فراخوانی شات ها: آنچه نازا در مورد سینمای مجرم می گوید
مستندی که جزئیات قتل عام غیرنظامیان توسط اسرائیل در غزه را شرح می دهد، جدیدترین فیلمی است که صدایی به کسانی می دهد که مرتکب جنایات می شوند - بینندگان را با برخی از سخت ترین سؤالات روبرو می کند آیا ما هنوز در مورد ابتذال شر صحبت می کنیم؟ هنگامی که این عبارت پرکار برای اولین بار توسط فیلسوف هانا آرنت استفاده شد، شخصیت سفید جنایتکار جنگی نازی آدولف آیشمن را توصیف کرد. اکنون، در نازا، اعضای ناشناس اطل
آیا ما هنوز در مورد ابتذال شر صحبت می کنیم؟ هنگامی که این عبارت پرکار برای اولین بار توسط فیلسوف هانا آرنت استفاده شد، شخصیت سفید جنایتکار جنگی نازی آدولف آیشمن را توصیف کرد. اکنون، در نازا، اعضای ناشناس اطلاعات اسراییل درباره اجرای از راه دور حمله به غزه بحث می کنند. مقایسه با آلمان هیتلری، اگرچه قابل درک است، اما توسط خود یک موضوع انجام شده است. اگر آنها پیش پا افتاده باشند، نوعی مدرن و عجیب آشناست. اینها هزاره های خوش بیان و طبقه متوسط هستند. می گویند چپ و غیرنژادپرست هستند. به عبارت دیگر، آنها می توانند خوانندگان گاردین باشند.
و بله، یکی می گوید، آنها در حال انجام یک نسل کشی بوده اند.
کار کارگردانان یووال آبراهام و راشل زور در حال شکستن است. اما ما قبلاً با روایت های دست اول افرادی که دست به جنایاتی می زنند - که گاهی به آن سینمای مجرم می گویند - شکسته شده ایم. در سال 2013، جاشوا اوپنهایمر کارگردان فیلم The Act of Killing را منتشر کرد، فیلمی حیرت‌انگیز که شامل اعضای جوخه‌های مرگ اندونزیایی راست‌گرای دهه 1960 بود. بسیار مورد تحسین قرار گرفت. از آن زمان به بعد، تنها احساس دردناکی مرتبط با آن را حفظ کرده است.
قبل از آن، ارول موریس مستندی با عنوان «رویه عملیاتی استاندارد» ساخت و با سربازان آمریکایی که در زندان بدنام ابوغریب با عراقی‌ها بدرفتاری کردند، مصاحبه کرد. با ورود به درام، حتی ممکن است «منطقه مورد علاقه جاناتان گلیزر» را نیز بگنجانید، جایی که فرمانده آشویتس با همسر و فرزندانش با خوشحالی زندگی می کند. (گلیزر تهیه کننده اجرایی NAZA است که توسطنگهبان.)
سؤالات در همه آنها وجود دارد. برای شروع: چه کسی مرتکب جنایت علیه بشریت می شود؟ پاسخ می تواند غیرقطعی باشد. نازا مملو از پروازهای بلندپایه تل آویو است که برخی حملات وحشتناک 7 اکتبر را توجیه می کنند. اما سربازان آمریکایی رویه عملیات استاندارد غرغرهای معمولی در "جنگ علیه ترور" هستند. در همین حال، در The Act of Killing، اراذل و اوباش خیابانی سالخورده قتل‌های اتحادیه‌های کارگری و معلمان را به‌عنوان فیلم‌های اکشنی که تصور می‌کنند، بازسازی می‌کنند. پر زرق و برق در پرتگاه شکوفا می شود.
در هر صورت، چیزی که می‌بینیم از سرمان بیرون نمی‌رود، حتی وقتی برای پاسخ کافی تلاش می‌کنیم. راجر ایبرت منتقد فقید فیلم ها را «ماشین های همدلی» نامید. اما این فیلم ها ماشین آلات را اتصال کوتاه می کنند. چگونه می توانیم با افرادی که به نظر می رسد پشیمان نیستند همدردی کنیم؟
برای برخی، نازا مشکلی بزرگتر از این را ارائه می دهد. دولت اسرائیل از جمله دیگر تهدیدات، سلب تابعیت آبراهام و زور را مطرح کرده است. اما حتی برای مخاطبان دور از خاورمیانه نیز برخورد با فیلم سخت است. ممکن است همانطور که به ما یادآوری می‌شود درد و رنج ما چقدر امن است، احساس ناراحتی کنیم. حتی ممکن است به غیر دوستانه ترین کلمه فکر کنیم: همدستی.
اما سینمای مجرم چیزی فراتر از همدستی است. این در مورد تلاش برای درک عامل است. اوپنهایمر در حال بحث در مورد NAZA در پادکست جریان های یهودی، در مورد این وظیفه صحبت کرد. "برای درک جرم به عنوان یک فعالیت انسانی، باید به انسان هایی که این فعالیت را انجام می دهند نگاه کنیم."
یا مابه اندازه کافی قاتلان دسته جمعی را از طریق کاری که انجام می دهند درک کنید؟ در سال 2013، The Act of Killing نیز با انتقادهای تند روبرو شد. یکی از چهره‌های تاثیرگذار در مستند بریتانیا به طور علنی آن را «فیلم ناف» نامید. (اوپنهایمر در ادامه «نگاه سکوت» را درباره قربانیان ساخت.) و نازا با انتقاد پیشگیرانه فلسطینی‌ها، از جمله شاعر مصعب ابو طه، مواجه شده است، با این استدلال که سه سال گذشته در غزه قبلاً توسط غزه‌ها مستند شده است. او در شبکه های اجتماعی پست کرد: «همه چیز آنجاست. "پس این فیلم چه چیزی اضافه خواهد کرد؟"
در این قرائت، نازا متهم است که به مجرم امتیاز داده است - صدای واقعی به کسانی که شاید بهترین سکو برای آنها محاکمه در لاهه باشد. و یک سوال دیگر هم بدیهی و هم ناراحت کننده است. به هر حال چه سودی برای آنها دارد؟
در مستند امسال کشتن آنا، افسران سابق ارتش سوریه توسط یک دانشگاهی که خود را وفادار بشار اسد نشان می داد، در مورد قتل عام غیرنظامیان مورد بحث قرار گرفتند. اما اکثر مجرمان کاملاً آگاه هستند که در حال ثبت هستند. به این ترتیب، ما ممکن است منتظر یک اعتراف گریه کننده باشیم. نه کاملا.
شکنجه گران رویه عملیاتی استاندارد هرازگاهی نزدیک می شدند، اما فقط در میان طفره رفتن زیاد. به عنوان عارضه اخلاقی بیشتر، آنها همچنین برای مصاحبه های خود دستمزد دریافت کردند. با این حال، اوپنهایمر با The Act of Killing حقیقتی نگران‌کننده‌تر پیدا کرد - قصابان او با خوشحالی پشیمان نبودند. (آنها همچنین معتقد بودند که او به عنوان یک آمریکایی، چپ گرایان را تایید می کند).مصاحبه شوندگان از «برعکس شرم» صحبت کردند. آن کلمه همدستی دوباره مطرح می شود. آیا یک فیلمساز باید این کار را بکند؟
اما مسئله این است که فقدان شرم بهایی دارد. یک گانگستر اندونزیایی در کتاب The Act of Killing می گوید: "جنایت جنگی توسط برندگان تعریف می شود." "من یک برنده هستم، بنابراین می توانم تعریف خود را بسازم." در این فیلم ها، این تعریف دست به دست می شود. اوپنهایمر این کار را با اعطای آزادی به سوژه‌هایش برای آشکار کردن کابوس‌های خود انجام داد. در نازا، روزنامه‌نگاری با بالاترین کیفیت، اعتراف گناه را با فقدان وجدان ظاهراً زوزه‌آمیز مطرح می‌کند.
گزارش های فلسطینی ها از حمله به غزه به اشتباه نادیده گرفته شده است. پاسخ دولت نتانیاهو به این نسخه اسرائیلی گویا است. جدای از تهدید کارگردانان، یک رد تقلیدی، Naza: The Real Story اخیراً راه اندازی شده است که ناامیدانه تلاش می کند تا کنترل داستان را پس بگیرد.
و «همدستی» یک کارگردان اغلب ضروری است. در سال 2017، پیمان سوزان آدریانا شاهد مصاحبه مستندساز شیلیایی لیست اوروزکو با عمه اش بود که شایعه شده بود برای پلیس مخفی دیکتاتور آگوستو پینوشه کار می کرد. وقتی معلوم شد که او این کار را کرده است، پاسخ دیوانه وار خاله به آنچه که او به عنوان خیانت خانوادگی می دید برای داستان بسیار مهم بود. اکنون افشاگری های نازا از سوی مصاحبه شوندگانی است که احتمالاً اگر آنها اسرائیلی نبودند، هرگز با آبراهام و زور صحبت نمی کردند.
اما فراتر از آن - این واقعیت که آنها هستند نیز دلیلی بر این است که اسرائیلی ها هنوز هم می توانند به این اسرائیل نه بگویند. حیاتی که هستنددر جاهای دیگر، قدرت واقعی این فیلم ها در جوامعی است که به تصویر می کشند. تاریخ رسمی اندونزی بازتاب داستان های گانگسترها در خلاصی شجاعانه از کمونیست ها بود. اوپنهایمر فیلم را به رایگان در آنجا در دسترس قرار داد. اکنون نازا با این باور مواجه است که جنایات فقط به "سیب های بد" راست افراطی مربوط می شود. در سینمای مجرم، یک رشته مشترک ما را به سمت سلسله‌مراتب‌های نادیده سوق می‌دهد - سیاستمداران و ژنرال‌هایی که دروغ‌هایشان به مردم خودشان اکنون آشکار شده است.
اینطوری بگم، امید تقریبا می درخشه. هنوز این فیلم ها به احتیاط توصیه می کنند. فیلم‌های هالیوودی سیستم‌هایی برای کاتارسیس هستند. اینجا، گریزان است. در نزدیکی پایان فیلم قتل، آزاردهنده‌ترین سوژه‌ها شروع به تهوع می‌کنند، گویی بدنش سعی می‌کند گذشته‌اش را بیرون کند. اما چیزی به میان نمی آید. و اکنون ما نازا را تماشا می کنیم و می دانیم که آنچه در غزه رخ داده است، امروز نیز اتفاق می افتد.
نه، امیدی که سینمای مرتکب به ما می دهد، مشخص است. رامی یونس، فیلمساز فلسطینی، با حضور با اوپنهایمر در غول جریان های یهودی، به یاد آورد که با غول سینمای کشورش، کارگردان هانی ابواسد، که فیلم هایش به انسان سازی پلیس اسرائیل متهم شده بود، ملاقات کرده است. "فکر می کنی وقتی دشمنت را شیطان سازی کنی چه اتفاقی می افتد؟" ابو اسد گفت. "چه اتفاقی برای شما می افتد؟"
معمولاً "انسان سازی" مستلزم تمرکز نرم است. اما NAZA و The Act of Killing به ما یادآوری می‌کنند که انسان بودن مستلزم توانایی شرارت است. آنها همچنین فرصت مبارزه را ارائه می دهند. عامل نسل کشی از اینکه دشمن خود را شبیه به خود ببیند خودداری می کندخودشان - واقعاً به آنها نگاه کنند. با این حال، با سینمای مجرم، می‌توانیم به سختی به افرادی نگاه کنیم که دوست نداریم با آنها چیزی به اشتراک بگذاریم - و بگوییم که ما هر دو انسان هستیم، هر چند که این خود ما را هیولا می‌کند.