادر شود. او می‌گوید: «فقط می‌خواهم او برای همیشه از راه من دور بماندآه ناامیدی

دختر امل خوش شانس تر از برخی از زنانی است که در عراق مورد آزار جنسی خانگی قرار گرفته اند، زیرا او مکانی امن برای زندگی دارد.

بسیاری از بازماندگان هیچ درآمد مستقلی ندارند و جایی برای رفتن ندارند. عراق پناهگاه های بسیار کمی برای زنان آزار دیده دارد.

کسانی که ما آنها را می شناسیم توسط سازمانی تأسیس شده اند که توسط یانار محمد، یک مدافع حقوق زنان به رسمیت شناخته شده در سطح بین المللی تأسیس شده است. او در مارس گذشته در بیرون خانه اش در بغداد توسط مردان مسلح به قتل رسید. عاملان این جنایت هنوز مشخص نیستند.

کارشناسانی که برای شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد کار می کنند در ماه آوریل نوشتند که محمد برای سال ها تهدید به مرگ و سوء استفاده آنلاین دریافت می کرده است که "به نظر می رسد از سوی شبه نظامیان مذهبی افراط گرا بوده است".

فعالان بارها به ما گفتند که حملات هدفمند به همکارانشان در سال‌های اخیر رو به افزایش بوده است.

حنا ادوار، یکی دیگر از فعالان برجسته حقوق زنان، می گوید که او تنها دو روز قبل از کشته شدن محمد را دیده است. او می گوید که او نیز تهدید شده است.

او به من می گوید: «هیچ قانونی، هیچ حمایتی و عدالتی برای زنان در عراق وجود ندارد.

مصطفی سعدون، رئیس دیده‌بان حقوق بشر عراق، به بی‌بی‌سی می‌گوید: «مشکل در عراق این نیست که زنان سکوت کنند. مشکل این است که وقتی صحبت می‌کنند، سیستم بسیار کمی برای شنیدن ساخته شده است.

زنی که خشونت جنسی را گزارش می‌کند، ابتدا باید از خانواده‌اش بگذرد، سپس از پاسگاه پلیس، سپس دادگاه، و در هر یک از این درها احتمالاً کسی به او می‌گوید که بی سر و صدا حل و فصل کند.»

در میان زنان عراقی کهمی گویند که آنها احساس می کنند توسط سیستم شکست خورده است سمیرا است - نه نام واقعی او.

او به بی‌بی‌سی می‌گوید که راه رفتن در خیابان، پس از آزار و اذیت‌های مکرر، او را در حاشیه قرار می‌دهد.

یک بار، او می‌گوید مردی در حمل‌ونقل عمومی «در حال تماشای یک فیلم پورنو با تلفن خود بود و آن را به صورت من گذاشت».

در حادثه دیگری در بغداد، او می گوید که یک بار مردی بیش از 10 دقیقه او را در ماشینش تعقیب کرد. "بسیار ناراحت کننده بود... یک ماشین پلیس را دیدم. رفتم و به آنها گفتم چه اتفاقی افتاده است. آنها گفتند که صلاحیت انجام کاری را ندارند."

سمیرا با وجود اینکه مادرش محبت و حمایت است، هیچ داستانی از آزار جنسی با او در میان نمی گذارد. او می‌گوید: «اگر به خانواده‌ام بگویم، بلافاصله از من می‌خواهند که خانه را ترک نکنم تا در امان بمانم».

او ایمان خود را به نهادهای دولتی از دست داده است: "بسیاری از مردان، از جمله افسران پلیس، هیچ مشکلی در مورد آزار و اذیت جنسی پیدا نمی کنند. اگر شما آزاردهنده نیستید، مرد نیستید، آنها آن را اینگونه می بینند."