از فیلم‌های اسلشر گرفته تا فیلم‌های خون آشام، فیلم‌های ترسناک محبوب‌تر از همیشه هستند. ترسناک ترین لحظات این ژانر را - اگر جرات دارید - در یک نمایشگاه جدید دوباره زنده کنید

آخرین نمایش موزه آکادمی تصاویر متحرک نزدیک به 350 وسیله، لباس و مصنوع از فیلم هایی مانند "روانی"، "درخشش" و "گناهکاران" را به نمایش می گذارد.

از فیلم‌های اسلشر گرفته تا فیلم‌های خون آشام، فیلم‌های ترسناک محبوب‌تر از همیشه هستند. ترسناک ترین لحظات این ژانر را - اگر جرات دارید - در یک نمایشگاه جدید دوباره تجربه کنید

آخرین نمایش آکادمی موزه تصاویر متحرک نزدیک به 350 وسیله، لباس و مصنوعات از فیلم هایی مانند "روانی"، "درخشش" و "گناهکاران" را به نمایش می گذارد.

اشتراک گذاری کپی پیوند ایمیل اس ام اس فیس بوک X Reddit LinkedIn Bluesky Print

تعداد کمی از تصاویر می توانند ترس را از یک صفحه فیلم مانند یک راهروی طولانی و خالی ایجاد کنند. ما می دانیم که وحشت های خاموش و سرکوب شده درست دور از چشم در کمین هستند، اما نمی توانیم در برابر اصرار برای کشف آنها مقاومت کنیم. مناسب است که بازدیدکنندگان «نمایش ترسناک»، نمایشگاهی جدید در موزه آکادمی فیلم‌های سینمایی در لس‌آنجلس، پیش از رو در رو شدن با صدها میراث سینمایی ترسناک به نمایش درآمده، راه خود را در چنین سالنی طی کنند.

جسیکا نیبل، متصدی ارشد نمایشگاه در موزه می‌گوید: «ما می‌خواستیم چیزی را پیدا کنیم که انواع فیلم‌های ترسناک مختلف را گرد هم بیاورد، چیزی که آن‌ها از دوره‌های مختلف، کشورهای مختلف و راهرو آن مشترک هستند. هنگامی که بازدیدکنندگان در سالنی که با پوسترهایی به ارزش یک قرن پوشانده شده است حرکت می‌کنند، می‌توانند وارد شش اتاق شوند (یا از آن اجتناب کنند) که هر کدام دسته متفاوتی از فیلم‌های ترسناک را جشن می‌گیرند: گوتیک، روان‌شناختی، علمی، اسلشر، مذهب و ارواح.

نمایشگاه با زمان‌بندی تصادفی برگزار می‌شود: در سال‌های اخیر، ژانر ترسناک محبوبیت بیشتری پیدا کرده است و بر پردرآمدترین زبان انگلیسی سال ۲۰۲۴ تسلط پیدا کرده است.فیلم‌ها و بالاترین میانگین بازگشت سرمایه در مقایسه با سایر ژانرها در سال 2025.

سال گذشته، «گناهکاران»، افسانه‌ای از خون‌آشام‌ها و موسیقی بلوز که در دهه 1930 می‌سی‌سی‌پی اتفاق می‌افتد، سینمای ترسناک را با نامزدی 16 جایزه اسکار به اوج جدیدی از اعتبار رساند. امسال، فیلم‌های مستقل Obsession و Backrooms پس از انفجار در گیشه با وجود بودجه متوسط، صنعت فیلم را شوکه کردند. (وسواس، یک داستان هشداردهنده خونین «مراقب باش چه آرزویی داری»، بیش از 500 میلیون دلار در برابر بودجه کمتر از 1 میلیون دلار به دست آورد و همچنین رکوردی را به نام خود ثبت کرد.)

تماشاگران سینما برای ترسیدن آماده هستند و اکنون می‌توانند آن‌ها را در موزه آکادمی، جایی که نزدیک به 350 وسایل، لباس‌ها، پوسترهای اصلی و دیگر آثار ترسناک تا 25 ژوئیه 2027 به نمایش گذاشته می‌شوند، پیدا کنند.

یک فیلم کوتاه 1896 با عنوان "Le Manoir du Diable" یا "خانه شیطان" به طور گسترده به عنوان اولین فیلم ترسناک در نظر گرفته می شود.

این فیلم کوتاه سه دقیقه‌ای به کارگردانی ژرژ ملیس، فیلم‌ساز، خفاشی را به تصویر می‌کشد که به شیطان تبدیل می‌شود و مجموعه‌ای از موجودات ماوراء طبیعی را به تصویر می‌کشد.

اولین اتاق نمایشگاه، که فیلمسازی گوتیک را برجسته می کند، اولین نسخه های رمان برام استوکر در سال 1897، دراکولا، و جوزف شریدان لو فانو، کارمیلا، یک داستان خون آشام لزبین در سال 1872 را به نمایش می گذارد که امروزه هنوز تحت سانسور قرار دارد. همانطور که نیبل می گوید، او می خواست تصدیق کند که فیلم های ترسناک (مانند بسیاری از اقتباس هایدراکولا) "ریشه هایی فراتر از تاریخ سینما دارند." با این حال، او شنل سیاه نمادین بلا لوگوسی از اقتباس سینمایی سال 1931 را با شکل دادن به «تصویر ما از کنت دراکولا تا امروز» می‌داند.

نیبل شنل را "یکی از جواهرات تاج" مجموعه موزه آکادمی می نامد. در «نمایش ترسناک» به طرز تحریک‌آمیزی در کنار زره قرمز خونی قرار گرفته است که دراکولای گری اولدمن در فیلم فرانسیس فورد کاپولا در سال 1992 بر تن کرده بود. دنده‌دار، با گوش‌های نوک تیز و گربه‌مانند، این لباس (طراحی شده توسط ایکو ایشیکا) تصویری کامل از ظاهر شخصیت ارائه می‌کند و توانایی داستان را برای تغییر شکل برای نسل‌های بعدی نشان می‌دهد. نیبل می گوید: «به نظر من، [این] یکی از بهترین طراحی های لباس است.

این لباس‌ها تنها نمونه‌هایی از لباس‌های خون آشام نیستند: لباس خون‌آلود Hailee Steinfeld از Sinners نیز در میان گروه‌های دیگر در معرض دید قرار دارد. اما به یاد ماندنی ترین مناظر در اتاق گوتیک ممکن است طراحی های اصلی طراحی تولید باشد - از جمله قطعاتی از چارلز دی هال و تایروس ونگ - برای فیلم های کلاسیک مانند شبح اپرا (1925) و گوژپشت نوتردام (1939). هر چقدر هم که این نقاشی‌ها برای فیلمسازان مفید واقع شوند، چیزی جز سودمند هستند: سرسبز و غم‌انگیز در رنگ‌های سیاه و سفید بافتی، می‌توانند تصاویری از نسخه اول استوکر یا لو فانو باشند - آثار هنری به خودی خود که به بازدیدکنندگان کمک می‌کنند تا کارهای هنری پر زحمت خارج از صفحه نمایش را که در ساخت یک فیلم انجام می‌شود، درک کنند.

تمرکز اتاق بر روانشناسی بودوحشت همچنین با یک متن عتیقه از بازدیدکنندگان استقبال می کند: نسخه آلمانی کتاب زیگموند فروید در سال 1895، مطالعاتی درباره هیستری. این یک لحن وهم‌آور برای آیتم‌های به نمایش درآمده است، یادآور این است که بافت پیوندی بین این فیلم‌های بسیار متفاوت، شکنندگی و فرار ذهن انسان است. این اتاق قدیمی‌ترین شی مرتبط با فیلم را در کل نمایشگاه به نمایش می‌گذارد (کتاب‌های چاپ اول قدیمی‌تر هستند): پوستر سال 1920 برای کابینه دکتر کالیگاری، یک فیلم ترسناک آلمانی صامت درباره یک دکتر شیطان صفت که به یک خواب‌باز تحت کنترل خود دستور می‌دهد تا مرتکب قتل شود. به فیلم اهمیت ندهید - پوستر برای ایجاد کابوس به بینندگان کافی است و قاتل هیپنوتیزم شده را در حال کشیدن قربانی بعدی خود به زیر آسمان قرمز نشان می دهد.

از آنجا همه چیز وحشتناک تر می شود. همچنین تبر و ژاکت قرمز جک نیکلسون از فیلم The Shining (1980)، جسد ماکت خانم بیتس از Psycho (1960) که روی صندلی خود می پوسد، جلیقه تنگ هانیبال لکتر (به طرز غم انگیزی بی اثر) و نقاب از The Silence of the Lambs، و the te999 از فیلم The Silence of the Lambs و the te999 در معرض دید هستند. کریس Kaluuya در Get Out (2017).

همراه با کتاب داستان از Babadook (2014)، کت و شلوار راه راه کریستین بیل از American Psycho (2000) و لباس خانه آبی کتی بیتس از فیلم Misery (1990)، بسیاری از موارد در اتاق روانشناسی در ظاهر نسبتاً پیش پا افتاده به نظر می رسند. اما این چیزی است که آنها را وحشتناک تر می کند: آنها نشان می دهند که وقتی ذهن کنترل خود را از دست می دهد، هر چیزی می تواند به وحشت فرو رود.

مجموعه اشیاءاز دنیای ترسناک علمی-تخیلی به یک چیز نادر می بالد: اولین نسخه از فرانکشتاین. یا پرومتئوس مدرن. یکی از تنها 500 نسخه ای که چاپ شد، نام نویسنده مری شلی را حذف کرده است. نیبل می‌گوید: «ای کاش می‌توانست ببیند که داستانش چه شده است. و من احساس می کنم در آینده، یک فرانکشتاین دیگر وجود خواهد داشت. بازدیدکنندگانی که در این بخش به دنبال چیزی کمتر زمینی هستند، از یافتن وسایل اصلی از فرنچایز Alien خوشحال خواهند شد: فیس هاگر که جنین خود را در میزبان انسان کاشته می کند، و همچنین شکل نهایی آن، Xenomorph غول پیکر.

بعدی در «شوی ترسناک» اسلشر است، ژانری که توسط قاتلی مانند چهره شبح از جیغ، مایکل مایرز هالووین و کابوس در خیابان الم، فردی کروگر، که همگی در هنگام ورود به اتاق به بازدیدکنندگان خیره می شوند، تجسم یافته است. نیبل می‌گوید: «ما می‌خواستیم در مقطعی یک کنوانسیون متشنج‌ها داشته باشیم و امکان رویارویی را فراهم کنیم.» و اتاق متمرکز بر وحشت مذهبی نیز همین اجازه را می‌دهد، با یک گردهمایی (یا این یک پیمان است؟) از جادوگران در انتظار ورود مهمانان.

والاک از The Conjuring 2 (2016)، مادام بلان از Suspiria (2018)، Dani از Midsommar (2019)، Pinhead از Hellraiser (2022)، خاله گلدیس از Weapons (2025) و Annie از Sinners (2025) مجموعه‌ای از چهره‌های اخیر را ارائه می‌دهند. هیچ یک از آنها کلاه بر سر نمی‌گذارد یا جارو به دست نمی‌گیرد: درعوض، آنی هودو می‌کند تااز جامعه خود در برابر خون آشام ها محافظت کند.

نیبل می‌گوید، ایده پشت این نمایش این بود که از دیدگاه «پدرسالارانه» جادوگر به‌عنوان «پهلو پیر در جنگل تاریک که بچه‌ها را می‌خورد» اجتناب شود و در عوض «زنانی را نشان دهد که در حاشیه‌های جامعه زندگی می‌کنند یا از جامعه بیرون رانده شده‌اند، زیرا از زندگی با تمام قوانین خودداری می‌کنند». اولین نسخه کودکان از افسانه های گریم و اسناد ماکتی از محاکمه جادوگران سالم نشان می دهد که چقدر این زنان برای همیشه در ترس های جامعه مانده اند.

تنها کهن الگوی ترسناک قدیمی تر، روح است. به طور مناسب، اتاق مربوطه در نمایشگاه پراکنده ترین احساس می شود، با فضای منفی که حاکی از حضور ارواح ترسناک است زیرا (بیشتر) دیده نمی شوند. با این حال، مجموعه‌ای از چاپ‌های چوبی ژاپنی نشان می‌دهد که ارواح در زمان ظاهر شدن چه شکل‌های مختلفی می‌توانند داشته باشند.

هر یک از این نکات برجسته به تنهایی ارزش دیدن را دارد، اما وقتی بازدیدکنندگان در راهرو و اتاق ها حرکت می کنند، تصویر کامل تری ظاهر می شود: وحشت به عنوان نوع مورخ خودش، که ترس های جمعی در حال تغییر بشریت را مستند و منعکس می کند. برای مثال، کابینه دکتر کالیگاری، آسیب‌های اخیر جنگ جهانی اول را به طرحی درباره خواب‌گردی تبدیل می‌کند که بی‌خبر از دستورات قاتل یک رهبر مستبد اطاعت می‌کند. هنر مفهومی اصلی فیلم، طراحی تولید اکسپرسیونیستی آن را برجسته می‌کند، که در آن جاده‌ها و ساختمان‌های پرپیچ‌وخم، ناهموار و ناهموار، منظره‌ای فیزیکی را تداعی می‌کنند که جنگ آن را به حالتی مبهم تبدیل کرده است.خواب تب

یک مثال جدیدتر، کت و شلوار راه راه که توسط پاتریک بیتمن بیل در فیلم American Psycho پوشیده شده است، مظهر انتقاد از فرهنگ مصرف کننده شرکتی توربوشارژ دهه 1980 و 1990 است. در این فیلم، بیتمن به عنوان یک بانکدار سرمایه گذاری وال استریت و یک قاتل زنجیره ای زندگی دوگانه ای دارد. لباس اداری ملایم او در تضاد قابل توجهی با شنل دراکولای لوگوسی در سال 1931 قرار دارد، اما این دو لباس با هم ترس‌های در حال تکامل مخاطبان را ترسیم می‌کنند. دراکولا ماوراء الطبیعه است، اما بیتمن یک انسان است. اولی ترس از مرگ را نشان می دهد، دومی از زندگی کاری روزمره.

در همین حال، ویال‌های سرم سمی از The Substance در سال 2024 - درباره یک ستاره تلویزیونی سالخورده که برای احیای جوانی‌اش تلاش‌های مرگ‌باری را انجام می‌دهد - انبوه بی‌پایان محصولات زیبایی و هک‌هایی را که در اینستاگرام و تیک‌تاک انجام می‌شود، تداعی می‌کند. این فیلم اضطراب های بسیار معاصر را در مورد بدشکلی بدن، فرهنگ تأثیرگذار و فشارهای استانداردهای زیبایی که بر زنان تحمیل می کند را به تصویر می کشد.

آنجلا ماری اسمیت، محقق سینمای ترسناک در دانشگاه یوتا که در مورد این نمایشگاه مشاوره داده است، نسخه های 1931 دراکولا، فرانکنشتاین، و دکتر جکیل و آقای هاید را به عنوان پاسخی به جنبش اصلاح نژاد در آن دوره می داند، که ادعا می کرد افرادی که ظاهراً دارای ویژگی های ظاهراً "خطاً ناخواسته، از جمله نامطلوب هستند" هستند. در حال تولید مثل تا سال 1931، 30 ایالت آمریکا قوانین عقیم سازی اجباری را برای هدف قرار دادن چنین افرادی تصویب کرده بودند و نازی ها نیز به زودی از این قانون پیروی خواهند کرد.

سه فیلم برجسته شده توسطاسمیت درباره شخصیت‌هایی است که «آن‌ها را می‌توان به عنوان «دیگر» مشخص کرد: یک «خون آشام مهاجر» که انگلیسی‌ها را شکار می‌کند. یک هیولای آزمایشگاهی با پیچ و مهره هایی که از گردنش بیرون زده است. او می گوید و «شخصیت نژادپرستانه هاید، که بسیار خشن و شهوتران است». این شخصیت‌ها «زنان جوان در سن ازدواج» را تهدید می‌کنند که در قالب خاصی قرار می‌گیرند و انتظار می‌رود فرزندانی با همان ویژگی‌های قابل قبول اجتماعی به دنیا بیاورند. اسمیت می‌گوید: «این فیلم‌ها نشان می‌دهند که چگونه گفتمانی که در حال جوشیدن است، در قالب هیولاها به‌عنوان این «دیگران» منحرف قابل مشاهده تجسم می‌شود، حتی در حالی که آن فیلم‌ها نیز اغلب هیولاهای خود را ... کاملاً همدردی می‌کنند و شاید ایده‌های اصلاح نژادی را نیز زیر سؤال ببرند.

اسمیت با نگاهی به دهه‌های 1960 و 1970 توجه را به موجی از فیلم‌های ترسناک درباره بارداری و تولد جلب می‌کند که همزمان با موج دوم فمینیسم و گام‌هایی به سوی افزایش استقلال بدنی برای زنان است. کتاب بدنام «همه جادوگران» از کتاب «بچه رزماری» در سال 1968، درباره زنی باردار است که از نیروهای شیطانی می ترسد که فرزند متولد نشده اش را تهدید کنند. کودک سرپایی از ۱۹۷۴ It’s Alive، درباره کودکی که به محض تولد شروع به قتل می کند. و هنر مفهومی برای تخم زنومورف از اولین فیلم بیگانه، لحظه‌ای را ثبت می‌کند که دیدگاه‌های جدیدی از بارداری در حال ظهور بود و ترس‌ها و جذابیت‌های جدیدی را به همراه داشت. (لازم به ذکر است که این سه فیلم همگی توسط آقایان کارگردانی شده اند.)

در همین حال، Candyman در سال 1992، منبع خود را منتقل کرد - داستانی کوتاه در لیورپول، انگلستان، بابدون شخصیت سیاه‌پوست - به پروژه مسکن عمومی کابرینی-گرین شیکاگو و از مرد سیاه‌پوست مرد سیاه‌پوست ساخت. نسخه فیلم یک دانشجوی فارغ التحصیل سفیدپوست را دنبال می کند که در حال انجام تحقیقات مردم شناسی در مورد اسطوره Candyman است، اما متوجه می شود که افسانه شهری فرضی درست است.

Tananarive Due، نویسنده و تاریخ‌دان سینما که در دانشگاه کالیفرنیا، لس‌آنجلس، ترسناک سیاه‌پوستان و آینده‌نگری را تدریس می‌کند، می‌گوید که کابرینی-گرین "در آن زمان شهرت بسیار بدی داشت. مکان آسانی برای زندگی نبود، اما در دست هالیوود، هیولا شد." Due که در این نمایشگاه مشاوره نیز می‌دهد، توضیح می‌دهد که Candyman "منعکس کننده دوران ترس از فضاهای شهری، و به طور خاص ترس از سیاهی در فضاهای شهری است." در حالی که «شوی ترسناک» چیزی از فیلم 1992 ندارد، بازدیدکنندگان می‌توانند قلاب و ژاکت نمادین دنباله آن در سال 2021 با همین نام را ببینند.

نیبل می‌گوید: «بزرگ‌ترین درسی که درباره فیلم‌های ترسناک می‌توان آموخت این است که آنها واقعاً آینه‌ای برای خودمان و زمانه ما هستند. صادقانه بگویم، اگر می‌خواهید راهی جایگزین برای مطالعه تاریخ پیدا کنید، به مرور زمان فیلم‌های ترسناک را تماشا کنید. متوجه خواهید شد که مردم از چه چیزی می‌ترسیدند و چه می‌خواستند.