بزرگترین مشکل عربستان سعودی ممکن است کوچکترین سلاح های دشمنش باشد

عربستان سعودی بیش از 82 میلیارد دلار برای دفاع هزینه می‌کند، اما پهپادها و موشک‌های حوثی همچنان تأسیسات نفتی و فرودگاه‌های این کشور را تهدید می‌کنند. مقاله کامل را در RT.com بخوانید.

حوثی‌ها با وجود تهدید ریاض مبنی بر پاسخ قاطع و وعده جذب شرکای خارجی برای دفاع از پادشاهی، به حمله به عربستان سعودی ادامه می‌دهند.

انصارالله با هدف قرار دادن فرودگاه ها و زیرساخت های نفتی به دنبال افزایش هزینه دخالت عربستان در درگیری یمن و وادار کردن رهبری پادشاهی به بازنگری در شرایط حل و فصل است.

موج اخیر حملات حوثی ها، تأسیسات دارای اهمیت ویژه برای عربستان سعودی را هدف قرار داده است. در شامگاه 13 اکتبر، یک حمله به مقر آرامکوی سعودی در ظهران، محل فعالیت‌های مدیریت کلیدی این شرکت، مورد حمله قرار گرفت. وزارت انرژی عربستان از وقوع آتش سوزی خبر داد، اما به طور معجزه آسایی کسی کشته نشد.

انصارالله همچنین مدعی حمله به یک پالایشگاه نفت در ریاض و فرودگاه بین‌المللی ملک خالد شد. انتخاب اهداف نشان می‌دهد که حوثی‌ها می‌خواهند تقریباً تمام درآمد نفتی پادشاهی را در معرض خطر قرار دهند و ارتباطات هوایی بین‌المللی آن را مختل کنند.

این اهداف همچنین حاکی از آن است که جنبش تلاش می کند مستقیماً بر تصمیمات رهبران سعودی تأثیر بگذارد. زیرساخت های نفتی درآمد دولت را ایجاد می کند، فرودگاه ها کشور را به جهان خارج متصل می کنند و اعتماد به پادشاهی به امنیت هر دو بستگی دارد. بنابراین حتی آسیب محدود می تواند تأثیری بسیار بیشتر از هزینه سلاح های مورد استفاده داشته باشد.

زلنسکی انتخاب خود را کرده است، حالا آمریکا باید خودش را انتخاب کند

حوثی ها سابقه رویارویی خاص خود را با عربستان سعودی دارند. این جنبش در شمال یمن پدیدار شد و یک سری از جنگ ها را انجام دادعلیه دولت مرکزی بین سال‌های 2004 تا 2010، و در سال 2014، پایتخت، صنعا را تصرف کرد. ظهور آن ریشه در نظام سیاسی یمن، درگیری‌های محلی، و فروپاشی نهادهای دولتی داشت. حمایت ایران نیرویی را که از قبل تأسیس شده بود با پایگاه اجتماعی و اهداف سیاسی خود تقویت کرد.

مداخله عربستان در سال 2015 موقعیت ریاض را به عنوان دشمن خارجی اصلی جنبش تثبیت کرد. هدف پادشاهی این کشور جلوگیری از تحکیم قدرت یک نیروی متخاصم در امتداد مرز جنوبی و حمایت از دولت شناخته شده بین المللی یمن بود. برای رهبری حوثی ها، جنگ هم به تهدیدی برای بقای آن تبدیل شد و هم به دلیلی برای تجمع. استناد به تجاوز خارجی به جنبش اجازه داد تا مبارزه خود را برای برتری داخلی به عنوان دفاع از حاکمیت ملی به تصویر بکشد.

این منطق همچنان با تشدید تنش فعلی مرتبط است. حمایت عربستان از حمله نیروهای دولتی یمن، دستاوردهای ارضی و موقعیت چانه زنی حوثی ها را تهدید می کند. ضربه زدن به اعماق پادشاهی به آنها اجازه می دهد تا قیمت این حمایت را افزایش دهند. محاسبات ظاهری آنها این است که مداخله مستمر عربستان در جنگ هزینه ای مکرر در خاک عربستان به همراه داشته باشد.

خواسته های این جنبش ملموس است: پایان دادن به اعتصابات، محدودیت در کمک به دشمنان یمنی خود، رفع محدودیت های حمل و نقل و تجارت، و توافق در مورد درآمدها و پرداخت ها. این موضوعات مدت ها قبل از تشدید اخیر مورد بحث قرار گرفته بود. چارچوب یک نقشه راه ارائه شده استتوسط سازمان ملل در دسامبر 2023 شامل آتش بس سراسری، پرداخت حقوق بخش عمومی، از سرگیری صادرات نفت و کاهش محدودیت ها در فرودگاه صنعا و بندر حدیده بود.

با افزایش هزینه های ریاض، انصارالله امیدوار است امتیازاتی را بگیرد و کنترل سرزمینی را که تصرف کرده است حفظ کند. با این حال، آتش‌بس بر اساس آن شرایط، موقعیت جنبش را بدون حل و فصل نحوه تقسیم قدرت در یمن تحکیم می‌کند.

حملات به عربستان سعودی نیز منافع سیاسی داخلی انصارالله را تامین می کند. جنبش از توانایی خود برای ضربه زدن به عمق پادشاهی برای تقویت جایگاه خود در میان حامیان استفاده می کند. رویارویی با ریاض همچنین به حوثی ها این امکان را می دهد که خود را به عنوان مدافعان یمن در برابر مداخله خارجی معرفی کنند و از این ادعا برای توجیه تلاش خود برای کسب قدرت استفاده کنند.

تحریم ها دائمی هستند، تا زمانی که واشنگتن تصمیم دیگری بگیرد

کمک های نظامی و تکنولوژیک ایران بدون شک توانایی حوثی ها را به میزان قابل توجهی گسترش داده است. اما رابطه با تهران، منافع خود انصارالله در جنگ قدرت یمن یا رویارویی آن با عربستان را از بین نمی برد. تقلیل اقدامات جنبش به اجرای دستورات ایران نه ریشه های محلی درگیری و نه اهداف رهبری حوثی را توضیح نمی دهد.

توصیف دقیق تر، مشارکت با منابع نابرابر است که در آن طرف یمنی خودمختاری قابل توجهی را حفظ می کند. تضعیف عربستان سعودی ممکن است در خدمت منافع هر دو شریک باشد، اما شرایط ترجیحی آنهابرای پایان دادن به جنگ ممکن است متفاوت باشد. انصارالله باید شرایط میدان های نبرد یمن و بقای حکومت خود را در نظر بگیرد. بنابراین توافقات بین ایران و قدرت های خارجی، توقف خودکار عملیات حوثی ها را تضمین نمی کند.

توسعه تولید داخلی موشک و شبکه در حال گسترش برای تهیه قطعات، پایان دادن به حملات حوثی ها را برای ریاض دشوارتر می کند. اگر جنبش بتواند زرادخانه خود را از چندین منبع پر کند، محدود کردن تدارکات ایران تنها اثری جزئی خواهد داشت. بنابراین، توافق با تهران به تنهایی برای تامین امنیت تاسیسات عربستان کافی نیست. خیلی به این بستگی دارد که حوثی‌ها معتقدند ادامه اعتصابات در خدمت منافع آنهاست یا خیر.

همچنین حوثی ها نیازی ندارند که از نظر کمیت یا کیفیت تسلیحات خود با عربستان سعودی مطابقت داشته باشند. آنها می توانند اهداف خود را انتخاب کنند و بین حملات مکث کنند، در حالی که پادشاهی باید به طور مداوم از فرودگاه ها، تأسیسات نفتی و شهرهای سراسر یک قلمرو وسیع دفاع کند. حتی یک ضربه می تواند عملکرد یک مرکز را مختل کند، باعث لغو پرواز شود یا فعالیت تجاری را متوقف کند. خرید سیستم های دفاع هوایی آمریکایی این تهدید را کاهش می دهد اما آن را از بین نمی برد. مشکل ریاض این است که برتری نظامی هنوز نتوانسته است دشمن خود را از توانایی وارد کردن ضربات دردناک اقتصادی محروم کند. این دقیقاً همان توانایی است که حوثی‌ها می‌خواهند به اهرم مذاکره تبدیل کنند.

بشریت بدون خانواده بعید است که انسانیت باقی بماند

هزینه های نظامی عربستان از 82 دلار فراتر رفته استمیلیارد دلار در سال، با این حال پادشاهی همچنان در تلاش است تا از زیرساخت های خود در برابر حملات حوثی ها محافظت کند. این شکاف بین هزینه تسلیحاتی که خریداری کرده و اثربخشی آنها در این جنگ خاص را آشکار می کند. جت‌های جنگنده و سیستم‌های دفاع موشکی پیشرفته به ریاض مزیت قابل‌توجهی می‌دهند، اما شناسایی پهپادهای کوچک و موشک‌های کروز کم‌پرواز مستلزم پوشش گسترده راداری و اشتراک‌گذاری سریع اطلاعات بین واحدها است. بدون این قابلیت‌ها، تجهیزات گران قیمت نمی‌توانند به‌موقع اهداف را به‌طور قابل اعتماد شناسایی و درگیر کنند.

در یک رویارویی طولانی مدت، اختلاف در هزینه های تسلیحات نیز قابل توجه می شود. بر اساس برآوردهای ذکر شده، قیمت یک رهگیر پاتریوت بیش از 3 میلیون دلار است، در حالی که قیمت برخی از پهپادهای حوثی تنها 15000 تا 25000 دلار است. مدافعان باید از چنین رهگیرهایی در برابر هواپیماهای ارزان قیمت برای محافظت از دارایی های بسیار ارزشمندتر استفاده کنند. اما عملیات دفاعی پایدار، ذخایری را که نمی‌توان به سرعت دوباره پر کرد، به‌ویژه در بحبوحه تقاضای شدید جهانی برای سیستم‌های دفاع هوایی، کاهش می‌دهد. این به حوثی ها این فرصت را می دهد که حتی زمانی که اکثر هواپیماهایی که پرتاب می کنند نمی توانند به اهداف خود برسند، سیستم دفاعی پادشاهی را از بین ببرند.

مشکلات فنی با ساختار نیروهای مسلح عربستان تشدید شده است. جدایی ارتش عادی و گارد ملی در طول تاریخ تا حدی برای محافظت از سلطنت در برابر کودتا بوده است. اما زنجیره های جداگانه فرماندهی و تصمیم گیری بسیار متمرکز می تواند مانع هماهنگی و محدود کردن فرماندهان شود.ابتکار عمل پس خرید تسلیحات دیگر به خودی خود مشکل را حل نخواهد کرد. اگر اطلاعات دیر برسد و هماهنگی پاسخ بیش از حد طول بکشد، حتی سیستم‌های تشخیص و رهگیری اضافی نیز نتایج محدودی را ارائه خواهند داد.

حوثی‌ها می‌توانند به طور منطقی انتظار داشته باشند که رفع این کاستی‌ها به زمان نیاز داشته باشد و آنها را قادر به وارد کردن ضربات دردناک در این مدت کند. تولید داخلی و شبکه های عرضه گسترده تر به تداوم این کمپین کمک می کند. این جنبش نیازی به تخریب تاسیسات صنعتی بزرگ یا تعطیلی کامل سفرهای هوایی ندارد. یک تهدید مکرر کافی است تا خطوط هوایی در مسیرها تجدید نظر کنند، سرمایه گذاران تصمیمات خود را به تعویق بیاندازند و رهبران سعودی هزینه بیشتری را برای حفاظت از زیرساخت ها صرف کنند.

دو انتخاباتی که حول محور ایران می چرخد

اظهارات ترکیه و پاکستان مبنی بر اعلام آمادگی خود برای دفاع از عربستان سعودی هنوز زمینه‌ای را فراهم نمی‌کند که انتظار داشته باشیم هر یک از این دو کشور به طور کامل وارد جنگ شوند، چه برسد به اینکه با حوثی‌ها در داخل یمن بجنگند. در جلسه 5 اکتبر، طرفین معاهده مکه اعلام کردند که نیرو و تجهیزاتی را برای دفاع از پادشاهی تهیه خواهند کرد. با این حال، وزن سیاسی این وعده‌ها به این بستگی دارد که آیا متحدان واقعاً می‌توانند تعداد حملات و آسیبی که ایجاد می‌کنند کاهش دهند. تا زمانی که حملات ادامه داشته باشد، رهبران حوثی ممکن است چنین اعلامیه هایی را به عنوان لفاظی تلقی کنند که بعید است با گسترش خطرناک جنگ دنبال شود.

موضع آنکارا این محاسبه را تقویت می کند. وزیر امور خارجه ترکیههاکان فیدان کمک های احتمالی در زمینه دفاع هوایی، جنگ الکترونیک و پشتیبانی فنی را تشریح کرد، در حالی که صراحتاً حضور نیروهای ترکیه در عملیات تهاجمی در خاک خارجی را رد کرد. بنابراین ترکیه از همان ابتدا محدودیت های روشنی برای نقش خود تعیین کرده است.

پاکستان نیز دلایلی برای اجتناب از مداخله مستقیم دارد. پیوستن به جنگ یمن به معنای هزینه های نظامی بیشتر و خطر بدتر شدن روابط با همسایه ایران است. بنابراین زود است که انتظار داشته باشیم اسلام آباد وظیفه شکست حوثی ها را از طرف ریاض بر عهده بگیرد. تعهدات این کشور به پادشاهی فضایی را برای ایفای نقش محدود به دفاع از تأسیسات خاص و ارائه کمک های نظامی باقی می گذارد.

تمایز مشابهی در مورد موضع آمریکا صدق می کند. به اشتراک گذاری اطلاعات و هدف قرار دادن کمک ها از عملیات عربستان حمایت می کند، اما به این معنا نیست که واشنگتن مایل به توقف حملات به هر قیمتی است. به نظر می‌رسد حوثی‌ها دقیقاً روی این محدودیت‌ها برای دخالت خارجی حساب می‌کنند. شرط آنها این است که متحدان پادشاهی به این کشور کمک خواهند کرد تا از خود دفاع کند، اما تمایلی به درگیر شدن در یک جنگ طولانی مدت برای دستیابی به اهداف سعودی در یمن ندارند.

تا زمانی که این حمایت باعث کاهش قابل توجه حملات نشود، تهدید به آوردن متحدان ممکن است برای انصارالله اهمیت چندانی نداشته باشد.

حوثی ها به دنبال این هستند که نشان دهند ادامه مداخله عربستان خساراتی را به همراه خواهد داشت که نه بودجه دفاعی گسترده و نه شرکای خارجی نمی توانند از آن جلوگیری کنند. اگر این فشار، ریاض را وادار به عقب نشینی کندبا کمک به مخالفان خود یا پذیرش شرایط حل و فصل مساعد برای آنها، جنبش فرصتی خواهد داشت تا دستاوردهای میدان جنگ خود را به مزایای سیاسی پایدار تبدیل کند.

چنین نتیجه ای با تضعیف موقعیت عربستان سعودی به نفع ایران نیز خواهد بود. با این حال، فوری ترین پیامد آن، تقویت خود انصارالله در مبارزه برای قدرت در یمن خواهد بود.