آنجل: بررسی غریزی - بزرگترین ستاره بلژیکی مصمم است که پاپ را متفاوت انجام دهد

(RCA) عظیم در کشور خود اما کمتر در خارج از آن، جاستیس، سول وکس و کارولین پولاکک در یک پیشنهاد جسورانه برای جذابیت بیشتر به آنجل کمک می کنند - اما آلبوم حاصل از او می تواند عمومی و همچنین جسورانه باشد همانطور که اغلب اشاره شده است، ما در دوره ای زندگی می کنیم که پاپ سنتی انگلیسی-آمریکایی خفه شده است. تا حدودی به این دلیل که استریمینگ انتخاب بسیار گسترده‌تری از موسیقی را در اختیار شنوندگان قرار داده

اغلب اشاره شده است، ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که اختناق سنتی انگلیسی-آمریکایی بر پاپ شکسته شده است. تا حدی به این دلیل که استریمینگ انتخاب بسیار گسترده‌تری از موسیقی را در اختیار شنوندگان قرار داده است، و تا حدی به دلیل اینکه حساب‌های رسانه‌های اجتماعی کار بخش‌های تبلیغاتی را برای آن‌ها انجام می‌دهند، اکنون احتمالاً نمودارها شامل موسیقی ساخته شده در سئول یا لاگوس می‌شوند که لندن یا لس آنجلس. ورزشگاه 62000 نفری اسپرز اخیرا نه تنها میزبان جی زی، گوریلاز و سیستم آف داون، بلکه آریجیت سینگ هندی، BTS، بیگ بنگ و Stray Kids از کره جنوبی و Bad Bunny از پورتوریکو بود که تقریباً منحصراً به زبان اسپانیایی برای جمعیت سخنرانی کرد.

بدیهی است که عدم تمایل مخاطبان بریتانیایی به جوش خوردن با هنرمندان انگلیسی زبان یک چیز خوشحال کننده است. به همان اندازه به وضوح، به نظر می‌رسد محدودیت‌هایی وجود دارد: همان علاقه به موسیقی پاپ فرانکوفون ارائه نشده است. بزرگترین ستاره های فرانسوی زبان در خاطرات اخیر یا با موسیقی رقص سروکار داشته اند یا با ضبط به زبان انگلیسی موافقت کرده اند. رپر بلژیکی استروما توجه رسانه‌ها را به خود جلب کرده و از کانیه وست و لرد هم‌خوانی داشته است، بدون اینکه از جایگاه فرقه‌ای در بریتانیا فراتر رود.

به همین ترتیب، آنجل ون لاکن، که کار خود را در سال 2017 آغاز کرد، رکورد استروما را برای بیشترین تعداد هفته در شماره 1 بلژیک با تک آهنگ Tout Oublier در سال 2018 شکست - برگرفته از اولین آلبومی که هفت برابر پلاتینیوم در سرزمین مادری اش شد - و از زمانی که مخاطبان فرانسوی زبان شناخته شده بودند، نام آشنا بوده است. نزدیک ترین چیزی که او به آن رسیده استموفقیت بریتانیایی حضور او در تک آهنگ دوآ لیپا Fever در سال 2020 بود که یک موفقیت کوچک بود.

شما می توانید استدلال کنید که برخی از موسیقی های او کاملاً از نظر جغرافیایی خاص هستند. آلبوم دوم او، Nonante-Cinq، با Bruxelles Je T’Aime افتتاح شد، آهنگی در ستایش شهر زادگاهش، آب و هوای وحشتناک و همه چیز (یکی از اشعار آن تقریباً و نسبتاً باشکوه ترجمه می شود: "امشب قطعاً آسمان توسط طوفان پوشانده می شود / اما پس از طوفان مردم مهمانی می کنند و مهمانان را می گیرند"). اما همچنین از این احتمال که بلژیک بین فرانسوی و فلاندی زبانان تقسیم شود، نگران بود، موضوعی که به ندرت مورد بحث قرار می گیرد وقتی بریتانیایی ها آبجو را وارد می کنند. سپس، جدیدترین آلبوم Bad Bunny حداقل تا حدی تحت تأثیر این سوال قرار گرفت که آیا هاوایی الگوی مناسبی برای ایالت پورتوریکویی است یا خیر، و رسیدن آن به رتبه اول بریتانیا متوقف شد.

شما نمی‌توانید آلبوم سوم آنجل را فشاری هماهنگ برای موفقیت انگلیسی-آمریکایی بنامید، اگرچه اشعار به زبان انگلیسی بیشتر از Nonante-Cinq است و برخی از نام‌های درگیر ممکن است گوش‌ها را تیز کنند. عدالت در مورد What You Want همکاری می کند، یک برخورد پربار از سینت های ریو حداکثری و ضربات زرق و برق دار استامپ. و Soulwax در Trop ظاهر می‌شود، که به طرز چشمگیری پر سر و صدا است، با لبه‌ای به الکترونیک و نبض آن در خانه. توسط آوازهایی هدایت می شود که به طور متناوب به سمت رپ متمایل می شوند و در نامفهوم درهم می مانند. در همین حال، مثلث عشق، کارولین پولاک و تهیه کننده رقص فرانسوی را درگیر می کندSebastiAn، یک آرپژ سینتی سایزر هیجان‌انگیز ناهماهنگ که در گروه کر قاتل و حال و هوای ساعت‌های کوچک عرق‌ریزش نقش دارد.

در واقع، حداقل به‌طور متناوب، Instinct موردی را مطرح می‌کند که مخاطبان بریتانیایی نمی‌دانند وقتی صحبت از آنجل می‌شود، چه چیزی را از دست می‌دهند، کسی که تمایلی به گرفتن ناگهانی فرمان و رانندگی یک آهنگ در خارج از جاده دارد. On Verra مانند یک تصنیف استاندارد پیانوی پاپ شروع می شود - البته با اشاره ای از شنسون در مورد ملودی - قبل از اینکه به طور غیرمنتظره ای با انبوهی از صدای ایستا و آهنگ مسلسل آغشته شود. در ابتدا می‌توانستید تعداد زیادی از ستاره‌های پاپ را تصور کنید که دریفت شیرین Je Compte را به تصویر می‌کشند، اما سپس به طور چشمگیری دنده‌ها را تغییر می‌دهد، ابتدا به یک ریتم چهار تا کف با مجموعه‌ای از گازهای نمونه‌برداری شده و آوازهای تاب‌خورده، سپس به تصنیف پیانوی لو-فای.

همه اینها حس جذابی را به همراه دارد که فردی که پاپ را متفاوت انجام می دهد، اگرچه این لحظات با چیزهای ساده تری مشخص می شوند. برخی از آن عالی هستند – ملودی که بر فراز سینت های کوبنده Tout Décider شناور است یک کرم گوش بی چون و چرا است – و برخی از آن کمی کمتر. آهنگ F4ck 4ever به طور قابل توجهی کمتر از عنوان خود منحرف می شود. نمونه‌های برش‌خورده و آوازهای AutoTuned که قلاب Dis-le را تشکیل می‌دهند جایی بین غیرعادی و بسیار آزاردهنده قرار دارند.

این آلبومی است که به نوبه خود واقعاً هیجان‌انگیز و کمی خسته‌کننده است، و به‌جای گوش دادن مکرر به آن‌ها به‌طور مکرر، به‌منظور انتخاب نکات برجسته‌اش برای یک لیست پخش ساخته شده است. در اینجا به اندازه کافی برای جلب توجه وجود دارداز هر کسی که به پاپ سمت چپ گوش می‌دهد - کسی مشکوک است که هر طرفدار کارولین پولاک که با ظاهر او اغوا شده باشد، خوشحال خواهد شد - اما برای پیش‌بینی تغییر گسترده‌تر در برداشت‌ها به اندازه کافی نیست. چیزی که همه هنرمندان متفاوتی را که از سد زبانی پاپ عبور کرده اند متحد می کند این است که آنها چیزی را ارائه می دهند که واقعاً نمی توانید در خانه به دست آورید. آنجل نیز همینطور است، اما فقط گاهی.

کامرون وینتر – 0 دلار (زنده در سالن کارنگی)

نسخه‌ای زنده از برجسته‌ترین هوی متال که متناوب آهنگ را برمی‌گرداند - تنظیم سیم از بین رفته است - و به نوعی آن را تقویت می‌کند: ساده‌تر، اما شدیدتر.