بررسی بث اورتون - خوشبینی از هنرمندی که بهترین موسیقی دوران حرفه ای خود را ساخته است

کنکورد 2، برایتون که تقریباً به طور کامل از دو آلبوم آخرش طراحی شده بود، و با حمایت گروهی که ریشه در جاز و تجربه دارد، اورتون آهنگ‌های پر احساس خود را برای جمعیتی پرشور اجرا کرد. ساعت این ابزار اصلی برای اولین آلبوم او در سال 1996 Trailer Park بود که هوشمندانه اضافه کرد.

مخاطبان کنکورد 2 برایتون تا حد زیادی آنقدر مسن به نظر می رسند که سه دهه پیش برای اولین بار با موسیقی بث اورتون روبرو شده اند، در حالی که در ساعات کوچک بعد از باشگاه در اتاق نشیمن پر از دود می چرخید. این وسیله اصلی انتقال اولین آلبوم او در سال 1996 Trailer Park بود که هوشمندانه ترانه‌های خواننده و ترانه‌سرا کلاسیک را به الکترونیک مه آلود اضافه کرد. اما اگر آنها منتظر یک شب نوستالژی هستند، در شوک هستند. جدای از عنوان ترانه Central Reservation که نامزد مرکوری در سال 1999 شد، مجموعه او موسیقی ای را که او را به شهرت رساند، منحرف می کند و تقریباً به طور کامل از دو آلبوم اخیر او گرفته شده است: The Ground Above امسال و Weather Alive در سال 2022.

اگر آلبوم‌های اخیر اورتن خیلی خوب هستند، این حرکتی جسورانه محسوب می‌شود، اگر آلبوم‌های اخیر اورتن خیلی خوب نیستند - آخرین ثمره یک راه‌اندازی مجدد هنری که در اواسط دهه ۲۰۱۰ آغاز شد، زمانی که او صدایی را که به طور فزاینده‌ای آکوستیک و سنتی رشد کرده بود به سمت چیزی تجربی‌تر و مجاور زمین رقص تغییر داد.

او بیشتر کنسرت را به جای نواختن گیتار پشت کیبورد می گذراند. آهنگ عنوان The Ground Above ابرهای مصنوعی محیطی را روی درام‌ها شناور می‌کند که تفاوت بین جاز و درام بیس را تقسیم می‌کند، در حالی که Cigarette Curls به طور غیرمنتظره‌ای مکان خود را از چیزی شبیه به روح آرام به فضایی با دوبله پژواک تغییر می‌دهد. هم Haunted Satellite و هم Celestial Light وارد قلمرو انتزاع می شوند و بازی زیادی با صدای او وجود دارد.صدایی که چروک و شکنندگی خود را تقویت می کند، به طور عمدی اشعار را به هم می ریزد تا زمانی که آواز خواندن او کمتر شبیه به تمرکز آهنگ ها باشد تا ساز دیگری در میکس. اگر مایل بودید، می‌توانید با رویکرد جان مارتین به آواز در Inside Out در سال 1973، یک تشابه معنوی ترسیم کنید.

او که همیشه در انتخاب همکاران ماهر است، توسط گروهی با نوازندگانی که ریشه در جاز دارند و در خانه در کافه اوتو لندن - تام هربرت نوازنده بیس و سام بسته پیانیست، حمایت می‌شود. اما به نظر می‌رسد که ساز کلیدی روی صحنه، ترومپت کریستوس استیلیانیدس است، لحن نفس‌گیر آن از رنگ‌آمیزی که به‌طور مبهم جان هاسل فقید را تداعی می‌کند به وزش‌های غلیظی از نویز سفید تغییر می‌کند.

هم هیجان‌انگیز است و هم وقتی می‌توانید اشعار را بسازید، از لحاظ عاطفی به شیوه‌ای میانسال پر از احساس است - شب‌های بی‌خوابی، گذر غیرقابل تحمل زمان، بیماری، از دست دادن - اگرچه مجموعه‌ی نزدیک‌تر Otherside خودش را در نوعی خوش‌بینی جمع می‌کند: کتک خورده، اما در عین حال سرود، صدای اورتن که به‌طور چشمگیری روح در حال تغییر است و چرخ دنده‌ای پر می‌شود. اگر تماشاگران برای شنیدن آهنگ های قدیمی بیایند، هیچ ناامیدی را نشان نمی دهند: در پایان نمایش، آنها دیوانه می شوند. قابل درک است، با توجه به اینکه آنها در حضور چیزی نادر هستند: هنرمندی در اواسط 50 سالگی که ماجراجویانه ترین و جذاب ترین موسیقی حرفه خود را می سازد.