امروز 100 سال است که آهنگ شب کرال روی آنتن ما است. باشد که این هنر پر جنب و جوش و پر رونق ادامه یابد | جاناتان دیویس

صد سال از زمانی که بی‌بی‌سی برای اولین بار آهنگ شب کرال را پخش کرد، جاناتان دیویس، نماینده مجلس و خواننده سابق، تجربه جمعی زیبا و قدرتمندی را سرود می‌کند که ما باید آن را ستایش کنیم - و به نظر می‌رسد برخی صداها متعلق به بریتانیا هستند. صدای زنگ های کلیسا. گروه برنجی روی سبزه روستایی. غرش جمعیت فوتبال. و در پایان روز از یک کلیسای جامع، صدای خارق‌العاده‌ای از آواز شبانه یک گروه کر شنیده شد. امسال مص

به نظر می رسد برخی صداها متعلق به بریتانیا باشد. صدای زنگ های کلیسا. گروه برنجی روی سبزه روستایی. غرش جمعیت فوتبال. و در پایان روز از یک کلیسای جامع، صدای خارق‌العاده‌ای از آواز شبانه یک گروه کر شنیده شد.

امسال مصادف با صدمین سالگرد آهنگ شبانه کرال در رادیو بی بی سی است. در 7 اکتبر 1926، زمانی که بی بی سی در مراحل ابتدایی خود بود، شنوندگان یک سرویس زنده از کلیسای وست مینستر را شنیدند. یک قرن بعد، هنوز هم آهنگ شبانه را می توان هر هفته از کلیساها، کلیساها، کلیساها و کلیساها در سراسر کشور از رادیو 3 شنید. این طولانی ترین پخش خارجی بی بی سی است و هر هفته به صدها هزار نفر می رسد.

برای شنونده ای که در خانه است، رادیو می تواند کلیسای جامع دوردست را به طرز چشمگیری نزدیک کند. اما ما نباید این را صرفاً به عنوان یک داستان زنده بقای پخش زنده جشن بگیریم. ما باید آن را جشن بگیریم زیرا نشان دهنده چیزی بسیار بزرگتر است: بخشی زنده از میراث فرهنگی ما.

برای برخی، آهنگ شب دعا، برای برخی دیگر تفکر، الهام یا صرفاً یک لحظه آرامش است.

برای درک قدرت ترانه های شبانه، لازم نیست مذهبی یا به ویژه اهل موسیقی باشید. حتی لازم نیست بدانید Magnificat یا سرود چیست. چیزی عمیقاً انسانی در مورد نشستن بی سر و صدا در یک ساختمان بزرگ وجود دارد، شنیدن صدای پیر و جوان که در موسیقی فوق العاده زیبا ترکیب می شوند. اجازه 45 دقیقه جدایی از سرعت دیوانه وار زندگی مدرن به شما داده شد. برای برخی دعا است، برای برخی دیگرتفکر، الهام یا به سادگی یک لحظه آرامش.

این فرهنگ در بهترین حالت خود است: چیزی نیست که پشت درهای بسته نگه داشته شود، بلکه یک تجربه جمعی است. و به همین دلیل است که ما باید به این اهمیت دهیم که وقتی اکوسیستم هایی که این سنت را حفظ می کنند تحت فشار قرار می گیرند چه اتفاقی می افتد.

موسیقی کلیسای جامع صرفاً حفظ یک رپرتوار قدیمی نیست. این یک سنت زنده است، با موسیقی جدید نوشته شده در کنار قطعاتی که در طول نسل ها منتقل شده اند. در حال حاضر حدود 3000 کودک و جوان به عنوان خواننده در کلیساها، کلیساها و کلیساهای بریتانیا آواز می خوانند و هزاران نفر دیگر در گروه های کر جوانان و مدارس به رهبری نوازندگان کلیسا شرکت می کنند. از طریق این تجربیات، آنها مهارت های موسیقی استثنایی را در کنار اعتماد به نفس، نظم، کار گروهی و احساس تعلق به چیزی بسیار بزرگتر از خودشان توسعه می دهند. بسیاری از این مهارت‌ها به حرفه‌هایی فراتر از موسیقی می‌پردازند.

علامت نقل قول دوگانه آواز خواندن در یک گروه کر کلیسا در کودکی دنیاهایی را برای من باز کرد

همچنین یک داستان مهم تحرک اجتماعی در اینجا وجود دارد. یک گروه کر کلیسای جامع می‌تواند به کودک امکان دسترسی به آموزش موسیقی در سطح جهانی، تجربیات فرهنگی فوق‌العاده و فرصت‌های آموزشی را بدهد که در غیر این صورت ممکن است خارج از دسترس آنها باشد. اما ما همچنین باید در مورد موانع نیز صادق باشیم: مقرون به صرفه بودن، دسترسی به شهریه موسیقی و ناآشنایی با فرهنگ کلیسای جامع می‌تواند مانع عبور افراد از درب شود. حفظ این سنت نمی تواند صرفاً به معنای حفظ وضع موجود باشد. باید به معنای عریض شدن باشددسترسی به آن

آواز خواندن در یک گروه کر کلیسا در کودکی دنیاها را برای من باز کرد. نه فقط از طریق فرصت - همانطور که توماس کرانمر بیان کرد - برای "خواندن، علامت گذاری، یادگیری و هضم باطن" مقدس ترین متون، که با انبوهی از غنی ترین موسیقی هایی که بشر خلق کرده است، روشن شده است. قدردانی از کارهای روزمره و سخت کوشی را القا کرد و به من آموخت که از طریق همکاری بیشتر از اینکه به تنهایی می توانید به دست آورید. همچنین به من آموخت که موفقیت گاهی اوقات بر اساس بینش شکست ساخته می شود. چیزی که من گاهی به عنوان نماینده مجلس باید به خودم یادآوری کنم.

موسسه خیریه Cathedral Music Trust سخت کار می کند تا از ادامه این نوع فرصت ها اطمینان حاصل کند و کمپینی را برای تضمین وضعیت یونسکو برای موسیقی کرال مقدس انگلیسی رهبری می کند. تسلیم آنها برای وضعیت میراث زنده به دنبال شناسایی نه برای یک مصنوع تاریخی، بلکه برای یک شکل هنری پر جنب و جوش و پر رونق است که به طور مداوم توسط کودکانی که آن را می خوانند، آهنگسازانی که به کارنامه آن اضافه می کنند و جوامعی که در آن شرکت می کنند تجدید می شود. به رسمیت شناختن یونسکو پیام مهمی را در سراسر جهان ارسال می کند: این که این امر شایسته شناسایی، سرمایه گذاری و حفاظت است و بخشی حیاتی از میراث فرهنگی ملی بریتانیا باقی می ماند.

بریتانیا به درستی تئاترها، گالری ها و موزه های بزرگ خود را جشن می گیرد. ما باید به همان اندازه در برگزاری یک سنت فرهنگی و مذهبی که هر روز در ساختمان‌های قلب جوامع توسط موسیقیدانان اجرا می‌شود، اطمینان داشته باشیم.مهارت فوق العاده سنتی که با معجزه ساده رادیو به بسیاری از مردم رسیده است. ما وظیفه داریم نه صرفاً این سنت شگفت انگیز را تحسین کنیم، بلکه از آن محافظت کنیم و مطمئن شویم که نسل بعدی می تواند آن را به عنوان متعلق به خود بداند.