«این رنج بس است!» جوآنا واسکونسلوس در مورد اینکه چرا از هنر زنان که با درد تعریف شده است خسته شده است.

این هنرمند پرتغالی به خاطر کیک های عروسی سرامیکی و لوسترهای غول پیکر ساخته شده از تامپون مشهور است. پس چرا یک نمایش جدید در لیسبون او را با لباس های کت واک سایز صفر والنتینو ست می کند؟ مصاحبه با هنرمند پرتغالی جوآنا واسکونسلوس، پریدن به یک قطار در حال حرکت است. او به من می گوید که چرا از سوزن دوزی برای ساختن چیزهای بزرگ استفاده می کند: مثلاً روپوش های 15 متری، یا درختی به ارتفاع 13.5 متر که خش خش

مصاحبه ای با هنرمند پرتغالی جوآنا واسکونسلوس برای پریدن به یک قطار در حال حرکت است. او به من می گوید که چرا از سوزن دوزی برای ساختن چیزهای بزرگ استفاده می کند: مثلاً روپوش های 15 متری، یا درختی به ارتفاع 13.5 متر که خش خش خش خش با 150000 برگ دست دوخته شده است. او می‌گوید: «یک روز با خودم گفتم: «چرا جزئیات داخلی را وارد مجسمه‌سازی نمی‌کنیم؟ ما از آثاری مانند این چه می‌دانیم؟ خوب، لوئیز بورژوا وجود دارد. اما خیلی زیاد نبود. او با جزئیات کار کرد، اما روی چیزهای کوچک کار کرد. زیبایی نیکی دو سنت فاله وجود دارد.

مقایسه کردن خود با این دو غول زن فرانسوی به چیز خاصی نیاز دارد. برای سرزنش بورژوا و دو سنت فال به دلیل اینکه به اندازه کافی بزرگ، جسور و زیبا نیستند، چیز دیگری لازم است. اما اگر یک هنرمند زن معاصر وجود داشته باشد که بتواند آن را بدون هذیان گویی انجام دهد، آن Vasconcelos است. واسکونسلوس که در سال 1971 در پاریس در خانواده ای هنرمند پرتغالی به دنیا آمد، خود را به عنوان یکی از هنرمندان برجسته معاصر کشورش و یکی از جاه طلب ترین هنرمندان جهان تثبیت کرد.

آثار او از نظر ابعاد و مقیاس، یادگاران مردی مانند جف کونز، کریستو یا تاکاشی موراکامی را به یاد می آورد. او به نمایندگی از پرتغال در دوسالانه ونیز در سال 2005، در میان آثار دیگر، لوستری به ارتفاع شش متر از 14000 تامپون را به نمایش گذاشت. در روز ولنتاین 2019، شهر پاریس Coeur de Paris خود را در Porte de Clignancourt نصب کرد: یک قلب گردان غول پیکر بر رویقطب نه متری، قرمز کاشی کاری شده و با هزاران LED چشمک می زند. در جای دیگر، او یک کیک عروسی سرامیکی ۱۲ متری با آب نما (که در حال حاضر در خانه Waddesdon Manor در آیلسبری مشاهده می شود)، یک حلقه نامزدی هشت متری از ۱۱۰ رینگ طلایی ماشین و ۱۴۵۰ لیوان ویسکی کریستالی (که اخیراً در استادیوم خانه سه تایی نصب شده است) درست کرده است. کفش های رکابی، از گلدان های فولادی ضد زنگ، به نام مرلین.

او می گوید: «من روی ماکرو با میکرو کار می کنم. خوائو پینهاراندا، مدیر موزه هنر، معماری و فناوری لیسبون (MAAT) می‌گوید بزرگ‌ترین نقطه قوت او این است که کارش «بسیار ساده» اما «بسیار بلند» صحبت می‌کند.

من به MAAT آمده‌ام زیرا Vasconcelos در حال نصب Venus است، یک نمایشگاه دو نفره که خلاقیت‌های او را در گفتگو با اسطوره مد ایتالیایی والنتینو، به عنوان بخشی از جشن‌های 10 سالگی موزه قرار می‌دهد. هر یک از آثار او در نمایش کاملاً OTT هستند: رنگ‌های آشوب‌آمیز، کاملاً تزیینی مضحک، اندازه یک شخص نیست، بلکه یک اتاق است. قطعات قدیمی‌تر شامل مرلین، باغ عدن (پیچ وخم گل‌های پلاستیکی الهام‌گرفته از شارتر) و Independent Heart شماره 3 (نسخه غول‌پیکر دیگری از قلب سنتی ویانا، ساخته شده از کارد و چنگال پلاستیکی قرمز) است. ونوس والکری، یکی از آثار جدیدتر، از مجموعه‌ای طولانی‌مدت از چیدمان‌های معلق انتزاعی گیج‌آمیز او به نام الهه‌های جنگجوی نورس نشأت می‌گیرد که، او اصرار دارد که «با هم بر فراز میدان نبرد پرواز می‌کنند». او می‌گوید: «واگنر اشتباه کرد و آنها را چنین کردنظامی و ماچو تصمیم گرفتم آنها را آنطور که باید ساخته شوند بسازم: باشکوه، تاریخی، اما همچنین نرم، تصفیه شده و زیبا.»

یکی از چیزهایی که او را در کارهای پیشینیان و معاصران خود آزار می دهد، تمرکز آنها بر درد است. او به یاد می آورد که اوایل امسال برای دیدن نمایش تریسی امین در تیت مدرن رفته بود. "من فکر کردم، "لعنتی، تو همیشه درد می کشی!" بعد از صحبت با یکی از دوستان کلکسیونر، گفتم: "خوب است، اما این رنج بس است!"

او با لباسی از سر تا پا در ایسی می‌آکه می‌گوید: "به اندازه‌ی کافی خورده‌ام. برای اینکه زنان بتوانند خودشان را ابراز کنند، آیا باید از طریق رنج باشد؟ ما همیشه افسرده نیستیم! همه این نسل‌های قبل از ما به درستی برای آزادی‌های زنان جنگیدند، اما همیشه از طریق انتقاد. مهم است که نشان دهیم می‌توان این کار را به روش دیگری انجام داد، از طریق joie de vivre." میو میو نارنجی روی شانه‌اش، تابی‌های نقره‌ای روی پاهایش، گوشواره‌های دوتایی، مهره‌های درشت، حلقه‌های بزرگ، لبخند بزرگ‌تر.

یک روز، به مرور زمان، من نیز وارد تاریخ هنر خواهم شد، من نیز مانند همه این هنرمندان مرجع خواهم بود، اما حداقل مردم با شادی خاصی به این دوران نگاه خواهند کرد.

این واقعیت که Vasconcelos اغلب از طریق مشارکت با شرکت‌های بزرگ و خانه‌های مد لوکس (دیور، مارینا رینالدی) شادی خود را ابراز می‌کند، برای بسیاری، خطوط را به‌طور ناخوشایندی محو کرده است. در سال 2012، واسکونسلوس به عنوان اولین زنی که برای اجرای یک نمایش انفرادی در کاخ ورسای دعوت شد، یک Bell 47 را پوشش داد.هلیکوپتر با ورق طلا، کریستال و رژگونه Swarowski، پرهای مخملی شترمرغ، تزئینات داخلی با تذهیب، کنده کاری روی چوب و اثاثه یا لوازم داخلی گلدوزی شده. وقتی باربارا بورخس د کامپوس، منتقد هنری آن را در سال 2019 دید، فهرست مواد آن را «غیرقابل دفاع» و خود واسکونسلوس را «نماد یک نسل جداشده» خواند.

چنین انتقادی نادیده گرفته می‌شود که چقدر از کار واسکونسلوس بر اساس ارزش کار زنان است. او ونوس والکری را با تیم خودش و با دست ساخت. روزنامه‌نگارانی که از استودیوی 3400 متری او در کنار اسکله بازدید می‌کنند، اغلب آن را به عنوان بزرگترین استودیوی که فکر می‌کنند توصیف می‌کنند، اما همچنین یکی از پرجمعیت‌ترین استودیوها است که 60 نفر پرسنل دارد. برخی از خیاطان از اوایل دهه 1990 با او بودند. بخش آنها دارای انباری از کف تا سقف برای هر نوع پشم، نخ، دکمه، مهره، نشانگر، پارچه و پنبه است و یک بخش بزرگ در طبقه باز تا دو طبقه می رسد تا بتوان بزرگترین قطعات آویزان را از بالا کار کرد.

او می‌گوید: «وقتی والنتینو برای بازدید از استودیوی من آمد، واقعاً از کاری که من انجام می‌دهم قدردانی کرد، زیرا فهمید که من به اندازه او دیوانه هستم – زیرا می‌توانست ببیند که من در سطحی از جزئیات کار می‌کنم که با دنیای مد طنین‌انداز می‌شود.» خود کار نشان می دهد که مسیرهای آنها در کجا متفاوت است. والکری ونوس چندین لباس کت واک را قاب می‌کند، ابعاد اندازه صفر آن‌ها به‌طور اجتناب‌ناپذیری برجسته شده‌اند که گویی Vasconcelos آنها را با نور نواری فلورسنت دور آنها حلقه زده است. اینها لباس‌های کوچکی هستند که در فضاهای کوچک برای اندام‌های کوچک ساخته می‌شوند. کاملاً کاربردی است.اگر این برای کسی مثل من بود، می بینید، او می خندد، "زمان بیشتری طول می کشد..."

آثار واسکونسلوس آگاهانه از مرز بین تصفیه شده و ارزان خارج می شود. او گل‌های تقلبی را می‌درخشد، حیوانات سرامیکی را با پوست‌های قلاب‌بافی می‌پوشاند، چراغ‌های ماشین را به جواهرات تبدیل می‌کند، و برخی از کارها بیشتر از بقیه احساس می‌کنند. در مجموعه دائمی MAAT، قطعه 2005 او، Passerelle، سگ‌های سرامیکی تولید انبوه را نشان می‌دهد (از نوعی که در باغ‌های حومه شهر می‌بینید) که با بند آنها از تسمه نقاله آویزان شده‌اند. هر بار که بازدیدکننده‌ای آن را به حرکت در می‌آورد، سگ‌ها به هم کوبیده می‌شوند و به آرامی از هم جدا می‌شوند و خرده‌ها در توده‌ای روی زمین جمع می‌شوند.

واسکونسلوس در اوایل کار خود تصمیم گرفت که برای رهایی زنان از خانه، زیبایی و مهارت آن فضا باید از کشوها خارج شود و به اندازه فضای صنعتی قوی نشان داده شود. در یک نقطه از مصاحبه ما، سه بانوی مسن تر با صدایی سرخ شده و واسکونسلوس که با من به زبان فرانسوی صحبت می کرد، فوراً به ایتالیایی تغییر می کند. «سیائو! بیا وا؟ بنه؟» او می پرسد. سر تکان می دهند: «بللیسیمو! Spettacolare! تعارف، تعارف.» این فقط حنایی کردن نیست اگر کسی می‌داند که Vasconcelos در این والکری خاص از کجا موتیف‌ها و تکنیک‌های خاص گرفته است، آن‌ها هستند: آن‌ها برخی از به‌اصطلاح ریزه کاری‌های اصلی والنتینو، خیاط‌ها و سوزن‌دوستان‌های چیره دستی هستند که در آتلیه‌های مد لباس بالا کار می‌کنند و رویای طراحان لوازم پوشیدنی را می‌سازند.

آنها به اینجا سفر کردندلباس‌ها، او در مورد زنان بعد از رفتن آنها می‌گوید. زنان قبلاً همینطور بودند - پشت سر مردان زندانی بودند و کارهای خارق العاده ای انجام می دادند بدون اینکه برجسته شوند. من می گویم، بس است عقب ماندن. ما می خواهیم مانند ریچارد سرا عمل کنیم، بم! بزرگ! یادبود!»

ونوس - والنتینو گاروانی از نگاه جوآنا واسکونسلوس تا 22 فوریه 2027 در موزه هنر، معماری و فناوری لیسبون است.