"شفای باورنکردنی": هنرمند تونی آلبرت بیش از 2000 کمک عمومی از بومیان نژادپرست دریافت می کند

حوله‌های چای، زیرسیگاری، ظروف و لباس‌هایی که مردم بومی و طرح‌های آن را به تصویر می‌کشند، به‌صورت دستی تحویل داده می‌شوند یا هر روز در طول نمایشگاه MCA هنرمند پست می‌شوند. از بومیان - سوغاتی ها، لوازم خانگی و سایر اشیاء به تصویر کشیده شده است

پنج ماه پیش، هنرمند بومی، تونی آلبرت، درخواستی عمومی برای اهدای بومیان - سوغاتی، لوازم خانگی و دیگر اشیایی که مردم بومی را به تصویر می‌کشند و طرح‌هایی، اغلب به صورت کاریکاتور، که توسط افراد غیربومی خلق و فروخته می‌شوند، ارائه کرد.

این درخواستی بود که با نمایشگاه حرفه ای او در موزه هنرهای معاصر (MCA) در سیدنی همراه بود که 4400 شی از مجموعه خود هنرمند را به نمایش می گذاشت - موردی که او در دهه 1980 در کودکی شروع کرد.

اکنون، در روزهای پایانی نمایشگاه، MCA در حال بسته بندی و ارسال 2000 کالای دیگر است که توسط مردم به استودیوی آلبرت در بریزبن اهدا شده است.

آلبرت از طریق ایمیل از پاریس، جایی که او در یک اقامتگاه هنری یک ماهه به سر می برد، می گوید: «من واقعاً تحت تأثیر سخاوت و پاسخ قرار گرفتم. این مرد 45 ساله که با اقوام Girramay، Kuku Yalanji و Yidindji ارتباط خانوادگی دارد، شخصاً با افرادی که وسایل را وارد کرده اند در تماس بوده است.

او می‌گوید: «آنچه بیش از همه مرا تحت تأثیر قرار داده است، صرفاً تعداد اشیاء اهدایی نیست، بلکه داستان‌های شخصی و گفتگوهایی است که با آنها همراه بوده است». چیزی فوق‌العاده قدرتمند و شفابخش در مورد افرادی وجود دارد که می‌خواهند با این تاریخ مقابله کنند و این اشیاء را به من سپردند، تا با هم بتوانیم معنای جدیدی به آنها بدهیم.»

کارولین اینا، هنرمند و فعال 63 ساله ویراجوری اهل سیدنی، هفته گذشته تصویری از یک مرد بومی با نیزه را به تصویر کشید. آنها بیش از یک دهه پیش آن را در یک مجموعه پیکاپ شورای شهر پیدا کردند.

اینا می‌گوید: «به آن نگاه می‌کردم و احساس ناراحتی می‌کردم، اما نامی برای آن نداشتم. "من نمی دانستم بومیان چیست." وقتی آنها آن را کشف کردند، احساس می کردند که صاحبان قبلی "یک فرد بومی را دور می اندازند".

اینا می‌گوید: «فکر نمی‌کنم [مردم] پیچیدگی‌های نه تنها آسیب استعمار را درک کنند، و اینکه چگونه مردم بومی مختلف ممکن است این بومیان را ببینند، بلکه تبلیغات آن را نیز درک کنند.

یکی از اهداف فراخوان آلبرت بومیان این است که اقلامی مانند این را از گردش خارج کند. یکی دیگر این است که آنها را از طریق تمرین خود دوباره تصاحب کند.

لزلی پپر که برای دیدن نمایشگاه از داندین در نیوزلند سفر کرده بود، مجموعه‌ای از دستمال‌ها، جا تختی و چهار بشقاب چینی را که برای "30 یا 40 سال" در اختیار داشت، گذاشت.

این مرد 67 ساله می‌گوید: «احتمالاً آنها را اینجا در نیوزلند، در مغازه‌های اوپ‌فروشی خریداری کرده‌اند. من یک پیشینه مائوری دارم، و وقتی برای اولین بار آنها را خریدم، احساس کردم که آنها را به نشانه احترام به خانه می‌آورم.»

یکی از بشقاب های او یک زن جوان بومی را به تصویر می کشد که به گفته پپر او را به یاد خودش می انداخت. او با پشیمانی می گوید: «احتمالاً هرگز از [زن] سؤال نشد که آیا می توان از تصویر او استفاده کرد یا خیر.

این تصمیم آسانی نبود که قطعاتی را که او برای دهه‌ها دوست داشت به او بدهد، اما "وقتی تونی گفت که می‌خواهد آنها را از چرخه خارج کند، فکر کردم "بله خوب"، آنها باید بیایند. اگر این چیزی است که او می‌خواهد، این همان کاری است که شما انجام می‌دهید."

آنتارس ولز، دستیار متصدی نمایشگاه، می گوید: اقلام هر روز نمایشگاه به MCA تحویل داده می شود.او می‌گوید: «دیروز یک مجسمه تقریباً یک متری که یک مرد بومی را با نیزه نشان می‌داد، اهدا کردیم. یک اهدا به تنهایی دارای 120 بشقاب، فنجان و نعلبکی بود که بومیان را نشان می داد، و دیگری 200 زیر لیوانی آبجو داشت.

باز کردن اقلام یک تجربه مثبت تر از آن چیزی است که ولز در ابتدا تصور می کرد. او می‌گوید: «زمانی که درخواست تجدیدنظر را آغاز کردیم، نمی‌دانستیم که مردم استرالیا چه پاسخی خواهند داشت – و در این فضای سیاسی و فرهنگی، اولین چیزی که شخصاً فکر می‌کردم این بود که واقعاً امیدوارم که تونی را در معرض ایمیل‌های نفرت‌انگیز قرار ندهیم.

اما من حتی یک نامه متنفر ندیده‌ام و فکر می‌کنم که واقعاً فوق‌العاده الهام‌بخش و بسیار قدرتمند بوده است.»

کاترین هاپس، که در کانبرا زندگی می‌کند، در راه بازگشت از خانواده‌ای که برای دیدنش به سر می‌برد، یک جفت روسری ابریشمی استرالیایی را که از مادربزرگش به ارث برده بود، به سیدنی رساند.

این مرد 46 ساله می‌گوید: «آنها سوغاتی‌های کلاسیک دهه 1970 و 80 استرالیا با کانگوروها، واتل و اولورو، و تصاویر مردم بومی و طرح‌هایی بودند که همه با هم ترکیب شده بودند. فوراً متوجه شدم که این چیزی نیست که بخواهم بپوشم... فکر نمی‌کنم مادربزرگم ایده‌ای داشته باشد.

او می‌گوید: «تنها دلیلی که من آنها را نگه داشتم این است که فکر می‌کردم باید در موزه باشند. ما می‌توانیم از این چیزها بیاموزیم، به همین دلیل است که من خوشحال شدم که در مورد نمایشگاه تونی آلبرت و فرصت اهدای کمک‌های مالی اطلاعاتی کسب کردم... انجام دادن این کار بسیار مهم بود.»

اگرچه جعبه های کمک مالی MCA حذف خواهد شدپس از بسته شدن نمایشگاه در 19 اکتبر، ولز می گوید که گالری با سپاسگزاری هر بومی دیگر را می پذیرد، که سپس به آلبرت منتقل می شود.

او می‌گوید که از زمان جوانی آلبرت، جمع‌آوری جزء لاینفک زندگی و فعالیت هنری آلبرت بوده است. فکر نمی‌کنم هرگز تغییر کند، اما چیزی که به تکامل ادامه می‌دهد، درک من از این اشیا و امکاناتی است که آنها برای داستان‌گویی، به چالش کشیدن برداشت‌ها و خلق چیزی معنادار از یک تاریخ دشوار دارند.»

شیء اهدایی که واقعاً برای او متمایز بود، یک لیوان اصلاح سرامیکی دهه 1930 به شکل کاریکاتور صورت یک مرد بومی است.

او می‌گوید: «من این را شگفت‌آور می‌بینم که کسی می‌خواست این شی را در حمام خود بنشیند و از آن به عنوان بخشی از کارهای روزمره خود استفاده کند. این اشیاء در واقع فوق‌العاده کمیاب و کاملاً ارزشمند هستند، اما چیزی که من را بیشتر مجذوب می‌کند این است که در مورد نحوه نمایش مردم بومی و اینکه چقدر این تصاویر به طور معمول بخشی از زندگی خانگی استرالیا شده‌اند، آشکار می‌شوند.»

تونی آلبرت: سوغاتی نیست تا 19 اکتبر 2026 در موزه هنرهای معاصر سیدنی فعال است.