نقد Castlevania: Belmont's Curse - الهام گرفته از ایده های عالی، اما محکوم به اجرای مشکوک

در دفترم، کلاژی از نقشه‌های Ordnance Survey دارم که روی دیوارم چسبانده شده‌اند. آن‌ها از مکان‌هایی هستند که من زندگی کرده‌ام - دربی‌شایر، شرق لندن، بورنموث، بریستول - با مسیرهای دوچرخه‌سواری، جاده‌های روستایی، و پارک‌های برجسته و دایره‌ای. این اطلسی از تجربیات من است، خاطرات زنده جاهایی که بوده ام و چیزهایی که دیده ام. جادویی در نقشه وجود دارد، توانایی آن در یادآوری مسیرهایی که پیموده اید و جایی ک

اگر روی پیوندی کلیک کنید و خریدی انجام دهید، ممکن است کمیسیون کمی دریافت کنیم. خط مشی تحریریه ما را بخوانید.

بلمونت، بلندپرواز، تهاجمی و موفق، برخی از بهترین اوج‌های Castlevania را که می‌توانید تجربه کنید، به نمایش می‌گذارد - اما مشکلات فنی و برخی کنترل‌های ناخوشایند به این معنی است که اگر مراقب نباشید، می‌تواند با اشک‌های خونین تمام شود.

در دسترس بودن: اکنون بر روی رایانه شخصی (از طریق Steam)، PS5، PlayStation 5 و Xbox Series X/S عرضه می شود

شاید به همین دلیل است که من مترویدوانیا را خیلی دوست دارم. در واقع، بازی نقشه است. آیا چیزی مسموم کننده تر از این هست که کف دست هایت را به دیوارها فشار بدهی که ظاهراً تو را نگه می دارد و بدانی که - جایی - مسیری پنهان وجود دارد که به طرف دیگر منتهی می شود؟ با گذشت سالها، غریزه ای برای آن ایجاد می کنید. شما می توانید در برابر مهندسان سادیست این فضاهای هزارتویی بازی کنید. می گویی: «من برآمدگی مرموز تو را می بینم و از پشت بامت می پرم. من تخته ی حیرت انگیز شما را از یک دیوار می بینم و توهم آن را به تصویر می کشم.

و Castlevania: Belmont's Curse همه اینها را در بیل دارد. بسیاری از تفاوت های ظریف حیله گر پنهان شده استدر اطراف خیابان‌های پاریس و درون قلعه دراکولا، مثل این است که من فوراً به خود قبل از بلوغ خود بازگردانده شده‌ام، و D-Pad را به هر دیواری در Castlevania: Symphony of the Night در تلاشی جنگ‌جویانه برای استشمام کردن رازهای آن تکان می‌دهم.

سرپرستی Evil Empire، توسعه‌دهنده Dead Cells بر این سری، میراث بلمونت را با احترام تجلیل می‌کند. این با رز بلمونت، دختر مورد حمایت شخصیت‌های اصلی Castlevania 3، Trevor Belmont و Sypha Belnades، و خود یک قاتل خون‌آشام نترس شروع می‌شود. "نفرین بلمونت" به سرعت صداقت او را آزمایش می کند و عزم او را تقویت می کند زیرا زیردستان دراکولا در نسخه ویران شده ای از پاریس در سال 1499 ویران می کنند. یک آموزش طولانی شما را با ترفند اصلی او آشنا می کند - یک بسته کارت تاروت که می تواند روح کسانی را که پس از آن شما را مجذوب می کند و سپس شما را مجذوب آن می کند آشنا می کند. در روده های قلعه دراکولا؛ پریدن، شلاق زدن، و پیمایش در نقشه گسترده، مناطق بیشتری با کسب مهارت‌های جدید باز می‌شوند. وقتی به بخشی از داستانی با قدمت بیش از 500 سال تبدیل می‌شوید، سرنخ‌هایی را در مورد اینکه آنتاگونیست‌های اصلی چه هستند و کجا هستند را استشمام می‌کنید.

انگار 2D Castlevania هرگز آنجا را ترک نکرد. اما در 17 سال پس از انتشار Castlevania: The Adventure ReBirth (که خود بازسازی یک بازی 1989 است)، تعداد بی‌شماری از ژانرهای جوان شروع به رقابت برای تاج و تخت «مترویدوانیا» شده‌اند - Prince of Persia: The Lost Crown، Hollow Knight، Animal Well.Ori، و nu-Metroid همه به ذهن می رسند. از آنجایی که دراکولا در مرگ همیشگی خود از بین می رفت، جهان به جلو حرکت کرده است. آنچه او تولید کرده است اکنون سریعتر، تهاجمی تر، مرموزتر است. و امپراتوری شیطان این را درک می کند.

برخی از آنچه Belmont's Curse بیان می کند کاملاً الهام گرفته شده است. نحوه اتصال همه آینه ها عالی است. یک پازل مبتنی بر موسیقی در اعماق کلیسای نوتردام به سادگی فوق العاده است. دستکش پلتفرم که شما را از برج ساعت بالا می برد عالی است... زمانی که همه چرخ دنده ها پشت سر هم کار می کنند. اما با وجود تمام طراحی گاه نابغه راهروهای پرپیچ و خمش، اسرار بر اسرار آن، و حیله های محیطی سادیستی آن، نفرین بلمونت اغلب تضعیف می شود.

شاید من از سبک بودن Team Cherry's Hornet یا نسخه هدایت شده مرکوری استیم از Samus Aran کلافه شده باشم. زیرا رز احساس ناخوشایندی می کند. یک دختر آنالوگ که در دنیای دیجیتال زندگی می کند. ورودی های او، حملات او، وجود او با هشت جهت کلاسیک یک D-pad تعریف می شود، اما به نظر می رسد هر چیز دیگری در یک صفحه سیال تر وجود دارد. برخی از توانایی‌ها و حملات رز فقط مستقیماً به سمت بالا یا پایین یا پهلو به پهلو عمل می‌کنند. اما همه دشمنان به روش‌های ارگانیک‌تری حرکت می‌کنند یا سلاح‌های خود را در قوس‌های زیبا و روان پرتاب می‌کنند. و برای پیمایش هم همینطور است. تلاش برای استفاده از شلاق او بر روی دشمنان یا لنگرها اگر در نقطه‌ای خاص و ناخوشایند نیستید یک کابوس است - و اغلب بخش‌های پلت‌فرمینگ طراحی شده هوشمندانه را به تمرین‌های طاقت‌فرسا در مبارزه با بازی و موتور آن تبدیل می‌کند.از لذت بردن از پازل تنش دائمی و ناخوشایندی بین این که چگونه مجبور به حرکت هستم و نحوه عملکرد دنیای اطرافم وجود دارد.

خیلی وقت‌ها، رز بین دشمن و سپرش گیر می‌کند و در صورت آسیب دیدن، آسیب را روی هم می‌ریزد. شلاق شما کاملاً به جایی که قرار است نمی چسبد و دوباره به ایست بازرسی بازگردانده می شوید. اگر سخاوتمند بودم، می‌توانستم استدلال کنم که این تجلی مکانیکی نفرین رز است. آفتی از میراث او که قدرت واقعی او را در حالی که با عواقب میراث دست و پنجه نرم می کند، باز می دارد. اما کنترل‌های ناخوشایند و کاهش شدید نرخ فریم - حتی در PS5 Pro - باعث مرگ و میر بسیار زیادی می‌شود که فقط آزاردهنده است.

علاوه بر این، در حالی که من تماماً طرفدار طراحی بازی‌های سادیستی هستم - فکر نمی‌کنم اگر این کار را نمی‌کردم، یک مترویدوانیا بازی می‌کردم - مواقعی وجود دارد که نفرین بلمونت به جای فریبکاری شوخ‌آمیز، بداخلاق به نظر می‌رسد. برخی از ایست بازرسی‌ها تنبیه‌کننده بی‌رویه هستند، و روشی که از طریق آن به سفر سریع دسترسی پیدا می‌کنید و درد ناشی از عقب‌نشینی را کاهش می‌دهید (چیزی که من تمایلی به خراب کردن آن ندارم) بیهوده پیچیده و خسته‌کننده است. نقشه را در گیج‌کننده‌ترین مکان بردارید؟ فکر نمی‌کنم آنقدر که بازی فکر می‌کند هوشمندانه باشد. فقط باعث مشغله کاری خشمگین می شود.

هرگز این تنش بین طراحی و اجرا بیشتر از باس فایت نیست. برخی از آنها واقعاً دستکش های مکانیکی هوشمندی هستند که رفلکس های انقباض و استقامت شما را آزمایش می کنند. برخی از آنها واقعاً خنده دار و برخوردهای ساده هستند. دیگران بیش از حد طراحی شده اند، سعی می کنند ایده های زیادی را در خود جمع کنند و در نهایت کمی احساس می کنندنامتعادل اگر در یک دعوای بسیار سخت هستید (فریاد بزنید، مرگ)، یک شلاق لغزنده یا یک تعامل عجیب پلتفرم برای پایان دادن به شما کافی است. مهم نیست که چه تعداد از زیورآلات تقویت کننده آمار را مجهز کرده اید، مهم نیست از کدام یک از هفت نوع سلاح استفاده می کنید، با یک چکمه نابجا در لبه یک طاقچه کشته خواهید شد. این خیلی احساس بلمونت نیست.

خوشبختانه، پس، سرعت بسیار عالی است. درست زمانی که دارم کنترلر را خیلی سخت می‌گیرم زیرا از پریدن روی تله‌های میخ و مرحله‌بندی بین صفحات دیوار جادویی خسته شده‌ام، به نظر می‌رسد امپراتوری شیطان ذهن من را خوانده است. "در آن، دستکش مبارزه!" با خوشحالی گریه می کند و ترکیبی از دشمنانی را که هنوز با آنها برخورد نکرده اید به سمت شما پرتاب می کند. من هیچ معجون سلامتی ندارم! ناامیدانه داد میزنی "خوب" توسعه دهنده خرخر می کند. آنچه در ادامه می‌آید تمرینی برای ناامیدی محض است، آزمایشی از هوس‌بازی شما، یادآوری این نکته که برای هر رئیسی که تاکنون تطهیر کرده‌اید، یک طلسم جدید را باز کرده‌اید. برخی از آنها سلامتی شما را دوباره پر می کنند - اگر در مورد آن مهارت دارید. دیگران سپرهای زودگذر و ناپایدار می دهند. بیشتر دشمنان خود را در یک مکان ببندید، خوشبختانه لنگرهای قابل اعتمادی برای شلاق شما فراهم می کند، به شما این امکان را می دهد که بر روی دریایی از خطرات که صفحه نمایش شما را اشغال می کند، بپرید.

در این لحظات، که فلسفه اکشن اول امپراتوری شیطان با غرور سینه‌اش را پف می‌کند، و شما مبلمان خود را روی پلتفرم می‌سازید، بلمونت‌ها استثنایی هستند. DNA سلول‌های مرده غیرقابل انکار است و الهام‌های حاصل از دهه‌ها کاسلوانیا درخشنده است.درخشش اسلحه‌های شما همانطور که خون موجودات شب در پای شما جمع می‌شود. کورتیزول جای خود را به اپی نفرین می دهد، حرکات آکروباتیک برای حمله تنظیم شده اند. برای استفاده از یک اصطلاح مناسب، خون شما را بالا می برد.

Castlevania: Belmont's Curse یک بازی دو نیمه است. و همچنین جدایی تحت اللفظی که سکانس‌های پاریسی را از بقیه بازی جدا می‌کند، بین تمایل او به یک پلتفرم‌باز اکشن و آرزوهایش برای خانواده سلطنتی مترویدوانیا، شکافی معنوی وجود دارد. مانند خود رز، بازی جدی، هوشمند و قادر به درخشش است. اما، با تقلید از قهرمان خود، بی دست و پا است، و نمی تواند به طور کامل با هویت منحصر به فرد خود در سایه میراث بیش از حد خود کنار بیاید. به هیچ وجه Belmont's Curse بازی بدی نیست، فقط فکر می‌کنم Evil Empire دندان‌های خود را کمی عمیقاً در چیزی فرو برد که کاملاً آماده مصرف نبود.

یک کپی از Castlevania: Belmont's Curse برای این نقد توسط Konami ارائه شده است.

Castlevania با اهدای رایگان بازی اصلی، 40 سالگی خود را جشن می گیرد

بازی Castlevania: Belmont's Curse متعلق به استودیوی Dead Cells در موعد مقرر برای فصل ترسناک دمویی می شود.

Castlevania: Belmont's Curse علیرغم مشارکت توسعه دهندگان Dead Cells، یک سرکش نخواهد بود، در عوض نقشه های "مشکلاتی ساخته شده" را بسته بندی می کند.

Dom Peppiatt: Dom یک منتقد کهنه کار بازی های ویدیویی با 12 سال تجربه در صنعت بازی است. نویسنده و مشاور منتشر شده ای که برای NME، Red Bull، Samsung، Xsolla، Daily Star، GamesRadar، Tech Radar و بسیاری دیگر نوشته است. آنها نیزیک ستون در مورد بازی ها و موسیقی در گاردین داشته باشید.

با مطالعه خط مشی بررسی ما، نحوه انجام بررسی های خود را بیابید.