بررسی گوگل بوک: اندروید روی لپ تاپ هنوز اندروید است

لپ تاپ های اندرویدی اینجا هستند، اما گوگل کار زیادی در پیش دارد تا آنها را خوب کند.

لپ تاپ های اندرویدی اینجا هستند، اما گوگل کار زیادی در پیش دارد تا آنها را خوب کند.

گوگل بوک ها با سخت افزار نوسان زیادی می کنند.

اندروید برای گوشی‌ها طراحی شده است، اما این امر باعث نشده که گوگل در طول سال‌ها تلاش کند سیستم‌عامل و برنامه‌های آن را با ماشین‌های بزرگ‌تر تطبیق دهد. پس از اینکه تبلت‌ها، کروم‌بوک‌ها و تاشوها تغییرات کمی در نحوه تعامل افراد با نرم‌افزار Android ایجاد کردند، Googlebook‌ها آخرین تلاش هستند. این لپ‌تاپ‌های جدید مجهز به Android طراحی شده‌اند تا از جایی که ChromeOS متمرکز بر وب متوقف شد، ادامه دهند و سخت‌افزار ممتاز و پشتیبانی بومی را برای برنامه‌های Android ارائه دهند.

Google Googlebooks را جایگزینی برای Windows و macOS می‌داند، اما این پلتفرم‌ها دارای چندین دهه نرم‌افزار و قراردادهای رابط کاربری هستند که کاربران را در آن قفل نگه می‌دارد. Googlebooks باید چیز بسیار ویژه‌ای را برای ربودن کاربران از هر یک از سیستم‌عامل‌های غالب ارائه دهد.

برای کاربران متعهد تلفن های اندرویدی، چیزهای جالبی در سیستم عامل Googlebook وجود دارد، اما ریشه های اندروید این دستگاه ها غیرممکن است که از دست بدهند. گاهی اوقات احساس استفاده از یک کروم بوک و گاهی اوقات شبیه استفاده از یک تلفن غول پیکر است. تقریباً هرگز احساس استفاده از یک لپ‌تاپ پریمیوم را نمی‌دهد، و این مشکل است.

در حالی که چند کروم بوک ممتاز وجود داشت، این پلتفرم واقعاً فقط در بخش بودجه موفق بود. با Googlebooks، این شرکت تقریباً به طور آشکار گزینه‌های کم‌هزینه را نادیده می‌گیرد. و از آنجایی که اکثر ترکیب‌ها به بیش از هزار نفر می‌رسنددلار، گوگل بوک ها فقط برداشت جدیدی از کروم بوک های بودجه محور نیستند.

همه Googlebookهای معرفی شده دارای صفحه نمایش لمسی عالی، بدنه آلومینیومی و منیزیمی، باز کردن قفل بیومتریک (اثر انگشت یا صورت) و پدهای بزرگ هستند. همچنین Glowbar وجود دارد که در حال حاضر کار زیادی انجام نمی دهد. هنگامی که Gemini با کلمه wake و در هنگام بوت آپ فعال می شود، در رنگ های گوگل روشن می شود. همچنین وقتی Googlebook را وصل می‌کنید، سطح باتری را نشان می‌دهد. دومی بسیار مفید است، اما واقعاً یک نقطه فروش نیست.

برای اکثر خریداران لپ‌تاپ پریمیوم چیزی در خط تولید وجود دارد. اگر کانورتیبل می خواهید، دستگاه ایسر وجود دارد. شیک و پرخرج؟ ایسوس و اچ پی شما را پوشش داده اند. چیزی کمی بزرگتر می خواهید؟ لنوو یک مدل 15.3 اینچی با پورت HDMI و USB-A دارد.

کم هزینه ترین مدل، Acer Googlebook 14، از 899 دلار شروع می شود و این یک معامله برای مدت زمان محدود است. حتی این یکی هم بسیاری از سخت افزارها را درست می کند. دارای صفحه نمایش OLED پر جنب و جوش، یک شاسی فلزی و سه درگاه USB-C (همه آنها می توانند لپ تاپ را شارژ کنند). با این حال، شما یک پد لمسی دریافت نخواهید کرد، فقط یک نوع قدیمی که به صورت فیزیکی کلیک می کند. بلندگوهای ظاهراً تنظیم شده با DTS نیز صدای خوبی ندارند. با این حال، سخت افزار حداقل به خوبی هر لپ تاپ ویندوزی 900 دلاری است. ایسر تصمیم نگرفته است که چه زمانی قیمت تغییر خواهد کرد یا چه خواهد شد، اما حداقل برای بقیه سال 899 دلار است.

قدم بعدی از آن Dell XPS Googlebook با قیمت 999 دلار است، اما این مدل به جای OLED دارای LCD است. اگر می خواهیدقوی ترین لپ تاپ های گوگل با پد لمسی OLED و لمسی، شما به دنبال هزینه حداقل 1100 دلار برای نسخه Lenovo هستید. این دستگاه جامد است و ردپای بزرگتر اجازه می دهد تا دریچه هایی در لولا به جای در قسمت پایین وجود داشته باشد. اما من احساس کمی لرزش کلیدها یا خم شدن وسط صفحه کلید را دوست ندارم. HP Googlebook 14 دارای صفحه کلید بسیار زیباتر، ظاهر کلی بهتر و تراشه Snapdragon X Elite در داخل است. با این حال، آن نیز 1300 دلار است.

من قدردانی می‌کنم که Google برای چیزهایی مانند ترک‌پد لمسی و صفحه‌نمایش‌های OLED با وضوح بالا تلاش می‌کند، اما گوگل بوک‌های گران‌تر از همان مشکل لپ‌تاپ‌های ویندوزی ممتاز رنج می‌برند – آنها در خلاء وجود ندارند. اگر 1300 دلار برای یک لپ تاپ خرج می کنید، مک بوک ایر سطح پایه احتمالاً برای اکثر مردم گزینه بهتری است.

همه Googlebookهای راه اندازی شده دارای چیدمان صفحه کلید یکسانی هستند که با آنچه در سایر لپ تاپ ها دریافت می کنید کمی متفاوت است. یک دکمه G وجود دارد که مشابه دکمه ویندوز کار می کند، و ردیف F بالایی اصلاح شده است. شما ابزارهای اصلی ویندوز مانند کنترل روشنایی و صدا را دریافت می کنید، اما دکمه های ناوبری اندروید و یک کلید ورودی صوتی نیز وجود دارد که Rambler مجهز به هوش مصنوعی را فعال می کند.

احتمالاً بهترین تغییر در صفحه‌کلید Googlebook «درج سریع» به جای «caps lock» است (هنوز می‌توانید caps lock را با کلید Fn دریافت کنید). فقط این کلید را فشار دهید تا ایموجی، اسکرین شات های اخیر، محتویات کلیپ بورد، URL های اخیرا بازدید شده و موارد دیگر را اضافه کنید. مسلما من بدم نمیاد ازش استفاده کنملایه‌های عملکرد روی صفحه‌کلید، بنابراین مرحله اضافی برای دسترسی به caps نگران‌کننده نیست. ممکن است احساس متفاوتی داشته باشید، و این اشکالی ندارد.

گوگل بوک ها در دو نوع اینتل و اسنپدراگون عرضه می شوند. من از هر دو استفاده کرده ام و عملکرد کلی تقریباً یکسان است. برخی گزارش‌ها از مشکلات برنامه‌ها با Googlebookهای مجهز به اینتل گزارش شده است، اما من با هیچ برنامه‌ای که فقط روی اسنپدراگون اجرا شود، برخورد نکرده‌ام.

مدل اسنپدراگون (HP) به نظر می رسد سقف عملکرد بالاتری دارد، اگر بتوانید راهی برای رسیدن به آن پیدا کنید. عملکرد بازی نیز در اسنپدراگون بهتر به نظر می رسد، اما حتی سنگین ترین بازی های اندروید در مدل های اینتل (Lenovo و Acer) خوب به نظر می رسند. زمانی که به نرم افزاری که در ابتدا برای اجرا بر روی تلفن ها طراحی شده بود، تکیه می کنید، فشار دادن این دستگاه ها دشوار است. جای تعجب نیست که نرم افزار ثابت می کند که بزرگترین مانع برای Googlebooks است.

گوگل در چند مورد، بیشتر با تبلت‌ها و تبلت‌هایی که جعل لپ‌تاپ هستند، با اندروید در صفحه‌های بزرگ‌تر معاشقه کرده است. این اولین باری است که سیستم‌عامل لپ‌تاپ را به‌طور کامل اصلاح می‌کند، اما هنوز هم اندروید زیر کاپوت است. گاهی اوقات این خوب است و گاهی اوقات نه چندان.

راه‌اندازی Googlebook برای کاربران اندرویدی بسیار سریع است. درست مانند پیکربندی یک تلفن جدید، می‌توانید یک کد QR را با تلفن فعلی خود اسکن کنید تا حساب‌ها، داده‌ها و برنامه‌های خود را به‌طور خودکار کپی کنید. می‌توانید در عرض چند دقیقه فعال شوید و تلفن شما عمیقاً با سیستم عامل ادغام شود. خوب، به شرطی که اندروید 17 را اجرا کند. این یک نقطه گیر خواهد بود، زیرا اکثر گوشی ها این سیستم را ندارند.آن به روز رسانی هنوز

با سرویس‌های «بهتر با هم» Google، یک Googlebook می‌تواند به فایل‌های موجود در تلفن Android 17 شما دسترسی داشته باشد، اعلان‌ها را همگام‌سازی کند، به خاطر بیاورد که در برنامه‌ها کجا کار را رها کرده‌اید، و حتی برنامه‌ها را از تلفن شما منعکس کند. همه اینها عالی به نظر می رسد، و وقتی کار می کند، تجربه می تواند خوب باشد. با این حال، محدودیت ها و اشکالات مختلفی وجود دارد که مانع از آن می شود.

برای حفظ ارتباط، تلفن و Googlebook باید در یک شبکه Wi-Fi باشند و جابه‌جایی به شبکه‌های دیگر می‌تواند ارتباط را به روش‌های آزاردهنده‌ای قطع کند. حتی زمانی که به نظر می‌رسد دستگاه‌ها اتصال محکمی دارند، من به ندرت اشاره‌ای به ویژگی Continue On Google دیده‌ام، که قرار است به شما اجازه دهد از جایی که در یک برنامه تلفن متوقف کرده‌اید ادامه دهید. انعکاس برنامه‌های تلفن در لپ‌تاپ شما نیز می‌تواند مفید باشد، اما عملکرد درجات متفاوتی دارد و برنامه‌هایی با ویژگی‌های امنیتی سطح سیستم اصلاً کار نمی‌کنند. شما همچنین محدود به یک برنامه در یک زمان هستید و آنها در پس‌زمینه باز نمی‌مانند.

دسترسی به فایل‌های روی گوشی از طریق لپ‌تاپ ایده خوبی است، اما سرعت انتقال اغلب پایین است. آزاردهنده تر، اتصال فقط به یک طرف انجام می شود - برنامه Files در Googlebook می تواند تلفن شما را ببیند، اما برنامه Google Files روی تلفن نمی تواند Googlebook را ببیند. وقتی صحبت از برنامه Files شد، این نشان می دهد که چقدر گوگل با نرم افزار دسکتاپ عقب است. این برنامه فاقد موارد اساسی مانند برگه ها و پشتیبانی از اشتراک گذاری شبکه است. خوب است که می تواند به تلفن من دسترسی پیدا کند، اما اگر به Finder یا Windows عادت داشته باشید بسیار محدود کننده است.کاوشگر.

گوگل حداقل کار خوبی را انجام داده است تا اندروید را شبیه یک سیستم عامل دسکتاپ جلوه دهد. یک دسکتاپ مناسب وجود دارد که می توانید آن را با میانبرهای برنامه، پوشه ها، ویجت ها و فایل ها پر کنید. پوشه‌ای در درخت ذخیره‌سازی وجود دارد که می‌توانید آن محتوا را مدیریت کنید یا به سادگی می‌توانید موارد را از یک مدیر فایل روی آن بکشید. همچنین از پشتیبانی از صفحه نمایش تقسیم شده به سبک ChromeOS و چندین دسکتاپ برخوردار می شوید. این ویژگی‌ها کار می‌کنند، اما به اندازه آنچه در macOS یا ویندوز دریافت می‌کنید، شهودی یا توانمند نیستند.

هوش مصنوعی بخش بزرگی از تجربه Googlebook است. گوگل در مورد Magic Pointer صحبت می کند که می توانید با حرکت دادن مکان نما آن را فعال کنید. این به شما امکان می دهد هر محتوایی را که روی صفحه نمایش خود دارید به Gemini بدهید، اما جادو نامیدن آن کمی احمقانه است. می توانید از آن بخواهید متن را ترجمه کند، تصاویر بسازد، قرارهای تقویم ایجاد کند و غیره. شما اساساً به اسکرین شات های Gemini می دهید و از او می خواهید کارهایی انجام دهد.

Magic Pointer گاهی اوقات می تواند مفید باشد، اما ساده کردن فرآیند تغذیه محتوای صفحه به یک هوش مصنوعی با اتصال آن به ماوس، به سختی انقلابی است. هنوز باید با نادرستی جوزا مبارزه کنید. حتی افزودن قرارهای تقویم نیز ممکن است ناموفق باشد، به این معنی که باید تقریباً تمام کارهایی که هوش مصنوعی انجام می دهد را دوباره بررسی کنید.

Magic Pointer یک ویژگی اختیاری است و می‌توانید حساسیت حرکت را تنظیم کنید. با این حال، هرگز سطحی را پیدا نکردم که کاملاً از استفاده از آن خوشحال باشم. حساسیت بیش از حد، و ژست زمانی که شما آن را قصد ندارید تحریک می شود. خیلی کم است، و باید ماوس را به این ترتیب تکان دهیدسخت است که مکان نما احتمالاً به چیزی نزدیک به چیزی که می خواهید برجسته کنید نباشد.

Rambler که برای اولین بار در سری پیکسل 11 عرضه شد، در همه Googlebooks موجود است. این ویژگی ورودی صوتی مبتنی بر هوش مصنوعی در هر قسمت متنی روی لپ‌تاپ کار می‌کند، که اگر می‌خواهید متن زیادی را بدون تایپ اضافه کنید و مانند یک ربات به نظر نمی‌رسد، مفید است. این مورد در تلفن‌ها محبوب بوده است و اکثر افرادی که از آن در Googlebook استفاده می‌کنند احتمالاً تحت تأثیر قرار خواهند گرفت.

با این حال، Create My Widget یکی دیگر از نکات جالب است. موضوع این است که شما به سادگی می توانید ویجت مورد نظر خود را توصیف کنید و هوش مصنوعی آن را روی دسکتاپ شما قرار می دهد. جالب به نظر می رسد، اما در واقعیت، محتوایی که می توانید از آن استفاده کنید آنقدر محدود است که این ویژگی را تا حد زیادی بی فایده می کند. اگر می خواهید شمارش معکوس تقویم و امتیازات ورزشی داشته باشید، عالی است. اگر اطلاعات سیستم یا محتوای برنامه را می‌خواهید، شانسی ندارید.

Googlebookها با فروشگاه Play عرضه می شوند که مملو از همه برنامه های اندرویدی است که می توانید همیشه بخواهید. اما برنامه های دسکتاپ؟ گوگل می گوید با توسعه دهندگان برای بهینه سازی برنامه ها برای Googlebooks کار کرده است و برخی از نرم افزارها به تازگی از ابتدا برای تجربه دسکتاپ ساخته شده اند. برای مثال، Chrome در Googlebooks یک تجربه بیشتر در کلاس دسکتاپ است. چند ویژگی خاص مانند پنجره‌های تقسیم‌شده، گروه‌های برگه و نمایه‌های متعدد را ندارد، اما با همه برنامه‌های افزودنی شما کار می‌کند.

در پلتفرم های دیگر، من به طور معمول از کلاینت های دسکتاپ برای Dropbox و Drive برای همگام سازی فایل ها استفاده کرده ام. من امیدوار بودم چیزی مشابه در این لپ تاپ های اندرویدی امکان پذیر باشد، اماچنین شانسی وجود ندارد Dropbox روی Googlebook اجرا می شود، اما بهینه نشده است. رابط کاربری نامرتب است و حتی اگر پوشه‌ای را به‌صورت آفلاین ذخیره کنید، تنها زمانی به‌روزرسانی می‌شود که برنامه را به‌صورت دستی بازخوانی کنید (درست مانند تلفنی که برنامه را اجرا می‌کند).

در همین حال، برنامه Drive حتی یک برنامه اندروید نیست - یک برنامه وب پیشرو (PWA) است. بنابراین نمی توانید آن را برای همگام سازی یک پوشه با دستگاه تنظیم کنید. تنها چیزی که در اختیار دارید این است که می توانید فایل های جداگانه در Drive را به صورت آفلاین در دسترس قرار دهید. بدون تجربه واقعی اپلیکیشن دسکتاپ در اینجا، در واقع عملکرد بسیار بیشتری از سیستم ذخیره سازی ابری گوگل در ویندوز و macOS دریافت می کنید.

Drive تنها برنامه وب گوگل نیست که به عنوان یک برنامه بومی ظاهر می شود. Gmail و Calendar نیز PWA در Googlebook هستند و همان تجربه‌ای را ارائه می‌دهند که می‌توانید آن‌ها را در برگه مرورگر باز کنید. جیمیل به عنوان یک برنامه اندروید با فرمت صفحه نمایش بزرگ وجود دارد. چرا آن را برای Googlebooks تطبیق نمی دهید؟ سیستم عامل های واقعی دارای برنامه های ایمیل هستند. اگر می‌خواهید در نهایت وارد یک برنامه وب شوید، چرا Chromebook را با یک سوم قیمت خریداری نکنید؟

Play Store از برچسب‌هایی استفاده می‌کند تا به شما اطلاع دهد که کدام برنامه‌ها در لپ‌تاپ بهترین هستند، اما بیشتر برنامه‌های Play Store کاملاً بر اساس تجربه تلفن ساخته شده‌اند. گوگل در اینجا در شرایط سختی قرار دارد. توسعه‌دهندگان فقط برای آنچه مردم استفاده می‌کنند می‌سازند و تاکنون هیچ‌کس برنامه‌های اندرویدی به سبک دسکتاپ را درخواست نکرده است. همانطور که فروشگاه Play را مطالعه می کنید، تعدادی از آن برچسب های "بهینه سازی شده" را مشاهده خواهید کرد، اما تگ های "سازگار با دسکتاپ" بسیار بیشتری وجود دارد که به این معنی است که می توانید فقط انتظار پشتیبانی اسمی از صفحه کلید داشته باشید.و ماوس

مشکل‌سازترین برنامه‌ها در فروشگاه Play به‌عنوان «ساخته‌شده برای موبایل» یا حتی «بهتر در وب‌سایت» پرچم‌گذاری می‌شوند. برخی از برنامه های محبوب در این دسته بندی ها قرار می گیرند. به عنوان مثال، برنامه چت تیمی Slack یک تجربه افتضاح در هر چیزی غیر از تلفن است. این برنامه روی Googlebooks اجرا می‌شود، اما رابط کاربری وب بسیار مناسب‌تر برای دسک‌تاپ است. قرار است شما بتوانید Slack را به عنوان یک برنامه وب پیشرفته نصب کنید، در واقع همان کاری که گوگل با جیمیل، درایو و سایر برنامه ها انجام می دهد. با این حال، این در حال حاضر به دلایل نامعلوم کار نمی کند. باز هم، اگر می‌خواهید همه چیز را در برگه مرورگر داشته باشید، می‌توانید از Chromebook استفاده کنید.

حتی برنامه هایی که برای دسکتاپ بهینه شده اند نیز می توانند در Googlebook خسته کننده باشند. این برنامه‌ها می‌دانند که شما صفحه‌کلید دارید، اما می‌توانند به روش‌هایی که شما انتظار ندارید به فشار دادن دکمه‌ها پاسخ دهند. فتوشاپ در اینجا یک متخلف بزرگ است. این برنامه دارای یک رابط کاربری تلفن همراه با مقیاس ضعیف است که به چشم انداز تغییر یافته است، و تنها چند میانبر صفحه کلید وجود دارد. گاهی اوقات، یک عنصر رابط کاربری را می‌بینید که به نظر می‌رسد باید با فلش‌ها یا کلید اینتر قابل کنترل باشد، اما در نهایت مکان‌نما را به اطراف حرکت می‌دهید و چیز اشتباهی را انتخاب می‌کنید. انصافاً، برنامه فتوشاپ اندروید رایگان است، در حالی که مجموعه واقعی Adobe در سایر سیستم عامل ها هزینه دارد. اما نامیدن این یک برنامه دسکتاپ دشوار است.

بسیاری از برنامه‌های pbone-first را خواهید یافت که به طور کامل متوجه نمی‌شوند که شما یک صفحه لمسی دارید و تعاملات شناور و کلیک‌های راست را نادیده می‌گیرند. بسیاری از برنامه‌ها همچنین از شما انتظار دارند که مکرراً ژست برگشتی Android را فعال کنیددر UI حرکت کنید در آخرین شمارش، گوگل یک راه حل دارد. Googlebook‌ها دارای دکمه‌های بازگشت، صفحه اصلی و چند وظیفه‌ای در F1-F3 هستند. بنابراین می‌توانید برنامه‌های تلفن را فعال کنید، اما رسیدن به F1 دائماً آزاردهنده است.

نسل اندروید سیستم‌عامل Googlebook همچنین به این معنی است که حتی برنامه‌هایی که برای دسکتاپ ساخته شده‌اند، ممکن است آنطور که انتظار دارید در رایانه شخصی رومیزی کار نکنند. اندروید برای محیطی با محدودیت حافظه طراحی شده است، بنابراین سیستم هر زمان که نیاز به آزاد کردن رم داشته باشد، برنامه‌ها را در پس‌زمینه می‌بندد. معمول است که به برنامه‌ای که در پس‌زمینه رها کرده‌اید برگردید و متوجه شوید که جای شما را از دست داده و باید دوباره بارگیری شود. این یک تجربه تلفن مانند است که واقعاً با یک رایانه واقعی سازگار نیست.

Google می‌داند که برنامه‌های Googlebook ممکن است همه نیازها را برآورده نکنند. یکی از راه حل های ممکن برای آن، مثلاً تکرارها، این است که به سادگی آنچه را که نیاز دارید با Antigravity درست کنید. نسخه جدید اندروید برنامه توسعه مبتنی بر هوش مصنوعی گوگل در هر Googlebook گنجانده شده است و به شما این امکان را می دهد که برنامه های کد vibe را برای لپ تاپ خود داشته باشید. هوش مصنوعی می‌تواند طرح‌ها، مدل‌ها و خط به خط کد تولید کند تا ایده شما را زنده کند.

Antigravity می‌تواند به‌طور مستقل تمام ابزارهای توسعه‌دهنده اندروید مورد نیاز خود را دانلود کند و فایل‌های APK را آماده نصب در دستگاه شما بسازد. نصب برنامه‌های شما از نظر فنی کار سختی است، زیرا آنها در Play Store میزبانی نمی‌شوند، اما Google به این موارد برخورد ویژه‌ای می‌کند. آنها توسط Play Protect اسکن می شوند، اما لازم نیست منابع ناشناس را در تنظیمات فعال کنید. Google همچنین تأیید می کند که این برنامه ها تحت تأثیر قرار نخواهند گرفتتأیید برنامه‌نویس زمانی که سال آینده در Googlebooks عرضه شود.

پس از چند روز مبارزه با برنامه Files، به این نتیجه رسیدم که فقدان اشتراک‌گذاری‌های شبکه باعث ایجاد مشکل شد. من بیشتر فایل‌هایم را روی NAS نگه می‌دارم تا بتوانم از هر دستگاهی به آن‌ها دسترسی داشته باشم، و Googlebooks سبک من را محدود کرده بود. من ابتدا سعی کردم یک جایگزین در فروشگاه Play پیدا کنم، اما برنامه هایی با ویژگی های کافی برای لپ تاپ کاملاً بهینه نشده بودند، بنابراین تصمیم گرفتم با ساختن آن، Antigravity را در Googlebooks آزمایش کنم.

با استفاده از مدل پیش‌فرض جمینی فلش گوگل، توانستم یک فایل منیجر کاربردی اما بسیار باگ را در عرض چند دقیقه نصب کنم. کارکرد قابل اعتماد و پشتیبانی از تمام ویژگی‌هایی که به آن‌ها نیاز داشتم، چندین ساعت به طول انجامید، اما نتیجه چیزی است که بیشتر از برنامه پیش‌فرض Files Google استفاده می‌کنم.