فرصت از دست رفته مجموعه مستند جی زی

Jay-Z در 8، مستند HBO غول رپ، زندگی و حرفه او را پوشش می دهد تا تصویر خود را اصلاح کند - بدون هیچ فشاری. چرا او اینقدر به دادگاه افکار عمومی دوخته است؟ در جریان پایانی Jay-Z's Jay-Z in 8، مجموعه مستند هشت قسمتی اخیر HBO درباره زندگی و حرفه او، غول رپ میلیاردر با تهیه کننده رکورد ریک روبین درباره آهنگ Family Feud از آلبوم 4:44 خود صحبت کرد. او یکی از اشعار آن را توضیح داد: «آل شارپتون در آینه سلفی

در پایان پایانی Jay-Z در 8، مجموعه مستند هشت قسمتی اخیر HBO در مورد زندگی و حرفه او، غول رپ میلیاردر با تهیه کننده رکورد ریک روبین درباره آهنگ Family Feud از آلبوم 4:44 خود صحبت کرد. او یکی از اشعار آن را توضیح داد، «آل شارپتون در آینه سلفی می‌گیرد/ او یا پیل کازبی چگونه است که به من کمک کند؟»، که در آن شارپتون، رهبر حقوق مدنی، و کازبی، بازیگر و کمدین رسوایی را به دلیل انتقاد مداوم از موسیقی رپ سرزنش کرد. او شارپتون را یک "اخاذی" خواند که "از جایی به جایی دیگر" می رود و می خواهد: "شما حمایت ما را می خواهید ... پول را به ما بدهید." با گوش دادن به او که شارپتون را تنبیه می کرد، به این فکر کردم که او چگونه خود را شبیه به او نمی بیند.

از سال 2019، Jay-Z در سال 2019 به عنوان مدیر سرگرمی با NFL شریک شد، و تصمیم گرفت که بازیکنان نیمه وقت Super Bowl را انتخاب کند و با لیگ در سایر تلاش های جامعه همکاری کند. کالین کپرنیک، مدافع سابق NFL، اخیراً ادعا کرده است که این معامله پس از آن صورت گرفت که مالکان NFL تصمیم گرفتند که به یک "صورت سیاه" برای کمک به آنها در فرونشاندن خشم سیاه پوستان پس از اینکه کپرنیک به دلیل زانو زدن در هنگام سرودهای ملی به عنوان نوعی اعتراض علیه خشونت پلیس توسط لیگ گلوله سیاه شده بود، انجام شد. جی زی به دلیل دست کم گرفتن اهداف کپرنیک برای منافع شخصی مورد سرزنش قرار گرفت و شهرت او را با طرفداران زیادی که او را همان شخصیت ضد شورشی می دانستند که در مستند از او انتقاد می کرد، خدشه دار کرد.

جی زی در 8 تلاشی است که به دنبال اصلاح وجهه عمومی خود است. سریال او را می کشداثر 30 ساله در کنار زندگی و روزگار او. جی در اپیزودهای شیک و سیاه و سفید که در مقطعی در سال 2024 فیلمبرداری شد، تاریخچه موسیقی خود را در مصاحبه با روبین، بنیانگذار و تهیه کننده 63 ساله Def Jam توضیح می دهد. این یک ساعت صیقلی و کم حاشیه است. این دو در یک اتاق خالی در مرکز رویدادهای Palais Brongniart، بورس اوراق بهادار سابق فرانسه، پشت میزی می‌نشینند، در حالی که روبین آهنگ‌هایی را از کاتالوگ جی زی انتخاب می‌کند و از آن‌ها به عنوان سکوی پرشی برای موضوعات گسترده‌تری مانند رابطه‌اش با والدینش، فرآیند خلاقانه‌اش و مشاهدات فرهنگی گسترده‌تر استفاده می‌کند. قسمت آخر، که در 9 اکتبر پخش شد، نشان می دهد که جی زی از نژادپرستی دفاع می کند و ثروت نسلی را به عنوان درمان آن پیشنهاد می کند. شنیدن او در مورد رد جنبش‌های عدالت اجتماعی با ادعای «ما هرگز با هم جمع نمی‌شویم» تا برای تغییر فشار بیاوریم، و درباره نابرابری از طریق مشاهدات پیش پا افتاده بحث می‌کند، نشان می‌دهد که او واقعاً چقدر فکر کمی برای ریشه‌کن کردن ظلم سیستمی کرده است.

روبین هیچ فشار بک ارائه نمی دهد. در سرتاسر سریال، فقدان پرسش‌های عمیق‌تر او نمی‌تواند به گفتگوها عمق مورد نیاز را بدهد. روبین به عنوان یک تماشاگر شگفت‌انگیز که وظیفه دارد افسانه‌های جی زی را صیقل دهد. این برعکس چیزی است که یک سری گفتگو به آن نیاز دارد. (مثلاً، یک مصاحبه‌کننده دقیق‌تر، از جی زی که در اشاره به ازدواجش با بیانسه، رپ می‌گفت، «چه بهتر از یک میلیاردر؟ دو» می‌پرسید، اگر توزیع مجدد ۲ میلیارد دلار برای جامعه در کل بهتر بود.) در یک نقطه از آن قسمت، جی‌زی،ثروتمندترین موسیقیدان جهان، از بورژوازی سیاه به عنوان "آنها" یاد می کند. یک پیگیری تکان دهنده از روبین می توانست این باشد که بپرسد جی دقیقا چه احساسی او را از آن گروه جدا کرده است. در عوض، مانند بسیاری از سریال‌ها، روبین سری به تایید تکان داد. حضور متمم او آنچه را که می‌توانست یک مستند موسیقی اساسی باشد را به هیجوگرافی تبدیل می‌کند. و جی زی احتمالاً اینطور می خواست.

در طول سال‌ها، این مرد 56 ساله اهل بروکلین درباره چندین حقیقت زشت در زندگی خود رپ کرده است: تیراندازی به برادرش، فروش مواد مخدر به عزیزانش، خیانت به همسرش، تغذیه سوء مصرف مواد برای کسب سود. او برخی از آن موضوعات را در Jay-Z در 8 لمس کرد و بهترین محتوای خود را به مستند داد. چیزهای بی اهمیت جالبی نیز وجود دارد. او فاش می‌کند که بیت دوم 99 مشکل بر اساس یک داستان واقعی است، نشان می‌دهد که چگونه عمو بوچی او را الهام بخشید تا به لقب بپردازد، و می‌گوید که او بیش از آن خودآگاه است که نمی‌تواند مانند بیانسه از نظر آوازی تجربی باشد. اما او محدودیت هایی هم دارد.

در سال 2005، او خاطرات کتاب سیاه خود را با نویسنده رویای همپتون متوقف کرد، زیرا به گفته او، این روند بیش از حد شخصی شده بود. بعداً در همان سال، او به رولینگ استون گفت: «می‌دانم که مردم واقعاً می‌خواهند در مورد من بدانند و فکر می‌کردم خوب است، اما هرچه نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شدم، گفتم: «من چه کار می‌کنم؟»» از آن زمان، او در مورد دسترسی‌اش دقیق‌تر شده و به ندرت مصاحبه می‌کند. او نمی‌خواهد بر خلاف میلش برانگیخته شود، اما همچنین نمی‌گذارد روایت‌های عمومی بی‌توجه باشند، و پاسخ‌های عمومی را به منتقدان ارائه می‌کند.آیات و اجرای استادیوم. او اجباراً به دنبال کنترل داستان است، تقریباً همیشه در انجمن‌هایی که اجازه بحث یا پس زدن را نمی‌دهند.

یک مجموعه مکالمه هشت ساعته با جی زی به فردی با دانش عمیق هیپ هاپ و غریزه برای سؤالات دقیق نیاز داشت (من نمی دانم که آیا حرفه ای وجود دارد که بتوانند آن شخص را جستجو کنند؟) در قسمت سوم، روبین آهنگ عنوان آهنگ 4:44 2017 را پخش می کند، آهنگی بسیار آسیب پذیر که در آن به شدت احساس می کند که احساس می کند و احساس می کند. و در حالی که جی زی در آهنگ به خاطر رفتارش عذرخواهی می کند، او لزوما قول نمی دهد که شوهر بهتری باشد. هفت سال بعد، روبین به‌عنوان یک شوهر یا پدر، افکار پیشرفته‌ای را در مورد زندگی به‌عنوان یک شوهر یا پدر مطرح نمی‌کند، در عوض یک جمله مبهم ارائه می‌کند: «آیا احساس می‌کنی پیشرفتی صورت گرفته است؟»

وقتی روبین از او می پرسد که آیا خطرات زندگی برای او در حال حاضر یا در روزهای خرید و فروش مواد مخدر برای او بیشتر است، جی دومی را انتخاب می کند. او می‌گوید طرز فکرش نسبت به چهره‌های قدرتمند صنعت که او را به خاطر انجام ندادن آنچه می‌خواهند مجازات می‌کنند این است: "برای من مهم نیست که شما چه می‌کنید. برای من مهم نیست." اما اگر او واقعا "از قبل در خانه" است، همانطور که در آهنگ 2009 رپ می زد که از رضایت شغلی خود می بالید، چرا او اینقدر بر دادگاه افکار عمومی متمرکز شده است؟ و مهمتر از آن، چرا او با ملحق شدن به هنرمندانی از جمله مکلمور برای سخن گفتن علیه نسل‌کشی‌های متعدد در خارج از کشور و فاشیسم دونالد ترامپ، چیزی را به خطر نمی‌اندازد؟ کسی که تمایلی به موافقت با اشتیاق ندارد، این کار را انجام داده استآن رشته ها

عصر کراک و ترفند برتری سیاه‌پوستان (که در آن سرمایه‌داران سیاه‌پوست ادعا می‌کنند که انقلاب صرفاً با خرید از شرکت‌های تحت مالکیت سیاه‌پوستان به وقوع خواهد پیوست) نسل‌های متعددی از آزادی سیاه‌پوستان را به روش‌های متفاوت انکار کرده است. جی زی در صحنه فیگوراتیو هر دو جنایت است. او میراث خود را با موسیقی درخشانی به دست آورد که بازی مواد مخدر را با قدرت سینمایی شرح می دهد و اعمال خود را به گونه ای که یک استاد اقتصاد اجتماعی می تواند برای گروهش توضیح دهد، زمینه سازی می کند. اما او به ندرت به تنش سومین بازی خود به عنوان یک غول موسیقی میلیاردر در دنیای «پولدارها» اشاره می کند. در اینجا، روبین هرگز از او نخواست.