بررسی Frieze - شگفتی های آوانگارد بیشتری را در چادر Bake Off خواهید دید

ریجنتز پارک، لندن نمایشگاه هنری امسال یک فروش پیچیده از نقاشی‌های متوسط ​​برای افراد فوق‌ثروتمند است، در حالی که خواهر و برادرش، شاهین‌ها، جمجمه‌های دایناسور و مصنوعات غارت شده‌ای دارند. به بازار هنر خوش آمدید زیرا عجیب‌ترین افراد برهنه آن از زمین بیرون می‌روند و دست‌هایشان را تکان می‌دهند و فریاد می‌زنند، در حالی که شخصی با سر و بال پرنده در حال نواختن بابا می‌کند. این اثر هنری مورد علاقه من در F

مردمانی از زمین بیرون می‌روند و دست‌هایشان را تکان می‌دهند و فریاد می‌زنند، در حالی که شخصی با سر و بال پرنده در حال نواختن بابا می‌زند. این اثر هنری مورد علاقه من در Frieze امسال است، اما به دنبال این خشم وحشیانه تخیلی در میان انبوه هنرهای معاصر در Frieze London نباشید. این نقاشی از یکی از پیروان هیرونیموس بوش در قرن شانزدهم است و در فریز مسترز، چادر شیک در طرف دیگر پارک ریجنت، در معرض دید قرار دارد.

و خداوندا، آن نقاشی ها. به نظر می رسد میلیون ها نفر از آنها وجود دارد. و یک خیمه زیبای سفید پر از غرفه‌های گالری در امتداد راهروهای سفید بی‌پایان، راهی وحشتناک برای نشان دادن آن‌ها است، راهی وحشتناک برای دیدن. این به اندازه بازدید از گالری ها که می توانند فضاهای جالبی باشند، لذت بخش نیست. در اینجا، همه چیز مانند یک مغازه بزرگ - Selfridges of Art - پر شده است.

ادعا می شود که فریز امر جدید را تعریف می کند و ستارگان فردا را می یابد. اما بدیهی است که واقعاً نیازهای فروشندگان و سلیقه یک نوع مصرف کننده بسیار ثروتمند را برآورده می کند. این در روز VIP زمانی که من همراه با تعدادی از برادران فناوری، مدیران صندوق های تامینی، مدیران بازنشسته صندوق های تامینی، فرزندانشان وارد می شوم، بیشتر مشهود است و - آیا جورج آزبورن این است؟ - که در واقع برای خرید این چیزها اینجا بودند. در فریز مسترز، می خواستم قیمت یک اثر آنسلم کیفر را بپرسم، که پوشش گیاهی مات شده سطح آن را مسدود کرده است، که یک زوج مسن مرا به آن کتک زدند. آنها واقعاً علاقه مند به خرید بودند. قیمت فقط یک میلیون تومان بود.

چیزهایی که می توانید بپوشیددیوار شما هنوز کلکسیونی ترین هنر است. در Frieze Masters، آثاری از «استادان مدرن» را خواهید یافت که بسیاری از آنها فوت کرده‌اند: مجموعه‌ای از اشعار بصری پر رنگ و گرافیتی از Cy Twombly، یک برهنه خاکستری و تاریک از Leon Kossoff. اما در نمایشگاه معاصر، برخی از آن استاندارد فروش درهم و برهم است. در غرفه گالری شب لس آنجلس، واندا کوپ Radiance-Together دو شمع را در حال سوختن در کنار هم در فضای آبی و بنفش به تصویر می کشد. اوه، ناز چه کسی روی زمین این موضوع را جدی می گیرد؟ یکی دیگر از هنرمندان آن، اندی وول، ردیفی از مناظر کوهستانی را نشان می دهد که به همان اندازه خالی هستند. در همین حال، در گالری گریم که نام مناسبی دارد، روزالیند نشاشیبی – که بیشتر به خاطر فیلم‌هایش شناخته می‌شود – نقاشی احمقانه‌ای از عاشقان بین مرزهای گلدار را به نمایش می‌گذارد.

حالا اینجا چیز متفاوتی است - ردیفی از رشدهای سفید مانند مواد معدنی، وهم آور دوست داشتنی، به طرز معمایی ارگانیک: آنها گل های پیس هلن چادویک هستند، فرصتی برای داشتن نمونه هایی از یک کلاسیک مدرن از این هنرمند فوق العاده که در سال 1996 درگذشت. چرا او در Frieze Masters تمام نشده است؟ و در پشت غرفه Edel Assanti مجموعه‌ای از یک شیر آب توسط Lonnie Holley روی یک لوله زنگ زده با سیم و دو بطری سبز رنگ روی یک پایه چوبی خشن قرار دارد. طعم خام زندگی واقعی را دارد. هالی، موسیقی‌دان و هنرمندی از بیرمنگام، آلاباما که چند سال پیش وقتی نشان داد چگونه می‌تواند از یک تکه سیم تصادفی زیبایی بیافریند، من را مجذوب خود کرد، یک بزرگ آمریکایی واقعی است که در این جشنواره بی‌نظیر برجسته است.

تریسی امین هم همینطور،Waqas Khan، Do Ho Suh، Catherine Opie و Zanele Muholi - اما صادقانه بگوییم که میزان موفقیت در Frieze London تقریباً یک در 10 است. این برای رویدادی که ادعا می کند ذات هنری را تعریف می کند بسیار پایین است.

در Frieze Masters، شما بهترین گواهینامه کیفیت موجود را دارید: زمان. اگر چیزی بعد از 50، 500 یا 68،000،000 سال ارزش داشته باشد، احتمالاً خوب است. این 68 میلیون سال اغراق آمیز نیست زیرا اینجا یک جمجمه فسیل شده Triceratops با سه شاخ است. آیا این واقعاً به عنوان دکوراسیون در خانه یک فرد ثروتمند ختم می شود؟

بیایید آن را در چشم انداز درک کنیم. نامیدن این سر "کیفیت موزه" دست کم گرفتن است. موزه تاریخ طبیعی فسیل Triceratops با این کمال را ندارد. همانطور که گاردین اخیرا گزارش کرده است، دیرینه شناسان نگران هستند که مد برای نمونه های دایناسور در میان ثروتمندان فوق العاده، افزایش قیمت ها و قفل کردن موزه ها است. چندین شگفتی از این دست در اینجا فروخته می شود.

Frieze Masters از نظر بصری هیجان انگیزتر از Frieze London است. میوه تر است، غریب تر. شما می‌توانید زره، ظروف نقره، فرش‌های عربی، چیزهایی که ممکن است در سال 1896 یک زن منحط خود را با آن احاطه کرده باشد بخرید. این باعث می‌شود متوجه شوید که نمایشگاه معاصر چقدر سازگار است. در Frieze Masters، می‌توانید منحرف‌ترین سلیقه‌های خود را بپذیرید - تعداد زیادی از برهنه‌های شلخته قرن نوزدهمی وجود دارد.

اما اگر جالب تر باشد منزجر کننده تر هم هست. غرفه‌ها اشیاء گذشته را فتیش می‌کنند و آنها را از بافت بیرون می‌کشند تا به‌عنوان گاوگاوهایی با نور روشن به نمایش بگذارند: یک نسخه خطیصفحه ای برش خورده از کدکس آن، ماسک صورت از روی تابوت مصر باستان، سر سنگی کشیشی از پالمیرا قرن دوم میلادی. این چیزها متعلق به موزه ها هستند، اما اینجا همه آنها در کانون توجه مجزای تجمل و پول قرار دارند.

این جشنواره سرمایه داری است که در حال اجراست. می‌توانم به شوخی بگویم ممکن است این یا آن را بخری، اما این کار را نمی‌کنی، مگر اینکه شما یک اسکیلیونر باشید، نه من. اندی برنهام درباره ظلم و ستم نئولیبرالیسم چه می‌گفت؟ در اینجا هنر را در عیاشی هذیان‌آمیز کالایی تحریف می‌کند.

غرفه کلنقی می‌توانست به‌عنوان یک نمایش مارکسیستی از بازار هنر طراحی شود. کنده کاری های چوبی آفریقایی در مقابل یک کیچ برهنه 1920 توسط جاکومو گروسو قرار دارد. منظره‌ی مجلل از ادم بداخلاق مدل در حالی که روی لباس‌های ابریشم دراز کشیده است و این واقعیت که او کفش‌های پاشنه بلند می‌پوشد، به طرز خنده‌داری نشان می‌دهد که این یک پورن نرم و ظریف است. هنر آفریقایی که برای مقاصد مذهبی ساخته شده است، در مقابل این بدنه کالایی به دکور تقلیل یافته است. جان برگر، منتقد رادیکال که نقاشی‌های برهنه و سایر اشکال هنر کالایی را بازیچه سرمایه‌داری غربی می‌دید، شاید گفته بود: این را به شما گفته است.