چگونه عنوان بوسان "Selvi" ساعات کاری یک پرستار را به یک تست استقامت تبدیل می کند

پرستاری که روز کاری او از 12 ساعت تا 72 ساعت طول می کشد، در مرکز «سلوی» می نشیند، اولین فیلم از فیلمساز تامیلی، سیلش راتناکومار، که برای اولین بار در بخش چشم انداز-آسیا جشنواره بین المللی فیلم بوسان نمایش داده می شود. انجلی پاتیل نقش اصلی را بازی می کند و از طریق بنر خود آناهات فیلمز تهیه کننده است. راثناکومار فیلمنامه را با فیلمبردار […]

پرستاری که روز کاری او از 12 ساعت تا 72 ساعت طول می‌کشد، در مرکز «سلوی»، اولین فیلم سینمایی تامیلی، سیلش راتناکومار، می‌نشیند که در بخش چشم‌انداز-آسیا جشنواره بین‌المللی فیلم بوسان نمایش داده می‌شود.

انجلی پاتیل نقش اصلی را بازی می کند و از طریق بنر خود آناهات فیلمز تهیه کننده است. راتناکومار فیلمنامه را با فیلمبردار بارگاو سریدار نوشت و سرکار پراساد تدوین فیلم را بر عهده داشت. داستان‌های مرتبط، تیلور سوئیفت موزیک ویدیوی «بیمار صفر» را در VMA به نمایش گذاشت و تک‌آهنگ «شوگرل: انکور» جدیدش را به یک داستان دراماتیک شبح تبدیل کرد.

سلوی امیدوار است به عنوان یک پرستار واجد شرایط شود و در نهایت در سنگاپور کار کند. وقتی کاویتا، دوستی از دوران کودکی، اقدام به خودکشی می‌کند، سلوی شیفت‌های او را بر عهده می‌گیرد و روزهایش را بین خانه‌های شخصی جابه‌جا می‌کند و از خانواده‌هایی که اطلاعات کمی درباره او دارند مراقبت می‌کند. محبوب در Variety

راتناکومار به ورایتی می گوید: «برای شخصی مانند سلوی، بحران لزوماً به عنوان یک رویداد دراماتیک رخ نمی دهد. "این از طریق یک سری ساعات کاری، مسئولیت های اضافی و سازش های کوچک که به تدریج غیر قابل تحمل می شود، توسعه می یابد."

او می گوید جهش از 12 به 24، 48 و سپس 72 ساعت به داستان شکل خود را داد. همانطور که ساعت می‌چرخد، سلوی همیشه برای شخص دیگری آماده است و زمان کمتر و کمتری برای اینکه خودش فردی باشد دارد.

فیلم در یک ساحل با سلوی ودوستانش بادبادک ها را به پرواز در می آورند، قبل از اینکه به فضاهای داخلی خانه بروند، جایی که دنیای او باریک می شود. راتناکومار می‌گوید: «با بادبادک‌ها می‌خواستم امکان نگاه کردن به بالا، تصور چیزی فراتر از شرایط فوری زندگی خود را نشان دهم.

تولید وقت خود را صرف یافتن خانه‌هایی کرد که احساس می‌کردند در آن زندگی می‌کنند و به طبقه خانواده‌های داخل آنها پیام می‌دادند. او می‌گوید: «سلوی می‌تواند برای زندگی روزمره یک خانواده ضروری باشد، بدون اینکه با او به عنوان کسی که به آن تعلق دارد رفتار شود».

بیشتر پرستارانی که مدیر با آنها ملاقات کرده است از روستاهای روستایی برای کار به شهرها آمده اند. او نظم نوک زننده ای را در بخش مراقبت می بیند، جایی که برخی از کارگران آموزش و ابزار لازم برای رفتن به خارج از کشور را دارند در حالی که برخی دیگر در مشاغل ناامن گیر افتاده اند و کارهای صمیمی را انجام می دهند و کار را با شناخت کمی می طلبند.

از آنجایی که سریدار در نوشتن فیلمنامه مشارکت داشت، پلان دوربین از مرحله نگارش ساخته شد. فیلم هرگز از دیدگاه سلوی خارج نمی‌شود و مخاطب تنها زمانی چیزهایی را یاد می‌گیرد که او یاد بگیرد.

پراساد در صحنه فیلمنامه آمد. راتناکومار می‌گوید، در اولین جلسه‌شان، تدوینگر صحنه‌هایی را علامت‌گذاری کرد که می‌توانستند بدون آسیب به داستان پیش بروند، که باعث صرفه‌جویی در زمان و هزینه تولید شد. کارگردان به هر حال تعدادی از آنها را شلیک کرد. هیچ کدام برش نهایی را انجام ندادند.

راتناکومار، فارغ التحصیل مدرسه فیلم پراگ، کار خود را با نظارت صدا و موسیقی برای تدوینگر هندی کهنه کار B. Lenin آغاز کرد.

برای پاتیل، عادت سلوی به به تعویق انداختن برنامه های خود در نزدیکی خانه رخ داد. بعد از اتمام دوره فوق لیسانساو در سال 2010 در رشته طراحی و کارگردانی در مدرسه ملی درام تحصیل کرد، او به سمت بازیگری رفت و یکی از درآمدهای اصلی خانواده اش شد. او فیلم Anahat را در سال 2021 با قصد نویسندگی و کارگردانی راه‌اندازی کرد، سپس پنج سال اول آن را صرف تهیه‌کنندگی برای فیلمسازان دیگر کرد.

پاتیل می‌گوید: «به نوعی جاه‌طلبی‌های ما در اطراف شرایطی مانند قارچ‌ها رشد می‌کنند. "همچنین، از نظر فرهنگی، در جامعه هند، این رفتار مورد تجلیل قرار می گیرد. نگه داشتن دیگران در برابر خود تا حد خستگی مطلق. ما توسط بسیاری از سلوی ها، چه مرد و چه زن، احاطه شده ایم."

عکسبرداری نمی توانست به ترتیب اجرا شود و در عوض بر اساس مکان سازماندهی شد، بنابراین پتیل آرایش، مو، بدن و صدای خود را در طول زوال سلوی دنبال کرد و به عکس های تداومی و تمرین های طولانی با گروه تکیه کرد. او می‌گوید: «من دوست دارم آن ترموستات انسانی برای فیلم باشم.

پوشیدن هر دو کلاه هزینه داشت. صحنه آخر در ساحل مارینا در پایان یک روز سخت و در پنجره ای چند ساعته گرفته شد. پتیل درگیر این بود که آیا تولید می‌تواند در صورت از دست دادن آن، از پس بازگشت برآید یا خیر، و تا آخرین برداشت نور از بین رفته بود. راتناکومار و سریدار به او گفتند آنچه را که نیاز دارند دارند، اما او راضی نبود.

پاتیل می‌گوید: «به یاد می‌آورم که با عجله از ساحل مارینا دور شدم، با ناراحتی گریه می‌کردم، از خدمه پنهان می‌شدم، و فکر می‌کردم که به‌عنوان یک تهیه‌کننده، حتی نمی‌توانم به خودم زمان مناسبی برای کلوزآپ پایانی فیلم بدهم.

بازیگری که تیتراژششامل «Naa Bangaaru Talli»، «Newton» و «Kaala»، محصول مشترک «The Moogai» که نقش ساندنس را در سال 2024 بازی کرد، و «The Shadowbox» که در سال 2025 نقش برلین را بازی کرد. «Selvi» به عنوان یک کار در دست اجرا در هنگ‌کنگ-آسیا در انجمن تامین مالی فیلم Red Searew در مارس ارائه شد.

پاتیل می‌گوید بودجه بین‌المللی به معنای انتظارهای طولانی، قراردادهای پیچیده و معاهدات تولید مشترک است و فیلم‌سازان هندی در نهایت به دنبال کمک‌های مالی حرفه‌ای از کشورهای ثروتمندتر هستند. او می‌گوید: «در حال حاضر یک نابرابری آشکار وجود دارد که هیچ‌کس نمی‌تواند درباره آن صحبت کند. و صادقانه بگویم، بسیاری از اوقات، احساس می‌کنم مردم هنوز نمی‌دانند چگونه فیلم‌های مستقل هندی را در بسیاری از نقاط جهان توزیع کنند.»

Rathnakumar به فیلم‌های تامیلی با شخصیت‌هایی مانند «Maharaja»، «Meiyazhagan»، «Vaazhai» و «Lubber Pandhu» اشاره می‌کند که تماشاگرانی را در کنار وسایل نقلیه ستاره‌ای مانند «Amaran» پیدا کردند. او می‌گوید: «من فکر می‌کنم چالش سینمای مستقل لزوماً این نیست که آیا مخاطبان مایل به تماشای این فیلم‌ها هستند، بلکه این است که آیا فیلم‌ها می‌توانند به آن‌ها دست یابند.

پاتیل که در سینمای هندی، مراتی، تلوگو و تامیل زبان کار کرده است، می‌گوید فیلم‌سازی تامیل در دو تا سه سال گذشته فضایی را برای صداهای مستقل باز کرده است و آن را «برای همه ما بسیار بسیار امیدوارکننده» می‌خواند.

در مرحله بعد، Rathnakumar در حال تولید استفیلم «دختر متوسط» از پاتیل، فیلم کوتاه «گل‌ورزی» و کارگردانی «جالوت» از سریدار. او همچنین در حال ساخت «مرگ بدون اتفاق آقای سرینیواسان» است، یک کمدی درباره خانواده‌ای که جشن‌هایشان با مرگ یک پیرمرد ۷۰ ساله یک روز پس از مراسم بهما رادا شانتی به عزا تبدیل می‌شود.

در همین حال، پتیل قصد دارد پس از بوسان ناپدید شود تا به طور تمام وقت روی یک فیلمنامه علمی تخیلی که شش سال است در حال ساخت آن است کار کند. او می گوید: «من مانند سلوی جاه طلبی هایم را به تعویق نمی اندازم.