معترضان دانشجویی در فرانسه تابلوهایی در دست دارند که اشاره به می 1968 دارد.
پس از پیوستن میلیون ها کارگر به جنبش اعتراضی و اعتصاب، قیام دانشجویی در فرانسه در ماه مه 1968 تقریباً دولت را سرنگون کرد. کارشناسان به تایم می گویند که خاطره آن حادثه در بین دانشجویان و قانونگذاران به طور یکسان زنده است.
دانش‌آموزان فرانسوی روز پنجشنبه بار دیگر به خیابان‌ها آمدند و برخی از دبیرستان‌ها را محاصره کردند، زیرا آنها خواستار اقدام از سوی دولت شدند که می‌گویند بودجه سیستم آموزشی کشور را تامین نمی‌کند. این موج اعتراضات اکنون در سومین هفته خود شاهد راهپیمایی صدها هزار نفری است که پس از درگیری‌ها بر سر کمبود نیرو، کلاس‌های شلوغ و ساختمان‌های فرسوده به نقطه بحران رسیده است.
جنبش اعتراضی روز سه‌شنبه پس از فراخوان اتحادیه‌های دانشجویی برای حمایت گسترده‌تر از بسیج خود، با توجه به درخواست والدین، معلمان و فعالان در سراسر کشور آغاز شد. برخی از اعتراضات به خشونت تبدیل شده است، شرکت کنندگان آتش روشن می کنند و پرتاب می کنند و پلیس از گاز اشک آور و ماشین های آب پاش استفاده می کند. وزارت کشور فرانسه اعلام کرد که از زمان آغاز اعتراضات، حداقل 6547 نفر توسط پلیس دستگیر یا متوقف شده اند. صدها دانش آموز و افسر پلیس زخمی شده اند. وزارت آموزش فرانسه به تایم گفت که تا ظهر پنجشنبه، به وقت محلی، 157 مدرسه تعطیل هستند.
در طول اعتراضات، دانشجویان و سایر شرکت کنندگان تابلوهای مختلفی را در دست داشتند که خواستار تغییر بودند. موضوع مشترکی پدیدار شده است، زیرا بسیاری از بنرهای دست ساز به سال 1968 اشاره می کنند – و به طور مشخص تر، مه 1968. این موضوع اشاره به اعتراضات سراسری است که توسط یک جنبش دانشجویی در سال 1968 آغاز شد که منجر به اعتصاب میلیون ها کارگر شد و تقریباً دولت را سرنگون کرد.
در حین محاصره دانشگاه پرپینیان از طریق Domitia در روز سه‌شنبه، بنری که بر روی دروازه‌ها نصب شده بود حاوی یک هشدار بود که تقریباًترجمه شده به «شما سعی می‌کنید سریع به ما فشار بیاورید، ما می 68 را به شما می‌دهیم». در جای دیگر، هنگامی که دانشجویان در میدان رفورم در مارسی تجمع کردند، یک معترض تابلویی را در دست داشت که روی آن نوشته شده بود «نسل 67 در حال انجام مه 68 است»، که تصور می‌شود به روند ژنرال آلفا 6-7 اشاره دارد. در پاریس، شخصی یک تابلوی سیاه و سفید از یک فیگور بزرگتر را با دست خود روی دهان یک جوان نگه داشت که روی آن عبارت «sois jeune et tais-toi» که به معنای «جوان باش و خفه شو» نقش بسته بود. در تظاهرات سال 68 نیز از همین شعار استفاده شد.
کریس رینولدز، استاد تاریخ معاصر اروپا در دانشگاه ناتینگهام ترنت می‌گوید: «1968 یک لحظه مهم در تاریخ اعتراض فرانسه بود. نه تنها به دلیل عظمت محض آن چه اتفاق افتاد، بلکه به‌عنوان یک اعتراض دانشجویی کوچک شروع شد که در یک بازه زمانی بسیار کوتاه به صورت قارچ گونه به بزرگترین اعتصاب تاریخ فرانسه تبدیل شد.»
کارشناسان به تایم می گویند آنچه در سال 1968 اتفاق افتاد چیزی جز یک خاطره دور است. نه تنها جوانان فرانسه از تجمع یک نسل الهام می‌گیرند، قانونگذاران نیز به این نکته توجه دارند که چنین اعتراض‌هایی چقدر می‌توانند قدرتمند باشند.
رینولدز می گوید: «از سال 1968، این ترس در داخل ایالت وجود داشت که ممکن است دوباره اتفاق بیفتد. این ایده که دانشجویان به نحوی می‌توانند نقطه شروع جنبشی باشند که پس از آن حمایت سایر بخش‌های جامعه را به همراه خواهد داشت و به بحرانی بسیار بزرگتر منجر می‌شود.»
دانشجویان پردیس نانتر دانشگاه پاریس در سراسر سال 1967 تظاهرات کردند1968 در مخالفت با قوانین، آنها را بیش از حد محدود کننده و محافظه کارانه می دانستند.
روبرت گیلدیا، استاد تاریخ اروپا و فرانسه در دانشگاه آکسفورد می‌گوید: «این یک بحران آموزشی بود. در آن مقطع، دانشگاه‌ها در دهه 1960 به سرعت در حال گسترش بودند.
او می افزاید: «در آن زمان دانشگاه ها نیز بسیار محافظه کار و سلسله مراتبی بودند.
یکی از بحث‌ها بر محدودیت‌های بازدید از خوابگاه متمرکز بود که مانع از ماندن دانشجویان دختر و پسر در اتاق‌های یکدیگر شد.
در ماه مه 1968، هنگامی که پردیس نانتر در تلاشی برای کاهش اعتراضات در حال افزایش تعطیل شد، جنبش به پردیس سوربن در محله لاتین پاریس نقل مکان کرد. دانشجویان خود را در محوطه دانشگاه محاصره کردند و خواهان اصلاح سیستم دانشگاهی شدند، در حالی که رئیس جمهور فرانسه شارل دوگل را به اداره یک "دولت پلیسی" متهم کردند. درگیری بین پلیس ضدشورش و دانشجویان معترض رخ داد که صدها نفر از آنها دستگیر شدند. درگیری شدید در ساعات اولیه 11 مه توجه سراسری را به خود جلب کرد.
جنبش اعتراضی زمانی گسترش یافت که اتحادیه‌های کارگری به راه افتادند و مجموعه‌ای از اعتصاب‌ها را در سراسر کشور سازماندهی کردند و خواستار حقوق و شرایط بهتر برای کارگران کارخانه‌ها و سایر صنایع شدند. در اوج اعتراضات، حدود 10 میلیون کارگر دست به اعتصاب زدند که فرانسه را به لبه پرتگاه کشاند و نگرانی دولت را در مورد تأثیر آن بر اقتصاد افزایش داد.
رئیس جمهوردوگل پارلمان را منحل کرد و وضعیت فوق العاده را اعلام کرد. او یک انتخابات زودهنگام را در ماه ژوئن برگزار کرد که در نهایت حزب محافظه کار او در حالی پیروز شد که رای دهندگان فرانسوی به سمت وعده بازگرداندن ثبات گرایش پیدا کردند. جنبش اعتراضی شتاب خود را از دست داد و پژمرده شد، اما تأثیری ماندگار بر جای گذاشت.
گیلدیا می‌گوید که اکنون بسیاری از دانش‌آموزان به سال 1968 اشاره می‌کنند، در حالی که هشدار می‌دهد که اگر جوانان با هم متحد شوند، ممکن است انقلابی رخ دهد.
او می‌گوید: «1968 آخرین انفجار بزرگ دانشجویان و کارگران بود که تقریباً دولت را به سقوط کشید. فرانسوی‌ها به سنت انقلابی خود بسیار افتخار می‌کنند و همه انقلاب‌های بعدی می‌خواهند از آن به عنوان درخواستی برای مشروعیت یاد کنند.»
در سال‌های پس از 1968، دانشجویان فرانسوی اغلب برای ابراز نارضایتی‌های خود به خیابان‌ها آمده‌اند، تظاهرات قابل‌توجهی در سال‌های 2006 و 2018 رخ داد - که همه آنها را با سال 1968 مقایسه می‌کند.
رینولدز می‌گوید: «این نقطه مرجع تکراری در تاریخ فرانسه است که به نظر می‌رسد بدون شکست از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شود».