از جولی اندروز تا آدری هپبورن؛ نگاهی به پنج عروسی نمادین دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰
عروسی‌های سبک قدیمی هیچ‌گاه تا این اندازه محبوب نبوده‌اند؛ دورانی که جلوه و شکوه آن، حتی در مراسم‌های امروزی نیز بازتاب دارد. در این یادداشت. این گزارش نگاهی به داستان ازدواج پنج ستاره بزرگ هالیوود است که با انتخاب‌های متفاوت خود، به الگویی جاودانه برای عروس‌ها تبدیل شدند.
به گزارش سفیر ارجان ، عروسی‌های به سبک قدیمی هیچ‌گاه تا این اندازه محبوب نبوده‌اند و هیچ دوره‌ای به‌اندازه دوران طلایی هالیوود، جلوه و شکوه خاص خود را نداشته است.
این پنج ستاره مراسم ازدواج خود را با سبکی جاودانه برگزار کردند و برای سال‌های بعد، الگوی عروس‌ها شدند. اگرچه این عروسی‌ها از نظر وسعت و تشریفات با یکدیگر تفاوت داشتند ــ برخی مجلل و پرزرق‌وبرق بودند و برخی دیگر خصوصی‌تر برگزار شدند ــ همگی بازتابی از مد کلاسیک آن دوران بودند.
جولی اندروز در سال ۱۹۵۹، زمانی که ۲۳ سال داشت، با نخستین همسرش، تونی والتون، طراح صحنه و برنده جوایز هنری، ازدواج کرد. بنا بر گزارش روزنامه نیویورک تایمز، این دو در ۱۰ مه در کلیسای سنت مری در منطقه ساری انگلستان، زادگاه هر دویشان، پیمان ازدواج بستند.
والتون که در سال ۲۰۲۲ در ۸۷ سالگی درگذشت، لباس عروس اندروز را طراحی کرده بود؛ لباسی از ابریشم ارگانزا با یقه‌ای بسته و آستین‌های بلند. او همچنین حلقه ازدواج کارتیر اندروز را طراحی کرد که با حکاکی تزئین شده بود و شکل حلقه‌ای از برگ‌های درخت غار را داشت. به نوشته مجله تتلر، نزدیک به ۳۰۰ مهمان، ازجمله مگی اسمیت، بازیگر سرشناس بریتانیایی، در مراسم ازدواج آن‌ها حضور داشتند.
این دو زمانی نامزد کردند که در شامی آرام و صمیمی کنار شومینه در خانه خانوادگی والتون نشسته بودند. در همان شب، یکی از آن‌ها آهسته به دیگری گفت: «باید به‌زودی ازدواج کنیم.»
اندروز و والتون حدود یک دهه بعد از هم جدا شدند، اما دوستی خود را حفظ کردند.
آدری هپبورن در سال ۱۹۵۴ با مل فرر، ستاره تئاتر برادوی و سینما، ازدواج کرد. این دو تنها هشت ماه پیش از ازدواج‌شان، هنگام بازی در نمایش اوندین روی صحنه برادوی، با یکدیگر آشنا شده بودند. آن‌ها مراسم ازدواج خود را در سوئیس برگزار کردند.
بازیگر فیلم «صبحانه در تیفانی»، در روز عروسی‌اش لباسی با قدی تا میانه ساق پا، یقه‌ای بسته و آستین‌هایی پف‌دار به تن داشت که پیر بالمن، بنیان‌گذار خانه مد مشهور فرانسوی به همین نام، طراحی کرده بود.
هپبورن همچنین تصمیم گرفت دسته‌گل عروس نداشته باشد و به جای آن، کتاب دعای مذهبی کوچکی را در دست بگیرد و در راهروی کلیسا به سوی محل برگزاری مراسم قدم بردارد. در آن زمان، همراه داشتن چنین کتابی در میان عروس‌های مذهبی رایج بود. گریس کلی نیز در مراسم ازدواج خود با شاهزاده رینیه سوم در آوریل ۱۹۵۶، کتاب دعایی مشابه در دست داشت.
ستاره فیلم «تعطیلات رمی» در مجموعه‌ای از نامه‌های دست‌نویس که در ژوئن ۲۰۱۶ به حراج گذاشته شدند، فاش کرد که برای مخفی نگه داشتن مراسم ازدواجش با مل فرر از چشم رسانه‌ها، تلاش زیادی کرده بود.
او در نامه‌ای به سر فلیکس آیلْمر، مربی بازیگری و دوستش، نوشت که این زوج قصد دارند دوستان نزدیک و اعضای خانواده‌شان را برای شرکت در مراسمی محرمانه به محل برگزاری عروسی منتقل کنند.
هپبورن در نامه‌اش نوشت: «چقدر دوست داریم روز عروسی‌مان در کنارمان باشید. روز جمعه، ماشین شما را به قله کوه خواهد برد تا در کلبه‌مان، در جمع نزدیک‌ترین و عزیزترین کسانمان دور هم جمع شویم! ... شنبه روز عروسی خواهد بود ... می‌خواهیم این موضوع را کاملاً محرمانه نگه داریم تا بتوانیم مراسم را بدون حضور مطبوعات برگزار کنیم.»
ژوزفین بیکر در روز تولد ۴۱ سالگی‌اش، سوم ژوئن ۱۹۴۷، با چهارمین همسر خود، جو بویون، رهبر ارکستر فرانسوی، ازدواج کرد.
مراسم ازدواج آن‌ها در خانه بیکر برگزار شد؛ عمارتی به شکل قلعه در جنوب غربی فرانسه که «شاتو دِ میلاند» نام داشت.
بیکر و بویون تا سال ۱۹۶۱ با یکدیگر زندگی کردند و در آن سال از هم جدا شدند.
آنجلا لنزبری در سال ۱۹۴۹ با پیتر شاو ازدواج کرد. این دو در هالیوود با یکدیگر آشنا شده بودند. دوستان‌شان ترتیب یک قرار آشنایی بدون معرفی قبلی را داده بودند و آن‌ها از همان ابتدا با یکدیگر ارتباطی صمیمانه برقرار کردند.
لنزبری در سال ۲۰۱۰ به روزنامه نیویورک تایمز گفت: «وقتی پیتر از طریق یک قرار آشنایی وارد زندگی‌ام شد، از نظر عاطفی فوراً با هم پیوند خوردیم و دیگر هرگز به گذشته نگاه نکردیم.»
این زوج با وجود زندگی در لس‌آنجلس، برای برگزاری مراسم ازدواج‌شان به بریتانیا بازگشتند.
لنزبری در سال ۱۹۹۳ در گفت‌وگو با نشریه پیپل توضیح داد: «ما در ۱۲ اوت ۱۹۴۹ [۲۱ مرداد ۱۳۲۸]، طی مراسمی کوچک در کلیسای سنت کلمبیا در لندن ازدواج کردیم. مادرم، موینا مک‌گیل، کنار پیتر ایستاده است و پدر او، والتر پولن، کنار من قرار دارد. از آن‌جا که پدرم در سال ۱۹۳۴، زمانی که من ۹ سال داشتم، درگذشته بود، برادرم ادگار مرا تا محراب همراهی کرد.»
این زوج تا زمان درگذشت شاو در سال ۲۰۰۳ در کنار یکدیگر ماندند.
جودی گارلند در ژوئن ۱۹۴۵ با وینسنت مینلی، فیلم‌ساز آمریکایی و دومین نفر از میان پنج همسرش، ازدواج کرد. این دو نخستین بار در جریان ساخت فیلم «گروه موسیقی راه بیندازید» در سال ۱۹۴۰ با یکدیگر آشنا شدند. چهار سال بعد، هنگام فیلم‌برداری فیلم «مرا در سنت‌لوئیس ملاقات کن»، بار دیگر با هم ارتباط پیدا کردند.
گارلند در ابتدا رابطه چندان خوبی با مینلی نداشت؛ او کارگردان فیلم بود و همکاری با این بازیگر برایش دشوار بود. گفته می‌شد گارلند به دلیل مشکلات سلامتی، اغلب با تأخیر در محل کار حاضر می‌شد یا سر فیلم‌برداری نمی‌رفت.
به نوشته مجله ونیتی فر، رابطه این دو زمانی به سمت‌وسویی مثبت تغییر کرد که درباره دوران کودکی پیچیده و دشوار خود با یکدیگر صحبت کردند و به هم نزدیک شدند. این صمیمیت به‌تدریج به رابطه‌ای عاشقانه تبدیل شد. با این حال، لوئیس بی. مایر، رئیس استودیوی مترو گلدوین مایر (MGM)، با این رابطه مخالفت کرد؛ زیرا مینلی تقریباً دو برابر گارلند سن داشت.
نزدیک به یک سال پس از ازدواج، گارلند و مینلی صاحب دختری به نام لایزا مینلی شدند که بعدها به یکی از چهره‌های شناخته‌شده دنیای سرگرمی تبدیل شد.
گارلند و مینلی در سال ۱۹۵۱ از یکدیگر طلاق گرفتند.