در حالی که جنگ بیداد می کند، رهبر کودتاچی میانمار که به رئیس جمهور تبدیل شده است، همسایگان را به دست می آورد

رهبران آسه‌آن از مین آنگ هلائینگ استقبال می‌کنند، اما منتقدان هشدار می‌دهند که این امر باعث می‌شود ارتش همچنان غیرنظامیان را بمباران کند.

یانگون، میانمار – زمانی که مالزی از مین آنگ هلائینگ، رهبر کودتاچی میانمار که به ریاست جمهوری تبدیل شده بود، برای دیدار در ماه سپتامبر دعوت کرد، اصرار داشت که این سفر به منزله قدردانی نیست. به گفته یک مقام، هدف رسیدگی به "مسئله دیرینه" پناهندگان و مهاجران از میانمار در مالزی بود.

اما هنگامی که مین آنگ هلائینگ هفته گذشته وارد کوالالامپور شد، ژنرال سابق - که قدرتش در سال 2021 باعث یک جنگ داخلی ویرانگر شد - مورد استقبال فرش قرمز قرار گرفت، همراه با گارد افتخاری.

لیست 4 مورد لیست 1 از 4 مورد لغو تحریم های آمریکا علیه دختر تاجر میانماری مرتبط با ارتش

لیست 2 از 4 چرا ایالات متحده دیوان کیفری بین المللی را تحریم می کند؟

لیست 3 از 4 تقریبا 1500 مهاجر با وجود هشدارهای سازمان ملل از مالزی وارد میانمار شدند.

لیست 4 از 4 نخست وزیر مالزی می گوید روی ادغام مجدد میانمار در آسه آن کار خواهد کرد

پایان فهرست پس از یک ناهار رسمی در روز پنجشنبه، انور ابراهیم، نخست وزیر مالزی، گفت که میانمار آماده است تا اتباع خود را به هزینه خود بازگرداند، پیامی جذاب در کشوری که احساسات ضد پناهجویان در آن در حال افزایش است. مالزی میزبان حدود 193000 شهروند میانماری است که بیشتر آنها از اقلیت مسلمان روهینگیا هستند.

مین آنگ هلائینگ گفت: «از آنجایی که هوا مساعد است، کشتی‌های نیروی دریایی را برای بازگرداندن آنها به کشور اعزام خواهم کرد.

به نوبه خود، انور متعهد شد که به ادغام مجدد میانمار در اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا (آسه آن) کمک کند، بلوک منطقه ای 11 عضوی که مین آنگ هلائینگ را از نشست های سطح بالای خود منع کرده است.به دلیل امتناع از اجرای طرح صلح خود. مالزی از این طرح حمایت می کرد که به اجماع پنج نقطه ای معروف است و خواستار پایان دادن به خشونت و "گفتگوی سازنده" بین طرف های درگیر است.

جنگ داخلی در میانمار اکنون در پنجمین سال خود قرار دارد و به گفته گروه‌های نظارتی، بیش از 100000 نفر کشته و حداقل 3.5 میلیون نفر آواره شده‌اند.

انور به خبرنگاران گفت: «مالزی هر کاری که ممکن باشد انجام خواهد داد تا مطمئن شود که ما... در نهایت، میانمار را به عنوان بخشی از جامعه ملت‌های خود، بدون تعصب، و به‌ویژه در چارچوب ASEAN، در نظر خواهیم گرفت».

مالزی پنجمین کشور آسه آن است که از زمانی که مین آنگ هلائینگ در آوریل رئیس جمهور شد میزبانی می کند، پس از انتخاباتی که در دسامبر و ژانویه برگزار شد و احزاب اصلی مخالف از شرکت در آن منع شدند. در ماه های اخیر، وی از تایلند، ویتنام، کامبوج و لائوس بازدید کرده است.

پس از بازگشت وی از مالزی، سخنگوی وی گفت که اندونزی و برونئی می توانند بعدی باشند.

بریجیت ولش، محقق افتخاری در موسسه تحقیقات آسیایی دانشگاه ناتینگهام در کوالالامپور، گفت: «برگرداندن مالزی به مین آنگ هلائینگ سد مخالفت با حکومت نظامی را شکست. او گفت که رهبران منطقه‌ای که از مین آنگ هلائینگ استقبال کرده‌اند، علی‌رغم اتهام‌هایی مبنی بر ارتکاب جنایات علیه بشریت، عمل‌گرایی را مقدم بر حقوق بشر قرار می‌دهند.

او گفت: «این یک گام به عقب برای آسه آن به عنوان یک سازمان و میانمار است. هیچ مسیر مشخصی برای حل این مشکل ارائه نمی دهدبحران میانمار و در واقع با دادن مشروعیت نظامی در سطح بین‌المللی آن را بدتر می‌کند، مشروعیتی که در خود میانمار ندارد.»

توانبخشی Min Aung Hlaing فراتر از آسیای جنوب شرقی است.

از ماه آوریل، ژنرال سابق از هند، چین، روسیه و بلاروس نیز دیدن کرده است. در هر توقف، او سعی کرده است تا دولت خود را با ثبات و "در مسیر دموکراسی" معرفی کند، در حالی که معاملات تجاری و زیرساختی را انجام می دهد.

حتی به نظر می رسد که ایالات متحده درها را باز کرده است.

خین زاو وین، مدیر مؤسسه تامپادیپا در یانگون، گفت که تلاش مین آنگ هلائینگ برای مشروعیت بین المللی با فشار هماهنگ چین، هند و تایلند، که همگی با میانمار مرز مشترک دارند، کمک شده است. این سه همسایه پیامدهای جنگ، مانند جنگ در نزدیکی مرزهایشان، اختلال در تجارت و هجوم پناهجویان را تجربه کرده اند.

خین زاو وین گفت که این سه کشور "بزرگترین سهم را در چگونگی خروج میانمار دارند" و خواهان به رسمیت شناختن دولت مستقر در ارتش هستند. او گفت: "راحتی برای همه آنها نقش دارد."

با این حال، شناخت رو به رشد دیپلماتیک، کمک چندانی به حل مناقشه نکرده است.

در حالی که مین آنگ هلائینگ همه گروه های مسلح را به گفتگوهای صلح دعوت کرده است، جنگ در بیشتر نقاط کشور ادامه دارد. نیروهای او حملاتی را برای بازپس گیری مناطق از دست رفته توسط شورشیان مسلح مخالف و گروه های مسلح قومی در ایالت های راخین، چین، کاچین و کارن و منطقه ساگاینگ آغاز کرده اند. آنها توسط یک تشدید کمک شده استکمپین هوایی و یک انگیزه استخدام که ده ها هزار نفر را به صفوف آنها اضافه کرده است. چین نیز با میانجی‌گری آتش‌بس بین ارتش و گروه‌های مسلح قومی قدرتمند در مرز خود کمک کرده است.

با این حال، لیتیتیا ون دن آسوم، دیپلمات سابق هلندی، گفت بعید است ارتش کنترل کل کشور را دوباره به دست گیرد.

او گفت: «این به یک ارتش اشغالگر بزرگ نیاز دارد و نه - مثل الان - ارتش پادگانی که مکان خاصی را کنترل می کند. "به همین دلیل است که مین آنگ هلائینگ... روی تعداد فزاینده ای از آتش بس های موقت در برخی مناطق کشور شرط بندی می کند تا نیروها بتوانند به مناطقی هدایت شوند که او می خواهد به جنگ ادامه دهد."

ون دن آسوم گفت که برای او «بسیار شگفت‌انگیز» است که کشورهای آسه‌آن به دنبال بازگرداندن روهینگیا از همان مردی هستند که متهم به سازماندهی جنایات علیه آنها هستند.

میانمار مدت‌ها است که تابعیت روهینگیا را رد کرده است، بنابراین مشخص نیست که آیا آنها را به عنوان تابعیت می‌پذیرد یا خیر. و با توجه به اینکه بسیاری از ایالت راخین - سرزمین مادری آنها - اکنون در دست ارتش قومی آراکان است، هنوز مشخص نیست که آنها به کجا خواهند رفت.

او گفت: "این نابینا است که با نابینا صحبت می کند."

سای کی زین سو، محقق دانشگاه سیدنی، این اقدام را یک حرکت کم هزینه و با اپتیک بالا به جای یک گشایش سیاسی واقعی خواند. او گفت که این دیدار فقط تایید کرد که آنگ سان سوچی زنده است، "هیچ چیز بیشتر".

وی خاطرنشان کرد که حملات هوایی ارتش حتی در زمانی که رهبران آسه آن فرش قرمز پهن کرده اند، از جمله حمله 28 سپتامبر به یک منطقه بی وقفه ادامه داشته است.بازاری در ایالت راخین که حدود 50 نفر را کشت.

او گفت که تداوم حملات "قوی ترین مدرکی بود که نشان می داد دیپلماسی نرم هیچ اثر بازدارنده ای ایجاد نکرده است".

سای کی زین سو همچنین هشدار داد که مشروعیت اعطا شده توسط بازدیدهای خارجی باعث جسارت بیشتر ارتش خواهد شد.

او گفت: «با توجه به فقدان تقریباً کامل بازدارندگی، عدم اجرای تحریم‌های معنی‌دار، چرخش ASEAN به سمت تعامل مجدد، و ادامه دسترسی به تسلیحات و سوخت از طریق چین و روسیه، ارتش انگیزه ساختاری برای ادامه تشدید دارد، به‌ویژه در مناطق مورد مناقشه مانند ساگینگ و راخین، جایی که کنترلش ضعیف‌ترین است.»

در حال حاضر بسیاری از موارد به فیلیپین و سنگاپور، کرسی های فعلی و آینده آسه آن بستگی دارد.

فیل رابرتسون، مدیر حقوق بشر و حامیان کار آسیا، گفت که دو کشور باید دستور کاری را تنظیم کنند که به شدت از درخواست های سایرین در منطقه عقب نشینی کند تا «میانمار کاملاً به عرصه بازگردد» و همچنان بر طرح صلح پنج ماده ای بلوک فشار بیاورند.

او همچنین از ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، استرالیا و اتحادیه اروپا خواست به جای واگذاری «کل معمای میانمار» به بلوک منطقه‌ای، تحریم‌های هدفمندی مانند ممنوعیت سوخت هواپیما را اتخاذ کنند.

وی افزود: «مسئولیت بین‌المللی اکنون بیش از هر زمان دیگری ضروری است، چه از طریق پرونده‌های صلاحیت جهانی بیشتر یا نوعی پیشرفت برای ارجاع ژنرال‌های میانمار به دادگاه کیفری بین‌المللی باشد».