ریزش مو و جدا شدن ناخن، عوارض گزارش‌شده در مصرف‌کنندگان GLP-1
جدا شدن ناخن، تغییر رنگ آن و ریزش مو از جمله مشکلاتی هستند که در مطالعه‌ای جدید میان مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 بیشتر گزارش شده‌اند. با این حال، وجود این علائم پیش از شروع درمان در بخشی از شرکت‌کنندگان و محدودیت‌های روش مطالعه، مانع از آن است که این تغییرات را مستقیماً به داروها نسبت دهیم.
جدا شدن ناخن، تغییر رنگ آن و ریزش مو از جمله مشکلاتی هستند که در مطالعه‌ای جدید میان مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 بیشتر گزارش شده‌اند. با این حال، وجود این علائم پیش از شروع درمان در بخشی از شرکت‌کنندگان و محدودیت‌های روش مطالعه، مانع از آن است که این تغییرات را مستقیماً به داروها نسبت دهیم.
به گزارش سفیر ارجان به نقل از sciencealert ،مطالعه‌ای جدید نشان می‌دهد مشکلات ناخن، از جمله جدا شدن ناخن از بستر آن و تغییر رنگ، در افرادی که داروهای GLP-1 مصرف می‌کنند، بیشتر از افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ یا چاقی که هرگز این داروها را مصرف نکرده‌اند، گزارش شده است. با این حال، پژوهشگران تأکید می‌کنند که این یافته‌ها ارتباط میان مصرف دارو و مشکلات ناخن را نشان می‌دهند، نه رابطه علت و معلولی قطعی.
هنگامی که فرد مصرف دارویی را آغاز می‌کند و متوجه تغییری غیرمعمول در بدن خود می‌شود، این پرسش مطرح می‌شود که آیا دارو عامل آن است یا خیر. تغییرات ناخن نیز می‌توانند چنین پرسشی را ایجاد کنند.
پژوهشگران در مطالعه‌ای جدید بررسی کردند که آیا مشکلات ناخن در افرادی که داروهای گروه GLP-1 را برای درمان چاقی و دیابت نوع ۲ مصرف می‌کنند، شایع‌تر است یا خیر. نتایج بررسی ۱۹۰۴ نفر در چهار کشور نشان داد که تفاوت قابل‌توجهی میان دو گروه وجود دارد.
بر اساس یافته‌های این مطالعه، ۳۹ درصد از مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 جدا شدن ناخن را گزارش کردند؛ درحالی‌که این میزان در افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ یا چاقی که هرگز این داروها را مصرف نکرده بودند، ۹ درصد بود.
با این حال، حدود نیمی از افرادی که دارو مصرف می‌کردند، گفته بودند که پیش از شروع درمان نیز مشکلات ناخن داشته‌اند. بنابراین، نمی‌توان همه موارد گزارش‌شده را به مصرف دارو نسبت داد.
این یافته‌ها در کنگره سال ۲۰۲۶ آکادمی اروپایی پوست و بیماری‌های آمیزشی (EADV) در وین ارائه شدند.
پژوهشگران ۵۷۵ مصرف‌کننده داروهای GLP-1 را با ۱۳۲۹ فرد مبتلا به دیابت نوع ۲ یا چاقی که سابقه مصرف این داروها را نداشتند، مقایسه کردند. شرکت‌کنندگان از فرانسه، ایالات متحده، برزیل و مکزیک انتخاب شده بودند.
بر اساس اطلاعیه آکادمی اروپایی پوست و بیماری‌های آمیزشی، ۶۶ درصد از مصرف‌کنندگان GLP-1 دست‌کم یک نوع اختلال ناخن را گزارش کردند؛ درحالی‌که این رقم در گروه مقایسه ۵۳ درصد بود.
تغییر رنگ ناخن نیز در ۴۶ درصد از مصرف‌کنندگان این داروها گزارش شد، درحالی‌که این میزان در گروهی که دارو مصرف نکرده بودند، ۱۷ درصد بود.
شارل تیب، نویسنده مطالعه و مدیرعامل مؤسسه European Market Maintenance Assessment، در توضیح نتایج گفت: «یافته‌های ما ارتباطی روشن را نشان می‌دهند، اما بر نکته مهمی نیز تأکید دارند: هر اتفاقی که در طول درمان با داروهای GLP-1 رخ می‌دهد، لزوماً ناشی از خود درمان نیست.»
یکی از محدودیت‌های مهم این پژوهش آن است که اطلاعات بر اساس گزارش خود شرکت‌کنندگان درباره علائمشان جمع‌آوری شده است. همچنین مطالعه از نوع مقطعی بود؛ یعنی وضعیت افراد را در یک مقطع زمانی بررسی کرد و آنها را از ابتدای درمان تا زمان بروز علائم، با معاینات استاندارد پوستی دنبال نکرد.
به همین دلیل، نتایج نمی‌توانند ثابت کنند که داروهای GLP-1 علت مستقیم مشکلات ناخن هستند.
همچنین میزان و شدت جدا شدن ناخن در این مطالعه به‌طور دقیق مشخص نشده است. پژوهشگران توضیح نداده‌اند که گزارش‌ها شامل جدا شدن بخشی از ناخن از بستر آن، جدا شدن کامل ناخن یا هر دو حالت بوده است. اطلاعات منتشرشده همچنین مشخص نمی‌کند که علائم مربوط به ناخن‌های دست بوده‌اند یا ناخن‌های پا.
در اصطلاح پزشکی، جدا شدن صفحه ناخن از بستر زیرین آن «اونیکولیز» (Onycholysis) نامیده می‌شود. این وضعیت ممکن است در ناخن‌های دست یا پا رخ دهد و دلایل مختلفی، از جمله ضربه، بیماری‌های پوستی و عفونت، داشته باشد. با این حال، نمی‌توان مشخص کرد که کدام‌یک از این عوامل در شرکت‌کنندگان مطالعه نقش داشته‌اند.
بنابراین، آمار ۳۹ درصدی به این معنا نیست که تقریباً چهار نفر از هر ۱۰ مصرف‌کننده، ناخن خود را به‌طور کامل از دست داده‌اند. این رقم همچنین احتمال بروز مشکل ناخن را در فردی که تازه مصرف دارو را آغاز می‌کند، نشان نمی‌دهد.
پژوهشگران هنگام تحلیل نتایج، بیماری‌های پوستی و کمبودهای تغذیه‌ای را نیز در نظر گرفتند. با وجود تعدیل این عوامل، ارتباط میان مصرف داروهای GLP-1 و مشکلاتی مانند جدا شدن و تغییر رنگ ناخن همچنان مشاهده شد.
طبق اطلاعیه منتشرشده، این مشکلات در مصرف‌کنندگان حدود دو تا سه برابر بیشتر گزارش شده بودند. با این حال، برآوردهای دقیق تعدیل‌شده و فاصله‌های اطمینان آماری در اطلاعیه ارائه نشده‌اند؛ بنابراین، ارزیابی میزان دقت این مقایسه‌ها بر اساس اطلاعات موجود امکان‌پذیر نیست.
پژوهشگران همچنین نقش کاهش وزن را بررسی کردند. تفاوت‌ها در تحلیل افرادی که وزن کم کرده بودند نیز از نظر آماری معنادار باقی ماند. این یافته احتمال می‌دهد که کاهش وزن به‌تنهایی تمام تفاوت مشاهده‌شده را توضیح ندهد؛ اما همچنان ثابت نمی‌کند که داروها مستقیماً به ناخن آسیب می‌زنند.
در مطالعه‌ای مکمل که روی همان شرکت‌کنندگان انجام شد، پژوهشگران علائم مربوط به مو و پوست سر را نیز بررسی کردند.
ریزش موی غیرمعمول در ۵۰ درصد از مصرف‌کنندگان داروهای GLP-1 گزارش شد؛ درحالی‌که این میزان در گروه مقایسه ۳۴ درصد بود. همچنین کاهش حجم یا تراکم مو در ۴۲ درصد از مصرف‌کنندگان و ۱۹ درصد از افراد گروه مقایسه مشاهده شد.
در میان مصرف‌کنندگان دارو، ریزش مو اغلب با علائم پوست سر، مانند خارش، قرمزی یا پوسته‌ریزی، همراه بود.
برونو هالیوا، متخصص پوست و یکی از نویسندگان مطالعه از انجمن علوم انسانی پوست فرانسه (SFSHP)، مطرح کرد که این الگو ممکن است فراتر از ریزش موی معمول پس از کاهش وزن سریع باشد و التهاب نیز در آن نقش داشته باشد.
با این حال، نتایج مربوط به مو از همان گروه شرکت‌کنندگان به دست آمده‌اند و نمی‌توان آنها را تأیید مستقلی برای یافته‌های مربوط به ناخن دانست. این نتایج صرفاً تصویر دیگری از علائم گزارش‌شده در همین نمونه ارائه می‌کنند.
هنوز مشخص نیست که آیا الگوهای مشابه در جمعیت‌های دیگر نیز مشاهده می‌شوند و مشکلات ناخن و مو با چه فراوانی پس از شروع درمان بروز می‌کنند.
اطلاعیه منتشرشده نام داروهای مصرفی شرکت‌کنندگان را مشخص نمی‌کند و نتایج جداگانه‌ای برای داروهای مختلف ارائه نمی‌دهد. بنابراین، نمی‌توان بر اساس این یافته‌ها نتیجه گرفت که یک داروی مشخص از گروه GLP-1 عامل مشکلات ناخن است.
همچنین، اطلاعیه به ارائه نتایج در کنگره علمی اشاره می‌کند، اما مقاله پژوهشی منتشرشده‌ای را که جزئیات کامل این دو مطالعه را در بر داشته باشد، معرفی نمی‌کند.
مطالعه مربوط به ناخن با حمایت نهادی آزمایشگاه‌های DUCRAY، از زیرمجموعه‌های گروه پیر فابر که در زمینه محصولات پوستی و مراقبت از مو فعالیت می‌کند، انجام شده است.
پژوهشگران قصد دارند در مطالعات آینده، بیماران را از ابتدای شروع درمان دنبال کنند. معاینات استاندارد پوست و بررسی‌های زیستی می‌توانند به مشخص شدن زمان بروز تغییرات، عوامل مؤثر بر آنها و احتمال برگشت‌پذیری این مشکلات کمک کنند.
هالیوا این تغییرات را شایع و معمولاً خوش‌خیم توصیف کرده است. با این حال، افرادی که متوجه تغییرات ناخن، ریزش مو یا خارش و قرمزی پوست سر می‌شوند، باید علائم خود را با پزشک در میان بگذارند.
نکته مهم این است که مصرف‌کنندگان نباید صرفاً به دلیل بروز این علائم، دارو را خودسرانه قطع کنند. بررسی علت مشکلات و تصمیم‌گیری درباره ادامه یا تغییر درمان باید با مشورت پزشک انجام شود.
پنجره‌ها بسته می‌شوند، محیط‌های بسته و گرم جایگزین فضای باز می‌گردند و همین تغییرات ساده در سبک زندگی، به طور ناخواسته بستری ایده‌آل برای گسترش ویروس‌های تنفسی فراهم می‌کند.
تغذیه به تنهایی عامل ایجاد یا درمان آرتریت نیست، اما الگوی غذایی می تواند بر التهاب بدن، وزن و شدت بعضی علائم مفصلی اثر بگذارد.
متخصص پزشکی ورزشی گفت: ورزش می‌تواند همزمان هم باعث تقویت کلیه‌ها شود و هم اگر اشتباه انجام شود عامل اصلی آسیب به آنها باشد.
تورم لب ها پس از بیدار شدن از خواب می تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از حساسیت به محصولات آرایشی و بهداشتی و مواد غذایی گرفته تا فشار هنگام خواب، التهاب یا عفونت. در بیشتر موارد، علت با توجه به مدت تورم و علائم همراه مشخص می شود.
فریزر یکی از رایج‌ترین ابزارها برای افزایش ماندگاری مواد غذایی است، اما همه خوراکی‌ها پس از انجماد کیفیت اولیه خود را حفظ نمی‌کنند. برخی مواد غذایی پس از یخ‌زدایی آب می‌اندازند، بافتشان تغییر می‌کند یا طعم و ظاهر نامطلوبی پیدا می‌کنند. به همین دلیل، انتخاب مواد غذایی مناسب برای انجماد و رعایت اصول نگهداری اهمیت زیادی دارد.
برخی مطالعات کوچک نشان می‌دهند که مصرف پیاز خام ممکن است به بهبود حساسیت به انسولین و کنترل قند خون کمک کند؛ اما متخصصان تأکید می‌کنند که شواهد موجود هنوز محدود است و پیاز را نمی‌توان جایگزین درمان‌های اثبات‌شده مقاومت به انسولین یا دیابت دانست.
یک متخصص زنان و زایمان، ضمن رد باورهای غلط قدیمی درباره انتقال ویروس HPV، گفت: انتقال این ویروس از طریق آب استخر از نظر علمی غیرممکن است.