آداب و رسوم نوشیدن در مری اولد انگلستان

برانگیختن نان تست، به اشتراک گذاشتن فنجان های شادی و خواندن آهنگ های پر سر و صدا در حین نوشیدن مشروبات الکلی رسومی هستند که به اوایل قرون وسطی در انگلستان بازمی گردد. بسیاری از رسوم رسمی‌تر امروزه در مؤسسات دولتی و خصوصی که سنت‌ها را گرامی می‌دارند، وجود دارد. امروزه هنگامی که صاحبخانه ها یک پیمانه می کشند، شیشه غالب است، اما همیشه اینطور نبود. از تانکرهای پگ گرفته تا کوزه‌های توبی، از چرم دباغی گ

برانگیختن نان تست، به اشتراک گذاشتن فنجان های شادی و خواندن آهنگ های پر سر و صدا در حین نوشیدن مشروبات الکلی رسومی هستند که به اوایل قرون وسطی در انگلستان بازمی گردد. بسیاری از رسوم رسمی‌تر امروزه در مؤسسات دولتی و خصوصی که سنت‌ها را گرامی می‌دارند، وجود دارد. امروزه هنگامی که صاحبخانه ها یک پیمانه می کشند، شیشه غالب است، اما همیشه اینطور نبود. از تانکرهای پگ گرفته تا کوزه‌های توبی، از چرم دباغی گرفته تا اسپند، صاحبخانه‌های گذشته معمولاً آبجو و عرقیجات را به انواع روش‌های هوشمندانه سرو می‌کردند، که مصرف بیش از حد را تشویق می‌کرد و خنده را در میان خوش‌گذران برانگیخت.

قدمت نوشیدن نان تست به دوران باستان برمی گردد، اما اولین سابقه این عمل در انگلستان به یک جشن ساکسون در اواسط قرن پنجم بازمی گردد. روونا، دختر هنگیست، رئیس ساکسون، نان تستی برای سلامتی مهمان افتخاری، وورتیگرن، پادشاه بریتانیا برپا کرد. نان تست روونا این بود: Liever Kyning Wass-hael! ، به معنی "خداوند پادشاه، سلامتی شما!" وورتیگرن باید از این ژست قدردانی کرده باشد، زیرا بعداً با روونا ازدواج کرد.

رسم ساکسون این بود که از اطراف یک کاسه نوشیدنی معمولی عبور کنند که اغلب به آن کاسه واسیل می گفتند. این سنت در انگلستان پذیرفته شد و در نهایت به یک رسم مرتبط با جشن های کریسمس تبدیل شد، به ویژه در شب سال نو، زمانی که محتوای کاسه مشترک معمولاً با ادویه جات جوز هندی، مقداری سیب اضافه می شد و با نان برشته شده که روی سطح آن شناور بود. کاسه بادبان تعطیلات در یک مهمانی خصوصی تخلیه نمی شد، بلکه توسط زنان جوان در سراسر جامعه، خانه به خانه حمل می شد.انتظار می رفت مردم در ازای نوشیدنی چند سکه بدهند. این مراسم معمولاً با خواندن ترانه هایی مانند:

Wassail، Wassail، بر فراز شهر، نان تست ما سفید است، آل ما قهوه ای است، کاسه ما از درخت مپلین ساخته شده است، ما همه دوستان خوبی هستیم، من برای تو می نوشم. (هیدون، 12)

شکل دیگری از نان تست در نوشیدنی های عمومی، تعهد بود. ریشه این سنت در مناطقی از انگلستان بود که از قرن نهم توسط دانمارکی ها (دانلاو) تسخیر شد. انگلیسی ها از نوشیدن مشروب در حضور دانمارکی های فاتح منع می شدند مگر اینکه اجازه داده شود، یک پاس تقلبی که مجازات اعدام را در پی داشت. وقتی به آنها اجازه نوشیدن داده شد، انگلیسی‌ها باید به همه دانمارکی‌های حاضر تعهد و وفاداری می‌دادند. از اینجا رسم گرو گذاشتن به شرابخوار برخاست. قرار بود یک رزمنده شمشیر خود را برای دفاع بلند کند در حالی که رفیقش که کنارش نشسته بود، نوشیدنی می‌نوشید، او هر دو دستش را روی جام گذاشته بود و بنابراین نمی‌توانست از خود دفاع کند.

راهبان قرون وسطایی به دلیل جانبداری نسبت به شراب خوب یا آبجو مورد توجه بودند (یا این بدنام است؟) و آنها منشأ «جام محبت» هستند، نوعی جایگزین مذهبی برای کاسه واسیل و به لاتین poculum charitalis («فنجان خیریه») نامیده می‌شود. این رسم در خارج از صومعه ها رواج یافت، به ویژه در خانواده هایی که قبل از غذا فضل گفته می شد. در واقع، این ممکن است دقیقاً به این دلیل اتفاق افتاده باشد که مهمانان مجاز بودند هر قدر که می‌خواهند از کاسه بنوشند، اما فقط پس از گفتن لطف، از این رو نام کاسه به این دلیل است.در نهایت به جام فیض تبدیل شد. تحویل جام محبت امروز به عنوان یکی از ویژگی های برخی مراسم سنتی در دانشگاه ها و ضیافت های عمومی ادامه دارد. مانند سنت بیعت، دو نفر باید با هم برخیزند، یکی برای نوشیدن و دیگری برای "حفاظت" از شراب خوار.

نوشیدن نان تست در رویدادهای رسمی تر، اما حتی در محیط های کمتر رسمی که علاقه مندان به سنت ها در آن شرکت می کردند، فرمول ها یا توالی آداب خاصی به خود گرفت. ابتدا از پادشاه نان برشته شد، سپس در تعبير «ويل و عبادت» به نعمت خداوند اميد داده شد و سپس براي حاضران آرزوي سلامتي شد. در محیط‌های رسمی‌تر، شخصی که به عنوان استاد نان تست شناخته می‌شود، برای دادن نان تست انتخاب شد. اولین نفری که از جام مشترک نوشیدند مهمترین فرد حاضر بود و سپس فنجان را به نفر بعدی سمت راست خود دادند.

محتویات این فنجان‌های مشترک می‌تواند شراب (از انگور)، آبجو (دم کرده با رازک)، آل (از دانه‌های مالت‌دار)، پورتر (آل تیره)، یا مید (از عسل) باشد. یک تکه نان برشته شده روی سطح آن پر شده بود، از این رو اصطلاح "نان تست" داده می شود. قرار بود هر نوشنده فنجان یا کاسه را در دستان خود بگیرد و قبل از اینکه جرعه ای بنوشد، به آرامی با لب های خود نان را لمس کند. وقتی فنجان بالاخره به اولین و مهمترین نوشنده برگشت، می توانستند آن را آبکش کنند و تکه نان را بخورند.

در ظروف آشامیدنی تغییرات بسیار بیشتری نسبت به محتویاتی که با آنها پر شده بود وجود داشته است.رسم آنگلوساکسون ها این بود که دو فنجان را قبل از اینکه هر یک از طرفین از آنها بنوشند به هم می کوبند. از شراب خوار نیز انتظار می رفت که فنجان را یکباره تخلیه کنند. شاید منشأ کلمه "قاتل" برای یک لیوان بلند در اینجا باشد. آنگلوساکسون‌ها از یک شاخ نوشیدنی می‌نوشیدند، و اگرچه زیبا بودند، اما نمی‌توانستند این ظروف طبیعی را دوباره بدون ریختن یا «غلتاندن» محتویاتشان روی میز بگذارند. مشکل با وزن دادن پایه شاخ های آبخوری با سرب حل شد. بوق آشامیدنی آنقدر برای فرهنگ مهم بود که شاخ‌های آبخوری مزین اغلب همراه صاحب سابقشان دفن می‌شدند.

کاسه هایی که به عنوان مازر شناخته می شوند، ظروف نوشیدنی محبوب باقی ماندند. بیشتر فنجان‌های نوشیدنی از چوب ساخته می‌شدند، افرا به ویژه در قرون وسطی محبوبیت داشت، همانطور که نارون، جعبه و چوب هالی. یک ماده جایگزین رایج، چرم دباغی شده بود. از چرم سخت شده برای ساخت بطری هایی با درپوش چوبی، جک های سیاه و بمباران استفاده می شد. بلک جک تانکری بود که گاهی در لبه آن دهانه ای مانند کوزه داشت. مخزن دارای چندین لایه چرم برای استحکام بود و به همین دلیل دارای لعاب داخلی با زمین (نوعی رزین یا قیر) بود. این نوع تانک نام خود را به نوعی چکمه چرمی بلند به نام «جک بوت» وام داد. بمباران یک بلک جک بسیار بزرگ بود و به این دلیل نامیده می شد که شبیه توپ های عظیمی به این نام بود.

ظروف فلزی با ارزش نشانه موفقیت عمومی میزبان در زندگی بود. تانکرهای ساخته شده از اسپند (آلیاژ فلزی که بیشتر از قلع است) کهمعمولاً دارای درب لولایی بود که در انگلستان در اواخر قرن پانزدهم از هلند معرفی شد. تانکاردها را می‌توان با تصاویری مانند صحنه‌های کتاب مقدس، مردم و حیوانات حک کرد یا خطوطی از آهنگ‌های نوشیدن یا کتیبه‌های مذهبی را حمل کرد. دسته های متعدد عبور و مرور لیوان های بزرگتر را تسهیل می کرد. تانک‌های پگ (که در اصل pottle نامیده می‌شد) تا هشت گیره کوچک در فواصل زمانی معین تنظیم می‌کردند تا محتویات آن را اندازه‌گیری کنند و به نگهدارنده اجازه دهند مصرف آنها را تنظیم کند. این مهم بود، زیرا تانکر، که تا چهار پینت امپراتوری (2.27 لیتر) را در خود جای می‌داد، اشتراکی بود و انتظار می‌رفت که هر فرد قبل از عبور از آن، محتویات آن را یک میخ به سمت پایین بنوشد. به طور طبیعی، بسیاری از نوشیدنی‌ها گیره‌ها را یک چالش می‌دانستند، و بنابراین عبارت «یک یا دو گیره را پایین بیاوریم» به معنای ارزش نوشیدنی‌های بیشتری نسبت به رقیب بود.

تایگ ها لیوان های چند دسته سفالی بودند. برخی از تایگ‌ها از سه تا ده دسته داشتند و دوباره برای رد شدن در اطراف گروهی از نوشیدنی‌ها طراحی شده بودند. آداب (یا چالش) نوشیدن از قسمتی از لب بود که هیچ کس دیگری نداشت. در قرن هجدهم، کوزه های توبی رایج شد. اینها لیوانهای سرامیکی بزرگی بودند که به شکل یک آقای مسن نشسته بود که اغلب پیپ می کشید و بالای کلاه سه گوشه اش لبه لیوان را تشکیل می داد. کوزه توبی اغلب رنگ‌های روشن داشت و دقیقاً برعکس کوزه قهوه‌ای ساده که در مسافرخانه‌های ساده‌تر آب می‌نوشید.

نوشيدن و خوش گذراني دارندهمیشه به یکدیگر وابسته بوده اند سفالگران ماهر گاهی دوست داشتند با قرار دادن یک وزغ شبیه به زندگی یا دیگر حیوانات نامطلوب در ته کوزه ها و لیوان ها، کمی با شراب خواران شوخی کنند، اما زمانی که شراب خوار ظرف را خالی کرده بود، آشکار می شد. سفالگرها با کوزه‌های پازلی، لیوان‌های بزرگ یا کوزه‌هایی که سوراخ‌هایی پنهان داشتند، به بالاترین حد رمز و راز خود رسیدند که اگر به روش خاصی نگهداری نمی‌شد، به مایع اجازه می‌داد از آن خارج شود.

«جام رکابی» کوچک و امروزی نقره‌ای از این سنت نشأت می‌گیرد که یک میزبان خوب باید مهمان خود را با یک نوشیدنی آخر به خانه بفرستد، در حالی که میهمان سوار بر اسب خود و در رکاب بود. این سنت به مهمانی‌های شکار نیز تعمیم داده شد و هنوز هم به عنوان یک نوشیدنی آخر قبل از حرکت اسب‌سواری به دنبال سگ‌های شکاری ادامه دارد.

آوازی که در ستایش الکل خوانده می‌شود و در حین نوشیدن در محیطی آرام سروده می‌شود به قدمت زمان است. در بریتانیا، الی که در قرون وسطی بدون رازک دم می‌شد، برای مدت طولانی بالاترین مقام را در بین مردم داشت، همانطور که این آهنگ سنتی نشان می‌دهد:

تمام تاریخ از اجداد باستانی جمع آوری می شود که آل مشروب واقعی زندگی است. مردان در سلامتی طولانی زندگی کردند و ثروت خود را حفظ کردند در حالی که فقط آبگوشت جو فراوان بود.

کیسه کر تنها آبگوشت است. آل، گوشت، نوشیدنی و پارچه است.

زعفران آنقدر گران نیست اگرچه که بیشترین دروغ بیش از حد طولانی در روغن جو، با این حال ممکن است آنها را با یک نرخ معقول دیر جدا، هر چند آنها در صبح زود می آیند. (هک وود، 332)

بریتانیایی ها هنوزدر اوایل دوره مدرن آبجو و آبجو را به شراب و الکل ترجیح می داد. این ترجیح اغلب به عنوان یک نقطه تفاوت در مورد خارجی ها ذکر می شد، زیرا این آهنگ اواسط قرن 18 به این نکته اشاره می کند:

ای بریتانیایی‌های صادق واقعی که سرزمین خود را دوست دارید که پدرانشان بسیار شجاع، پیروز، بسیار آزاد بودند، که همیشه فرانسه را وقتی در دست گرفتند، شکست دادند - بیایید با من در گروه کر به بریتانیایی‌های صادق بپیوندید. بیایید گنج های خودمان را بخوانیم، شادی خوب انگلستان قدیمی، سود و لذت های آبجوی تنومند بریتانیایی. شراب خواران و شراب خواران شما عقب نشینی می کنند، اما بریتانیایی های آبجو نوش شما را هرگز نمی توان شکست داد.

فرانسوی‌ها با تاکستان‌هایشان اندک و رنگ پریده‌اند. اما ما که حیاط هاپ داریم تا آلوی خود را ملایم کنیم، گلگون و چاق هستیم و آزادی بوت کردن داریم.

اگر فرانسوی‌ها جرأت کنند به ما حمله کنند، بنابراین با تیرک‌های ما مسلح می‌شوند، دنده‌های برهنه‌شان را می‌کوبیم، آرواره‌های فانوسشان را زنگ می‌زنیم. برای گوشت‌خواران، بریتانیایی‌های آبجو نوش جان‌هایی هستند که آخرین خون خود را برای کشور و پادشاه خود خواهند ریخت. (همان، 334-5)

نه تنها نوشیدنی، بلکه ظرف نیز می‌تواند شایسته سرودهای ستایش باشد، زیرا در اینجا که بطری چرمی فروتن و به سختی ریخته می‌شود، نه تنها بر روی تانک‌ها، بلکه بر ظروف شیشه‌ای نیز ستایش می‌شود، ماده‌ای که امروزه بر بارتوپ‌های انگلستان غالب است:

چه می گویید، به این عینک خوب است؟ ایمان! آنها هیچ ستایشی از من نخواهند داشت. زیرا اگر لبه لیوان خود را لمس کنید، مشروب می ریزد و چیزی در آن باقی نمی ماند، و اگر چه رومیزی شما همیشه بسیار خوب باشد،آبجو شما، آبجو، شراب شما در آنجا نهفته است. در حالی که اگر بطری چرمی بود، و درپوش داخل آن بود، خوب بود. پس امیدوارم روحش در بهشت ​​ساکن شود. که برای اولین بار بطری چرمی را ابداع کرد.

به این تانکاردها چه می گویید خوب است؟ ایمان! آنها هیچ ستایش من را نخواهند داشت، زیرا وقتی ارباب مرد خود را می فرستد تا هرچه سریعتر آن را با مشروب پر کند، حامل آن فرار می کند و روزی بسیاری دیگر شنیده نمی شود. در حالی که اگر بطری چرمی بود، و درپوش داخل آن بود، چرا همه چیز خوب بود. بنابراین امیدوارم روح او در بهشت ​​ساکن شود که اولین بطری چرمی را ابداع کرد. (همان، 335)

دایره المعارف تاریخ جهانی یک سازمان غیرانتفاعی است. لطفاً با عضویت، از آموزش رایگان تاریخ برای میلیون‌ها زبان‌آموز در سراسر جهان فقط با ۵ دلار در ماه حمایت کنید. متشکرم

Cartwright، M. (2026، 09 اکتبر). آداب و رسوم نوشیدن در مری اولد انگلستان. دایره المعارف تاریخ جهان.

کارترایت، مارک. "آداب و رسوم نوشیدن در مری اولد انگلستان." دایره المعارف تاریخ جهان، 9 اکتبر 2026.

کارترایت، مارک. "آداب و رسوم نوشیدن در مری اولد انگلستان." دایره المعارف تاریخ جهان، 09 اکتبر 2026،

ارسال شده توسط Mark Cartwright، منتشر شده در 9 اکتبر 2026. دارنده حق چاپ این محتوا را تحت عنوانمجوز زیر: Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike . این مجوز به دیگران اجازه می‌دهد تا زمانی که به نویسنده اعتبار می‌دهند و آثار جدید خود را تحت شرایط یکسان مجوز می‌دهند، این محتوا را به‌صورت غیرتجاری بازمیکس کنند، تغییر دهند و بر اساس آن بسازند. هنگام بازنشر در وب باید یک پیوند به آدرس اصلی منبع محتوای اصلی درج شود. لطفاً توجه داشته باشید که محتوای پیوند داده شده از این صفحه ممکن است شرایط مجوز متفاوتی داشته باشد.

برای درخواست مجوز تجاری، لطفا با آژانس مجوز ما Wright's Media تماس بگیرید.