مانند تخم دایناسورها در شن و ماسه: موزه پتروسورها برای رشد در صحرای گوبی ساخته شده است.
نحوه کار معماران با محیط خشن برای ایجاد ساختمانی پایدار در مکانی که فسیل‌ها در آن یافت می‌شوند. موزه Hami Pterosaur با رنگ نقره‌ای تقریباً شبیه پایگاه فضایی در مریخ به نظر می‌رسد. با مشاهده از بالا، شبیه مجموعه ای از تخم دایناسورها در شن است. این جاذبه گردشگری جدید که در صحرای گبی، در شمال غربی چین واقع شده است، صدها فسیل چشمگیر از پتروسورها، خزندگان پرنده باستانی مرتبط با دایناسورها را به نمایش م
با مشاهده از دور، موزه هامی پتروسور با رنگ نقره ای تقریباً شبیه یک پایگاه فضایی در مریخ است. با مشاهده از بالا، شبیه مجموعه ای از تخم دایناسورها در شن است. این جاذبه گردشگری جدید که در صحرای گوبی، در شمال غربی چین واقع شده است، صدها فسیل چشمگیر از پتروسورها، خزندگان پرنده باستانی مرتبط با دایناسورها را به نمایش می گذارد. اما به دور از انعکاس نمایشگاه های ماقبل تاریخ، این ساختمان خود یک نمونه معماری مدرن است.
این موزه که با سالن‌های نمایشگاهی زیرزمینی، قیف‌های نوری غول‌پیکر و مزارع خورشیدی گسترده طراحی شده است، می‌تواند در عین تحمل محیطی بسیار خشن، به‌طور پایدار کار کند.
منطقه حامی به خاطر تابستان های سوزانش بدنام است. وانگ شیائولین، مدیر موزه و دیرین شناس آکادمی علوم چین می گوید دمای هوا می تواند از 55 درجه سانتیگراد (131 فارنهایت) فراتر رود، در حالی که دمای سطح زمین می تواند به 80 درجه سانتیگراد برسد. به گفته شیائولین، که به مدت 20 سال در هامی کار حفاری انجام داده است، بادهای شدید و طوفان های شن اغلب منطقه را وحشت زده می کند.
شیائولین می‌گوید با وجود شرایط ترسناک، ساخت موزه در این منطقه از منظر علمی مهم است زیرا این محل دفن و یافتن فسیل‌ها است. او می افزاید: محلی نگه داشتن فسیل ها از آثار شکننده محافظت می کند و به بازدیدکنندگان اجازه می دهد آنها را در بافت زمین شناسی خود ببینند.
بازدیدکنندگان از پنج سالن نمایشگاهی می‌توانند انتظار داشته باشند که فسیل‌های گرانبهایی را که توسط تیم شیائولین کشف شده است، از جمله فسیلی که قسمت بالایی را حفظ کرده است، ببینند.آرواره های پایین، و همچنین ساختارهای بافت نرم تاج سر یک پتروزار که حدود 130 متر سال پیش در این منطقه پرسه می زد.
هوآی کایفنگ، معمار در تورن اسکیپ مستقر در پکن، که این پروژه را طراحی کرده است، می‌گوید بیشتر موزه 8000 متر مربعی در 8 متری زمین ساخته شده است که دما در آن بسیار پایین‌تر است، که به خنک ماندن آن در تابستان کمک می‌کند. در زمستان، زمانی که دما به زیر 20- درجه سانتیگراد کاهش می یابد، طراحی به موزه کمک می کند گرم بماند.
وانگ یوجیا، معمار منظر و دانشیار دانشگاه نبراسکا-لینکلن در ایالات متحده که در این پروژه مشارکتی ندارد، می‌گوید که عمدتاً زیر زمین، با هفت ورودی بالای زمین، به موزه اجازه می‌دهد تا از انرژی خود تا حد امکان بهینه استفاده کند. بیشتر آن قادر است از قرار گرفتن در معرض مستقیم باد، ماسه و گرمای خورشیدی جلوگیری کند و دمای زیاد بین روز و شب در بیابان در نوسان است. یوجیا می گوید: «همه اینها به این معنی است که شما به تهویه مطبوع بسیار بسیار کمتری نیاز دارید.
اگرچه تهویه مطبوع برای تهیه پشتیبان نصب شده است، موزه دارای شفت های تهویه طبیعی است که اجازه می دهد هوای خنک فرو رود و هوای گرم بالا آمده و خارج شود. بر اساس برآوردهای Turenscape، موزه می تواند مصرف برق خود را در تهویه مطبوع تا 94 درصد در مقایسه با همتای بالای زمین کاهش دهد. این معادل صرفه جویی 223421 کیلووات ساعت برق در سال است که برای تامین برق یک خانه متوسط در بریتانیا به مدت 89 سال کافی است.
اما فضای زیرزمینی در بیابان چالش دیگری را برای معماران ایجاد کرد: نورپردازی. تیم از غول استفاده کرد،قیف های نیمه شفاف از سقف تا کف برای ورود حداکثر نور طبیعی. طبق گفته Turenscape، این سازه‌ها نیاز موزه به نور مصنوعی را نزدیک به 50 درصد کاهش می‌دهند و 84672 کیلووات ساعت برق در سال صرفه‌جویی می‌کنند.
این موزه یکی از آخرین طرح هایی بود که توسط معمار فقید چینی کونگجیان یو، بنیانگذار تورن اسکیپ تکمیل شد. یو مغز پشت "شهرهای اسفنجی" چین بود، مفهومی که از طبیعت برای جلوگیری از سیل در مناطق شهری استفاده می کند.
این موزه دارای شبکه کوچک برق خود است که دارای مزرعه خورشیدی و باتری هایی برای ذخیره انرژی است. مزرعه خورشیدی حدود 1 کیلومتر از موزه فاصله دارد، با طرحی که از بالا به آن شبیه یک پتروسور است. Huai می گوید انتظار می رود که بیش از 22.4 گیگاوات ساعت برق در سال تولید کند که برای پاسخگویی به تقاضای خود موزه کافی است. او خاطرنشان می‌کند که موزه همچنان به شبکه برق شهر حامی متصل است تا امنیت انرژی آن تضمین شود.
این موزه همچنین به شبکه آبرسانی Hami متصل است، اما دارای یک سیستم بازیافت در محل برای جمع آوری، پردازش و استفاده مجدد از آب خاکستری آن است.
شیائولین می‌گوید: «آب اینجا در گوبی با ارزش است.
برای یوجیا، موزه نمونه خوبی از این است که چگونه یک ساختمان را می توان برای انطباق با محیط طبیعی خود به جای مبارزه با آن طراحی کرد.
او می‌گوید اگرچه فناوری مردم را قادر می‌سازد تا استراحتگاه‌های مجلل در بیابان بسازند و آنها را خنک نگه دارند، اما چنین پروژه‌هایی به انرژی و منابع عظیمی نیاز دارند.
منطقی است که تا آنجا که ممکن است با آن کار کنیمشرایط محیطی که در حال حاضر وجود دارد، به جای تکیه کامل بر فناوری برای جداسازی ساختمان از آنها.
به عنوان مثال می توان به غرفه نمایشگاهی شناور ساخته شده در روتردام برای رسیدگی به افزایش سطح آب دریاها و یک پارک غول پیکر با زمین کج شده در بانکوک که هدف آن جلوگیری از سیل شهری است و خانه ای به شکل صدف حلزون در ایران برای کمک به ساکنانش خونسرد اشاره کرد.
این مفهوم برای مناطق خشک مهم است. یوجیا می‌افزاید: «این مکان‌ها شهر نیستند، شما لزوماً زیرساخت‌های اولیه یا منابعی را که می‌خواهید ندارید، حتی اگر هزینه کنید، ندارید، زیرا پول جادو نیست.
طراحی ساختمان‌ها و پارک‌ها برای مبارزه با بلایای طبیعی یک موضوع ماندگار در طول زندگی حرفه‌ای یو بود و برای Jiinyi Hwang، معمار اصلی Turenscape، موزه نیز از این قاعده مستثنی نیست.
«دنیای ما در حال خشک شدن است. بیابان ها و مناطق خشک در حال گسترش هستند. شهرها در حال گرم شدن هستند. هوانگ می‌گوید: «اگر ما به طراحی با همان مفروضات - جعبه‌های مهر و موم شده، نماهای شیشه‌ای و کنترل مکانیکی آب و هوا- ادامه دهیم، همان منابعی را مصرف می‌کنیم که این مناظر نمی‌توانند از آن دریغ کنند.»