آلن ماندل، هنرپیشه و مترجم نمایشنامه‌های ساموئل بکت در سن ۹۸ سالگی درگذشت.

او در سال 1957 در زندان ایالتی سن کوئنتین به صحنه بردن «در انتظار گودو» (و بازی لاکی) کمک کرد، سپس در احیای اخیرشان در برادوی به کیانو ریوز و الکس وینتر کمک کرد.

آلن ماندل، کهنه‌کار برجسته صحنه که به‌خاطر تفسیرهایش از نمایشنامه‌های پوچ‌گرایانه ساموئل بکت شناخته می‌شود، به تولید شاخص «در انتظار گودو» در سال ۱۹۵۷ در زندان ایالتی سن کوئنتین درگذشت. او 98 سال داشت.

پسرش پیتر ماندل و عروسش سارا ماندل به هالیوود ریپورتر گفتند که ماندل روز سه شنبه در خانه اش در وست وود درگذشت.

در فیلم‌ها، مرد بومی تورنتو نقش خاخام سالخورده‌ای را بازی می‌کرد که نصیحتش فقط شامل اشعاری از «کسی برای عشق» جفرسون هواپیما در فیلم «مرد جدی» برادران کوئن (2009) بود، و او برای جان کامرون میچل در «هدویگ و اینچ خشمگین» (2001) و «شورت» (2000) ظاهر شد.

سی‌ان‌ان با راه‌اندازی جریانی، بند ناف‌برها را در کانادا هدف قرار می‌دهد

کتاب‌های سالی رونی از قفسه‌های بریتانیا در میان جنجال بر سر حمایت از اقدام فلسطین برداشته شد

در تلویزیون، او را می‌توان در قسمت‌های Cannon، The Six Million Dollar Man، Baretta، Eight Is Enough، Sisters و Grey's Anatomy مشاهده کرد.

در نوامبر 1957، ماندل یکی از اعضای کارگاه هنرپیشه سانفرانسیسکو به رهبری ژول ایروینگ و هربرت بلاو بود، زمانی که او برده لاکی را در اجرای نمایش در انتظار گودو برای 1400 زندانی در سان کوئنتین به تصویر کشید. (این تولید به عنوان مقدمه ای برای کتاب تأثیرگذار مارتین اسلین Theatre of the Absurd در سال 1961 عمل می کند.)

از آن زمان، ماندل کارگاه درام سن کوئنتین را با زندانی ریک کلاچی تأسیس کرد، که بازیگر و نمایشنامه نویس می شد و این زوج بسیاری از نمایشنامه های دیگر را در زندان هدایت می کردند.سال.

بعدها، خود بکت، ماندل را در فیلم های Waiting for Godot و Endgame (در نقش Nagg) در اروپا کارگردانی کرد و رابطه آنها تا دهه 1980 ادامه یافت.

او در سال 2015 به چارلز مک‌نالتی منتقد تئاتر لس آنجلس تایمز گفت: «متن برای [بکت] مانند یک موسیقی موسیقی بود، و نکته مهم برای ما این بود که ریتم خط را پیدا کنیم.

ماندل در نمایشنامه‌های بکت ده‌ها بار در دوران حرفه‌ای خود ظاهر شد و در لس‌آنجلس در سال ۲۰۱۲ به خاطر نوبتش در نقش استراگون در مقابل بری مک گاورن ایرلندی در نقش ولادیمیر در انتظار گودو در انجمن مارک تِیپر جایزه Ovation را دریافت کرد. او برای آخرین اجرای بکت، هام را در کنار مک گاورن در فیلم پایان بازی در تئاتر کرک داگلاس در کالور سیتی در سال 2016 به تصویر کشید.

و زمانی که کیانو ریوز و الکس وینتر به ترتیب در حال آماده شدن برای بازی در نقش استراگون و ولادیمیر بودند، در احیای خود در انتظار گودو در تئاتر هادسون در برادوی سال گذشته، آنها به دنبال ماندل برای تخصص او بودند.

یکی از هشت فرزند، آلبرت ماندل در 27 دسامبر 1927 در تورنتو به دنیا آمد. والدینش بلا و لوئیس صاحب یک رستوران بودند و خانواده بالای آن زندگی می کردند. او پس از اجرا در الیور توئیست در جوانی، هدف خود را روی صحنه تئاتر قرار داد.

"من ترک تحصیل یا "اخراج" بودم. این یکی از آن چیزها بود.» او در سال 1992 به تایمز گفت: «پدرم می خواست بداند چه اتفاقی قرار است برای من بیفتد. من 17 یا 18 ساله بودم. به او گفتم که قرار است وارد تئاتر شوم. او به من نگاه کردو گفت: "یک پسر یهودی خوب به تئاتر می رود." تذکر بسیار خوبی بود. نمی دانستم چه بگویم.»

ماندل در اوایل دهه 1950 به عنوان مدیر هنری تئاتر 49، شاخه ای از تئاتر مدنی تورنتو، خدمت کرد، سپس در سال 1954 به دیدار خواهرش در سانفرانسیسکو رفت. او کارگاه هنرپیشه سانفرانسیسکو را کشف کرد، سپس یک استودیوی آموزشی که در یک گاراژ تبدیل شده کار می کرد، و مدیر تجاری آن شد.

این کارگاه به ستونی از جنبش تئاتر منطقه ای تبدیل می شود که به دلیل تجربی گرایی اش شهرت دارد و به عنوان خانه ای برای نمایش بکت، برتولت برشت و هارولد پینتر در ایالات متحده شناخته می شود.

زمانی که ایروینگ و بلاو در سال 1965 برای اداره تئاتر Repertory در مرکز لینکلن استخدام شدند، ماندل آنها را به عنوان مدیر شرکت به نیویورک همراهی کرد. در طول مدت حضورش در برادوی در سریال The Country Wife در برادوی ظاهر شد و در سال 1973 احیای تراموا به نام هوس با بازی جیمز فارنتینو و رزماری هریس را مدیریت کرد.

در سال 1976، ماندل به لس آنجلس آمد تا روی اقتباس NBC از Dark Victory که توسط ایروینگ تهیه شده بود، با بازی الیزابت مونتگومری و آنتونی هاپکینز و کارگردانی رابرت باتلر، کار کند.

او همچنین به عنوان کارگردان و بازیگر مشاور به تئاتر بازیگران لس آنجلس، که در سال 1985 به مرکز تئاتر لس آنجلس تبدیل شد، پیوست و مجموعه شعر/ادبی را در آنجا توسعه داد و نظارت کرد.

ماندل اولین جایزه Ovation خود را در سال 2009 برای ایفای نقش در نقش شاعر افتضاح Spooner در Pinter's No Man's Land در تئاتر Odyssey برنده شد، سپس این نقش را به تصویر کشید.گرگوری سولومون، تاجر مبلمان در سال 2015 در فیلم The Price at the Taper اثر آرتور میلر، جایی که THR در بررسی خود ایراداتی را در عملکرد او یافت: "خیلی خوب است. او به معنای واقعی کلمه نمایش را می دزدد و آن را به سمتی غیرمنتظره می برد."

مک نالتی از طرفداران پر و پا قرص بود و نوشت که «گوش دادن به دیکشنری دقیق ماندل مانند خواندن نامه ای دست نویس توسط شخصی با خارق العاده ترین قلم است».

در سال 2010، ماندل در مستند The Impossible Self تجربه سان کوئنتین در انتظار گودو را دوباره مرور کرد.

علاوه بر پسر و عروسش، بازماندگان دخترش، اولیویا، و شوهرش، دین هستند. نوه های او، الیزابت، اتان و اسپنسر. و برادرش جری همسر 30 ساله او، حامی هنر الیزابت هلر، در سال 1997 در سن 65 سالگی درگذشت.