Rosalind Eleazar یکی از بهترین اجراهای سال را در Acerbic و Tender Misty Green ارائه می دهد.

فیلم کریس راک در مورد بازیگری که تلاش می‌کند آن را در کانال‌های هالیوود به یک آرزوی تقریباً وجودی تبدیل کند که فراتر از نیازهای باغی است.

احتمالاً حدود 100 سال پیش بود که ماری درسلر، ستاره سرسخت هالیوود گفت: "تو فقط به اندازه عکس آخرت خوب هستی." امروز، آن مشاهدات سخت نه تنها صادق است. در فرهنگی که در مجموعه‌های محدود «اینجا امروز-فردا-فردا» و فیلم‌های مستقل اندازه‌گیری می‌شود که مخاطب خود را پیدا نمی‌کنند، بسیار مناسب‌تر و بالقوه دلخراش‌تر از همیشه است.

میستی گرین، شخصیت اصلی و ضربان قلب چهارمین فیلم بلند کریس راک به عنوان کارگردان، در حال پیروی از شعار درسلر است. میستی با بازی Rosalind Eleazar خواننده و بازیگری با استعداد است که به شدت به استراحت نیاز دارد. اما دلایل خوبی وجود دارد که او آن را دریافت نمی کند. اگرچه او یک جایزه امی از نقش خود در یک سریال موفق دارد، اما در راه فراموش شدن است. او هیچ صبری برای هالیوود بی اس ندارد و از انجام بازی های معمول خودداری می کند. اما او همچنین خاردار و ناخوشایند است - او بیشتر افرادی را که ممکن است بتوانند به او کمک کنند بیگانه کرده است - و یک سلسله خود ویرانگر مانع از این کار او می شود: او ترجیح می دهد برای یک شب چماق بازی و کوکاکولا بیرون برود تا اینکه در آن بماند و خط های خود را برای امتحان مهم روز بعد یاد بگیرد.

بنابراین اکنون او در تنگنای ناامیدکننده ای قرار دارد. او که اساساً بی خانمان است، در آپارتمان یک معشوقه ثروتمند و مرده اردو زده است، اما بیوه خشمگین پسر به تازگی هفت روز به او فرصت داده تا وسایلش را جمع کند و تخلیه کند. در تمام این مدت، برادر شکننده‌اش، جی (دانیل کالویا)، که به اختلال دوقطبی مبتلاست و او را عمیقا دوست دارد، در آپارتمانی ظاهر می‌شود که حتی مال خودش نیست و به آن نیاز دارد.بیش از آنچه او می تواند فراهم کند.

ما قبلاً داستان بچه بازگشت ناخواسته را دیده بودیم. و گرین مه آلود همیشه یک فیلم کاملاً برازنده نیست. یکی از حلقه‌های ضعیف‌تر ممکن است شخصیتی باشد که خود راک بازی می‌کند، جردن، کارگردانی که می‌خواهد به میستی کمک کند اما احساسات عاشقانه‌ای را در خود دارد که کاملاً قابل باور نیست. میستی می تواند از کمکی استفاده کند، اما ممکن است به آن نوع ناجی نیاز نداشته باشد. اما در مجموع، نوشته‌های راک تند و تیزبین است، و او نه تنها با وحشت‌های تلاش برای ساختن آن در هالیوود، بلکه با وضعیت اسفناک خاص میستی همخوانی دارد – و با این واقعیت که او گاهی اوقات تقریباً به‌شدت نفرت‌انگیز است.

الازار که بیشتر به خاطر بازی در اسب های آهسته شناخته می شود، می داند چگونه این شخصیت را بدون اینکه او را نرم کند، شکل دهد. مه آلود با استعداد، متکبر، غیر ممکن است. گاهی اوقات، شما شروع به تعجب می کنید که آیا او حتی مستحق استراحت است یا خیر. اما الازار که یکی از بهترین اجراهای سال را ارائه می دهد، انتظارات ما را به هم می ریزد: ما کی هستیم که تصمیم بگیریم او چه چیزی لیاقتش را دارد؟ در یک نقطه، در طول یک آزمون، یکی از مردانی که مسئول استخدام احتمالی او بود، با صدای بلند گفت: "آیا شما مختلط هستید؟" و چشمانش که لحظاتی پیش با آتش می رقصند، سرد یخچال می شوند.

میستی راه خود را در مسیری هموار کرده است که با سؤالات و فرضیات بی ربط، اگر نگوییم نژادپرستانه و جنسیتی آشکار، هموار شده است - جای تعجب نیست که او به سختی می تواند بیش از این را تحمل کند. اما حتی قوی‌تر از رنجش او این باور است که هنوز چیزی برای دادن دارد. شاید این یک کلیشه باشد که بازیگران را افراد نیازمند توصیف کنیم، اماالازار یک اشتیاق تقریباً وجودی را به تصویر می کشد که فراتر از نیاز به تنوع باغی است. و در پایین ترین لحظه اش، تماشای ناامیدی میستی تقریبا غیرقابل تحمل می شود. الازار ما را مستقیماً به نقطه انحطاط خود می رساند و ما را نیز سوراخ می کند.

اما راک نمی خواهد میستی را ناامید ترک کند. او به او پایانی همدلانه و در عین حال غیر عاطفی را می دهد که لیاقتش را دارد. تقریباً غیرممکن است که میستی را دوست داشته باشیم، و با این حال، در فیلمی که هم تند و هم لطیف است، الازار ما را وادار می کند او را دوست داشته باشیم، تقریباً برخلاف میلمان. هالیوود، مکانی برای رویاها، برای کسانی که بزرگترین آرزوها را دارند می تواند غیرانسانی باشد. میستی گرین فضای امنی را برای آنها باز می کند - بدون وعده دروغین یک پایان خوش.