الیزابت هلمز مشکلی ندارد شما می توانید همه چیز را ببینید

فیلم ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم در واقع آنقدر پیشگامانه نیست

هشدار: این پست حاوی اسپویل هایی برای شما می توانید همه چیز را ببینید

ممکن است بخواهیم باور کنیم که مستندسازان طرف‌های بی‌طرفی هستند و دوربین‌هایشان را به سمت افرادی نشانه می‌گیرند که فقط خودشان هستند و بعداً هر چیزی را که دوربین ثبت می‌کند به حقیقت عینی تبدیل می‌کنند. اما از آنجایی که در حال حاضر فیلم های مستند توسط انسان ها ساخته می شوند و نه روبات ها، عینیت محض غیرممکن است. زمانی که آلبرت و دیوید میسلز رقص پرشور پرچم ادی بوویر بیل را در باغ های خاکستری به تصویر کشیدند، آنها فقط به طور معمولی برخی عجیب و غریب آمریکایی را با روسری عجیب و غریب به ما نشان نمی دادند. هر دو از او می‌ترسیدند و حداقل تا حدودی به او می‌خندیدند. سکانس خنده دار، غم انگیز، کمی غم انگیز است. دوربین انسان نیست، اما خوب یا بد، حساسیت پشت آن است. ممکن است به ما نگوید که چه فکر کنیم، اما وظیفه آن هدایت ما به آنجاست.

از زمان اولین حضور غافلگیرکننده‌اش در جشنواره فیلم تلوراید در اوایل پاییز، «شما می‌توانید همه چیز را ببینید» به کارگردانی ناتان فیلدر و لنس اوپنهایم، به‌عنوان یک اثر مستند پیشگامانه مورد تحسین قرار گرفته است، اثری که چهره فیلم‌سازی غیرداستانی را برای همیشه تغییر خواهد داد. نه خیلی سریع نیمه اول فیلم فیلدر و اوپنهایم 34 روز منتهی به زندانی شدن الیزابت هلمز، موسس شرکت فناوری آزمایش خون Theranos را روایت می کند. هولمز در سال 2018 به اتهام کلاهبرداری محکوم شد و به اندکی بیش از 11 سال زندان فدرال محکوم شد که از می 2023 آغاز شد. برای ساخت این مستند، فیلدر، اوپنهایم وخدمه آنها با هولمز، شریک زندگی او بیلی ایوانز و دو کودک کوچکشان اردو زدند و زندگی آنها را از نزدیک مشاهده کردند - یا تا حد امکان از نزدیک. سازندگان فیلم به اصرار ایوانز آمده بودند: مدتی قبل، او و هولمز که کاملاً از انظار عمومی کنار رفته بودند، به A24 مراجعه کرده بودند تا ببینند آیا استودیو ممکن است به ساخت مستندی درباره آنها علاقه مند باشد یا خیر. فیلدر و اوپنهایم به شکلی دوربرگردان تبدیل به فیلمسازانی شدند که این وظیفه را بر عهده داشتند. در اوایل فیلم، ایوانز را می شنویم که توضیح می دهد که می خواهد جهان تصویر دقیقی از زنی که می شناسد، یک شریک و مادر فداکار، که احساس می کرد به طور ناعادلانه ای بدرفتاری شده است، به دست آورد. عنوان فیلم برگرفته از قول هولمز به فیلدر است: او عهد کرد که هیچ چیز را از سازندگان فیلم پنهان نکند - اما آیا به این قول عمل کرد؟

فیلدر در سراسر «شما می توانید همه چیز را ببینید» اغلب روی صفحه است و اوپنهایم در پشت صحنه کار می کند. بارها و بارها، هولمز به فیلدر اطمینان می‌دهد که او چیزی برای پنهان کردن ندارد، و بارها و بارها، پرسش‌های کاوشگر او -اگر اصرار عملی باشد- او را در نیمه‌حقیقت‌های لغزنده گرفتار می‌کند. شفافیت او، به تعبیر کلمات کورتنی لاو، آنقدر واقعی است که فراتر از جعلی است. این الگوی اصلی نیمه اول فیلم است. وقتی فیلدر سوالاتی را نمی پرسد، در پشت صحنه کمین کرده و با هدست به مکالمات ایوانز و هلمز گوش می دهد. وقتی چیزی را می شنود که نمی تواند باور کند، چشمانش به طرز چشمگیری گشاد می شود، یا ابروهایش درهم می رود، یا فکش به اندازه فک شل می شود.عروسک خیمه شب بازی تماشاگرانی که فیلم را می دیدم هر بار می خندیدند. طنز فاکس کابوکی جدیت جدید است. اگر این آینده فیلم‌سازی مستند است - یا دست‌کم آینده فیلم‌سازی خلاقانه-غیرداستانی - خیلی از ما بیشتر از آنچه که قبلاً حس می‌کردیم دلتنگ فردریک وایزمن فقید خواهیم شد.

هولمز و طفره رفتن او که همه چیز را رها می کند، مشکل اینجا نیست. در هر صورت، اصرار تند و تیز او بر ناتوانی اش در دروغ گفتن، یا حتی فریب ناخواسته، حداقل نوعی صداقت خود اختراع شده است. او قبل از اینکه با گریه در مورد ترس خود از جدا شدن از خانواده اش صحبت کند، عباراتی مانند "همه چیزی که می دانم حقیقت من است" را به زبان می آورد. همانطور که دوربین می چرخد، هولمز اضافه کاری می کند تا فیلمسازان و ما را به بی گناهی او متقاعد کند، در حالی که ایوانز مرتباً 3268 سنت خود را اضافه می کند - 2 سنت هرگز کافی نیست. (او همچنان اصرار دارد که این زوج برنامه‌هایی برای راه‌اندازی یک شرکت جدید دارند، هرچند به نظر می‌رسد که او بیشتر از شریکش روی این طرح سرمایه‌گذاری کرده است.) هولمز یکی از آن افرادی است که با لبخند صحبت می‌کنند - افرادی که با سرازیر شدن کلمات از دهانشان پوزخند می‌زنند. یکی از ترفندهای او این است که هرگز تماس چشمی را قطع نمی کند و ما می توانیم او را در حال کار با این وودو روی فیلدر ببینیم. چشمانش آبی شیشه ای و شفاف است. من هرگز چنین چشم‌هایی ندیده‌ام، مگر در عروسک‌های چینی ترسناک اروپایی قرن نوزدهم. آیا به طور جدی به این زن اعتماد می کنیم؟

ما اینطور نیستیم و فیلدر نیز به نظر نمی رسد که حداقل در ابتدا به این سمت حرکت کند. این یک تصویر متراکم است - تقریباً خیلی زیاد استبسته بندی را باز کنید، اگر می توانید برای مراقبت از هرکدام از آن ها زحمت یابید. هلمز جذاب و به طرز عجیبی متقاعد کننده است. اما از نظر طراحی، فیلدر به همان اندازه که هلمز در فیلم شما می توانید همه چیز را ببینید بازیکن است، و احساسات شما در مورد فیلم به طور کلی به این بستگی دارد که چقدر می توانید از او بگیرید. فیلدر با نمایش‌های Nathan for You و The Rehearsal که در آن‌ها اساساً خود را کمی احمق نشان می‌دهد و دیگران را بسیار احمق نشان می‌دهد نامی برای خود دست و پا کرده است. اوپنهایم، دوست و شریک فیلمسازی او، کارگردان فیلم غیرداستانی اخیر Primetime و همچنین اسنادی مانند Some Kind of Heaven 2020 است که نگاه کنایه آمیزی به جامعه بازنشستگان فلوریدا موسوم به دهکده‌ها می‌گرداند - بهترین فیلم در فیلم‌سازی تیراندازی با ماهی در بشکه. سخت است که بگوییم چه کسی بیشتر مسئول پوزخند خفه کننده You Can See Everything است، حداقل در نیمه اول. این دو به وضوح یک فکر هستند.

اما یک تغییر عمده در نیمه دوم فیلم وجود دارد، تغییری که به طور ناگهانی و با برکت، حداقل آن را قابل تماشا می کند. (اگر نمی خواهید چیزی در مورد این پیچ و تاب بدانید، خواندن اینجا را متوقف کنید.) بخش دوم فیلم دو سال پس از زندانی شدن هولمز آغاز می شود، به این معنی که فیلدر و اوپنهایم از موضوع خود محروم شده اند. ایوانز که اکنون کمتر شبیه یک شوهر دلسوز و بیشتر شبیه یک عروسک گردان شیطانی است که مشتاق استفاده از کلمات و تشبیهات همسرش برای منافع خود است، به شدت دسترسی آنها را محدود کرده است. (هاله فزاینده شر اوآزاردهنده است، به خصوص وقتی فکر می کنید که او تقریباً مسئولیت بزرگ کردن دو فرزند خردسال این زوج را بر عهده دارد.) فیلدر و اوپنهایم در ضرر هستند - تا اینکه به ذهنشان می رسد که از آماندا سایفرید، بازیگر نقش هولمز در مینی سریال The Dropout در سال 2022 کمک بگیرند، هم برای دفاع از شرمنده و هم برای رنجش.

همانطور که شواهدی به دست می‌آید که به نظر می‌رسد ایوانز یک مرد بزرگ است، فیلدر به طور فزاینده‌ای نگران هولمز می‌شود و همدردی‌های او جلوی چشمان ما تغییر می‌کند: آیا او قربانی است، نه فقط در دادگاه افکار عمومی، بلکه از نزدیک‌ترین فرد به او؟ به نظر می رسد سیفرید حداقل در ابتدا احساس مشابهی دارد. آنچه واضح است این است که او از دیدن هر زنی در زیر انگشت شست یک مرد بالقوه خطرناک (یا هر مردی) متنفر است، و با صدای بلند به این احتمال فکر می کند که هولمز، به عنوان زنی که متقاعد شده بود شرکتی که او تأسیس کرده می تواند سیستم مراقبت های بهداشتی را مختل کند و در واقع به مردم کمک کند، ممکن است هم دستکاری شده باشد و هم اشتباه قضاوت شده باشد. با این حال، او به اندازه کافی روشن است که می بیند فیلدر ممکن است در وابستگی عاطفی خود به سوژه اش زیاده روی کند. این پویایی است که باعث می‌شود نیمه دوم شما می‌توانید همه چیز را ببینید کلیک کنید. حضور سایفرید لطف نجات‌بخش فیلم است: بر خلاف فیلدر، هیچ چیز قابل محاسبه‌ای در مورد او وجود ندارد و نیمه دوم فیلم به طرز ناخوشایندی جذاب است.

اما آیا این واقعا کافی است؟ شما می توانید همه چیز را ببینید طوری طراحی شده است که ما را به سختی درباره رابطه بین الف فکر کنیممستندساز و موضوع او اما هر کسی که قبلاً هرگز این رابطه را در نظر نگرفته است، احتمالاً به اندازه کافی فیلم های مستند را از نزدیک تماشا نکرده است. شدت رابطه فیلمساز و سوژه -علاوه بر هرگونه غیرقابل اعتماد بودن بالقوه- تقریباً همیشه ضمنی است، اگر نه صریح. این در مورد همه فیلم‌هایی که مستندسازان بزرگ ساخته‌اند صادق است - افرادی مانند وایزمن، برادران میسلز، اگنس واردا، ورنر هرتزوگ، و بسیاری دیگر - خواه مستقیماً خود را وارد روایت کنند یا نه. شما می توانید همه چیز را ببینید نکات خلاقانه ای دارد و مهم نیست که چه اتفاقی می افتد، قابل توجه است که فیلدر و اوپنهایم توانستند فیلم را برای بیش از سه سالی که روی آن کار می کردند مخفی نگه دارند. اما آنها انقلابی در فیلم مستند ایجاد نکرده اند. آنها فقط چیزی را تقویت کرده اند که یک کار جدید را از یک کار نبوغ، هوشمندی صرف و دوری از عمق درک واقعی متمایز می کند. فیلم آنها بیشتر شبیه محصولی است که به بازار آورده اند تا نمونه ای از هنر مستندساز. میخریم یا نه؟