«می‌دانستم تحت تعقیب قرار می‌گیرم»: کایرا نایتلی در کابوس هک کردنش - و نمایشنامه جدید جاسوسی استاسی The Lives of Others
در حالی که فیلم نظارتی برنده اسکار استاسی روی صحنه می رود، نایتلی و لوک تامپسون همبازی اش در مورد پارانویا در قلب آن، هزینه بلیت های تئاتر امروزی - و خشمشان از آهنگ های زنگ در غرفه ها صحبت می کنند. او می‌گوید: «تازه متوجه شدم که غذای بسیار ترد دارم. چقدر مناسب است که او باید تأثیری را که ناهارش ممکن است بر ضبط صوتی من بگذارد، در نظر بگیرد، وقتی که ما اینجا هستیم تا درباره زندگی مردم صحبت کنیم.
کایرا نایتلی با بسته بندی وان های مختلف از چوب هویج و سالاد، عذرخواهی می کند. او می‌گوید: «تازه متوجه شدم که غذای بسیار ترد دارم. چقدر مناسب است که وقتی ما اینجا هستیم تا در مورد زندگی دیگران بحث کنیم، تأثیری که ناهار او ممکن است بر ضبط صوتی من بگذارد را در نظر بگیرد، نمایشنامه جدیدی که در آن شخصیت ها بین جاسوسان و جاسوسان تقسیم می شوند.
این نمایش که بر اساس فیلم برنده اسکار سال 2006 ساخته شده و در برلین شرقی در سال 1984 می گذرد، نایتلی در نقش کریستا ماریا، بازیگر تئاتر در رابطه با کارگردانی به نام جورج با بازی لوک تامپسون بازی می کند. ویزلر (استفان دیلان)، افسر استاسی که به تدریج با قرار گرفتن در معرض شبانه روزی او با این زوج فرهیخته، اصولش به چالش کشیده و ضعیف می شود، گوش بر آنها می زند.
فیلم اصلی فلوریان هنکل فون دونرزمارک با صحنه بازجویی آغاز می شود که در آن یک شهروند تحت آزار و شکنجه بی وقفه به مدت 40 ساعت کباب می شود - به گفته ویزلر مدت زمانی که طول می کشد تا یک مظنون زیر بازجویی شکافته شود. من فقط یک چهلم از آن زمان را با نایتلی و تامپسون اختصاص داده‌ام که ناهار برگ‌دار خود را به تالار شهر شمال لندن آورده است، جایی که تمرین‌ها در حال انجام است. اما من هنوز امیدوار هستم که جزئیاتی را در مورد آنچه رابرت آیک نویسنده و کارگردان رویایی نمایشنامه در آستین دارد، استخراج کنم. این مردی است که صحنه‌های واقعیت جایگزین به سبک درهای کشویی را به رومئو و ژولیت معرفی کرد، یک ساعت شمارش معکوس را روی صحنه در ادیپ (و دیگران) قرار داد و پسران ساحل را اضافه کرد.به اورستیا .
امروزه معلوم شد که تکنیک های بازجویی ضروری نیست. تامپسون، ستاره 38 ساله بریجرتون که قبلاً در هملت (با اندرو اسکات در نقش شاهزاده) و اورستیا با آیک کار کرده بود، داوطلبانه گفت: «این یک نمایش کاملاً فنی است». "به جای صحنه های مختلف، مانند یک مجموعه بزرگ با افرادی است که وارد می شوند و باتوم ها را از دست می دهند. تقریباً موزیکال است." نایتلی 41 ساله می خندد که عجیب است، "زیرا راب از رقص متنفر است. او مردی نیست که می رقصد."
او مقداری لوبیا برای ریختن دارد. او می گوید: «ما در یک مرحله چرخشی هستیم، بنابراین ما همیشه در حرکت هستیم.» این به مخاطبان امکان می دهد تا کریستا ماریا و گئورگ را همزمان با استراق سمع اشتاسی ببینند. تامپسون معتقد است که این به نسخه صحنه ای برتری نسبت به فیلم می دهد: "ارائه داستانی در مورد تماشای تئاتر شاید حتی بهتر باشد، زیرا تماشاگر به معنای واقعی کلمه به آنچه در حال رخ دادن است نگاه می کند. در حالی که در یک فیلم، مانع نمایشگر وجود دارد."
تنها وقتی می‌پرسم که آیا در طول تمرین از موسیقی جدید نمایشنامه مکس ریشتر استفاده می‌کنند یا خیر، تامپسون از راه دور دچار لجبازی می‌شود: «نمی‌دانم اجازه دارم آن را بگویم یا نه». نایتلی به باد هشدار می دهد: "ما در تمرین از آن استفاده می کنیم، آره. خیلی زیباست. همه در اتاق هستند: ما طراح صدا، طراح لباس، طراح ویدئو..." ویدئو، نه؟ یک اشاره دیگر. آیک در نسخه نافذ اورول در سال 1984 که با همکاری دانکن مک میلان اقتباس کرد از صفحه نمایش استفاده کرد. در هملت، شبح خودروی دوربین مداربسته روشن شد این یک کنوانسیون است که در حال حاضر به نظر می رسد خطر تصویب آن وجود دارد. تامپسون اذعان می کند: «ویدئو می تواند فریبنده باشد. "اما اینجا مربوط است زیرا همه چیز در مورد نظارت است."
ماهیت نظارت در جامعه حتی در دو دهه پس از اکران فیلم به طرز چشمگیری تغییر کرده است. نایتلی نشان می‌دهد که ایمان قابل توجهی به اولویت‌های پلیس نشان می‌دهد: «شما می‌خواهید وقتی کیفتان را می‌زنند، دوربینی در ایستگاه اتوبوس وجود داشته باشد». "شما به خاطر آن نظارت احساس امنیت بیشتری می کنید. اما بعد می پرسید: "چه کسی مرا بررسی می کند؟"
در همان سالی که The Lives of Others منتشر شد، او بخشی از اولین موج چهره های عمومی شد که متوجه شدند پیام های تلفن آنها توسط روزنامه ها هک شده است. این تا چه حد به او کمک کرده تا نوع پارانویایی که بر نمایشنامه حاکم است را درک کند؟ "من یک تجربه شخصی از آنچه که هست دارم. سپس دوباره، می‌دانستم که گوشی من هک می‌شود، زیرا چیزی ملموس برای نشان دادن آن داشتم. داستان‌هایی وجود داشت. یا برای من، بیشتر عکس‌ها بود. می‌دانستم که دنبال‌ام می‌کنند و بعد می‌توانستم ببینم که مرا دنبال می‌کنند. احساس نمی‌کردم دارم دیوانه می‌شوم. در حالی که شخصیت‌ها در یک دنیای خنده‌دار هستند یا وقتی نمی‌دانند که کجا هستند."
موازی های مدرن بخشی از بحث های اتاق تمرین بوده است. من به این احتمال اشاره می کنم که بازدیدکنندگان از ایالات متحده اکنون حساب های رسانه های اجتماعی خود را در مورد مهاجرت بررسی می کنند و چشمان نایتلی روشن می شود. "آه، اما آیا این اتفاق افتاده است؟" او می پرسد. "یا این که می گویید کافی استبرای مردم اتفاق می افتد که خودسانسوری کنند؟ شما حتی مجبور نیستید تهدید را دنبال کنید. فقط باید آن را بیرون بیاوری.» تامپسون موافق است: «این چیزی است که در مورد Stasi بسیار هوشمندانه و کارآمد است. بهترین راه برای ایجاد نظارت این است که مردم خودشان این کار را انجام دهند.» و نه تنها از طریق خودسانسوری: برآوردها حاکی از آن است که به ازای هر 6.5 شهروند در آلمان شرقی یک خبرچین وجود دارد.
در صدر فهرست خواندنی بازیگران این نمایشنامه، Stasiland، روایت آنا فاندر در سال 2003 از زندگی در جمهوری دموکراتیک آلمان است. فاندر فیلم فون دونرزمارک را "عالی" و همچنین "روایتی فانتزی که نمی‌توانست (و هرگز) در دوران دیکتاتوری جمهوری دموکراتیک آلمان اتفاق نیفتاده باشد" خوانده است. او در سال 2007 نوشت: «زندگی دیگران» «روش سیستم‌های توتالیتر را به درستی به تصویر نمی‌کشد، زیرا باید فضایی را برای قهرمانش باقی بگذارد تا انسان‌دوستانه عمل کند (چیزی که چنین سیستم‌هایی برای جلوگیری از آن طراحی شده‌اند). یکی دیگر از اتهامات او این است که این فیلم به طور ناخواسته به کمپین در حال انجام ماموران سابق استاسی برای شستن شهرت آنها مشروعیت بخشیده است.
با این حال، حداقل در یک مورد مستند، این فیلم یک مزیت واقعی در دنیای واقعی داشته است. در سال 2014، 43 کهنه سرباز یک واحد اطلاعاتی نظامی مخفی و نخبه اسرائیل از مشارکت در «اقدامات دولت علیه فلسطینیان»، اعتراض کردند که دولت آنها در «آزار و شکنجه سیاسی» به دلیل امتناع از تشخیص «میان فلسطینی‌هایی که درگیر خشونت هستند و درگیر خشونت نیستند» گناهکار است. یک افشاگر اسرائیلی زندگی دیگران را به عنوان کاتالیزور زندگی خود معرفی کردبیداری او متوجه شد که او و همکارانش «شبیه اطلاعات ظالمانه در رژیم‌های سرکوبگر بودند».
همه عکس فون دونرزمارک را نیرویی برای خیر نمی دانند. هنگامی که یک روزنامه نگار در سال 2007 آن را به جولی کریستی بازیگر پیشنهاد کرد، او پاسخ داد: "مطمئن نیستم بتوانم فیلمی را که آنها به آن اسکار دادند، ببینم که به شما می گوید کمونیست ها چه آدم های وحشتناکی هستند." تامپسون این را در نظر می گیرد. او می‌گوید: «شخصیت‌هایی هستند که سخنران چیزی در این مسیر هستند. "اما این فقط یک نمایشنامه سیاسی نیست. به نظر من بخشی از سرگرمی این است که شخصیت‌ها مرموز هستند و هرگز نمی‌دانی که آنها به کدام سمت می‌روند. اگر آنچه تماشاگران از نمایشنامه برداشت می‌کنند "کمونیست‌ها وحشتناک هستند" باشد، احساس می‌کنم شکست خورده‌ایم."
من تعجب می کنم که هر دوی آنها در مورد تشویق های ایستاده که تا حد بی معنی شدن در تولیدات West End فراگیر شده اند، چه احساسی دارند. نایتلی فکر می‌کند که قیمت بلیط می‌تواند این موضوع را توضیح دهد. «اخیراً بچه‌هایم را برای دیدن یک نمایش موزیکال بردم و واقعاً از آن لذت بردیم، اما هزینه آن به حدی بود که مثلاً «ما این را دوست خواهیم داشت!»» با قیمت بلیت‌های The Lives of Others به 225 پوند، او و تامپسون می‌توانند انتظار داشته باشند که هر شب تماشاگران را ببینند که روی پای خود می‌آیند.
تامپسون می‌گوید: «به طرز عجیبی، تبادلی که بین بازیگران و تماشاگران در حین کف زدن اتفاق می‌افتد، کم‌اهمیت یا جالب‌ترین لحظه آن است. "اگر مردم چیز خوبی ببینند، با آنها می ماند. شاید ما آن را از دست داده ایم - و به همین دلیل است که مردمخیلی هیجان زده شو.»
نایتلی در حالی که ریزه‌های ناهار را پاک می‌کند، می‌گوید: «من خوش‌بینی شما را دوست دارم. من می‌روم، شاید به این دلیل است که بلیت‌ها گران هستند. و شما می‌گویید، «به این دلیل است که نمایشنامه شما را حمل می‌کند!»
The Lives of Others از 14 اکتبر تا 9 ژانویه در تئاتر آدلفی لندن برگزار می شود.