فراتر از «هالیوود شمالی»: صحنه فیلم مستقل ونکوور چگونه اکوسیستم خود را می‌سازد
چیزی در صحنه فیلم مستقل ونکوور در حال ظهور است. برای سال‌ها، شهر در درجه اول نقش جای دیگری را ایفا کرده است - یک شهر ارزان‌تر سیاتل، نیویورک یا یک شهر عمومی آمریکایی. مناظر آن، مشوق های مالیاتی و نرخ ارز مطلوب در تولیدات هالیوود. اما به‌طور فزاینده‌ای، فیلمسازان مستقل انتخاب می‌کنند که ونکوور را به عنوان... ونکوور انتخاب کنند. یکی […]
ونکوور با دسترسی به بودجه عمومی، زیرساخت تولید و حمایت مردمی در حال تبدیل شدن به یک مرکز فیلم مستقل و پررونق است.
چیزی در صحنه فیلم مستقل ونکوور در حال ظهور است. برای سال‌ها، شهر در درجه اول نقش جای دیگری را ایفا کرده است - یک شهر ارزان‌تر سیاتل، نیویورک یا یک شهر عمومی آمریکایی. مناظر آن، مشوق های مالیاتی و نرخ ارز مطلوب در تولیدات هالیوود. اما به‌طور فزاینده‌ای، فیلمسازان مستقل انتخاب می‌کنند که ونکوور را به عنوان... ونکوور انتخاب کنند.
یکی از آنها جاستین دوچارم است که فیلم "هفده" او قبل از فرود در برنامه شفق شمالی VIFF در TIFF به نمایش درآمد. این فیلم زندگی سه کارگر بومی سکس را در مرکز شهر ایست ساید به تصویر می کشد. داستان‌های مرتبط «شرق عدن» رئیس زوئی کازان درباره آن پایان ویرانگر، چرا کتی فلورانس پیو هم «قاتل» و هم «بازمانده» است و «شرق عدن» جان اشتاین‌بک به بالای جدول کتاب‌ها پس از اقتباس نتفلیکس بازمی‌گردد.
این فیلم توسط Experimental Forest Films تولید شده است که تایلر هاگان با همکاری فیلمساز کاتلین هپبورن آن را بنیانگذاری کرده است. هاگان این فیلم را "یک نامه نفرت انگیز عاشقانه به ونکوور" می نامد. محبوب در Variety
هاگان توضیح می‌دهد: «از روز اول، [دوچارم] همیشه می‌گفت، می‌دانی، این فیلم مانند نامه‌ای عاشقانه است به خانواده‌های منتخب و به خویشاوندی‌هایی که از آوارگی و نیاز به وجود آمده‌اند. "این معتدل ترین شهر در جهان استکشور، و این جایی است که بسیاری از مردم زمانی که جای دیگری برای رفتن ندارند، به پایان می رسند.»
کورتیس وولوشوک، مدیر برنامه‌ریزی VIFF، می‌گوید: این روزها، تعداد بیشتری از فیلم‌های ونکوور در منطقه‌ای که فیلمبرداری می‌شوند، ساخته می‌شوند.
در خارج از مدرسه فیلم، هاگان و هپبورن فیلم‌هایی را نمی‌دیدند که علاقه داشتند ساخته شوند. پس خودشان ساختند. شروع با یک کوتاه که TIFF را پخش می کرد، سپس ویژگی "Never Steady, Never Still"، به دنبال آن "When the World Break Open" و موارد دیگر.
بسیاری از تم های بومی این شرکت تصادفی نیستند. هاگان متیس است و می‌گوید «به نوعی با جامعه فیلم‌های بومی در کانادا فیلمسازی را آغاز کرده است». او می گوید که استعدادهای بومی زیادی وجود دارد که در بریتیش کلمبیا زندگی و کار می کنند. «انجمن‌های بسیار زیاد و دیدگاه‌های خاص بسیار جالب، و مناظر چشم‌انداز زیبای چشم‌گیر در سراسر استان وجود دارد. در اینجا فرصت های زیادی برای داستان سرایی و افراد با استعداد وجود دارد."
یک دهه بعد، هشت فیلم از 10 فیلم این شرکت اولین فیلم بلند بودند که اکثر آنها توسط فیلمسازان ساکن بریتیش کلمبیا کارگردانی شده و در استان اتفاق می‌افتند. "این به نوعی بخشی از وظیفه ما نیز بوده است... فقط از مکانی که از آن آمده ایم الهام گرفته ایم و می خواهیم داستان هایی را بگوییم که در واقع در اینجا هستند."
سوفی رومواری در ویکتوریا به دنیا آمد و در جزیره گابریولا و در نانایمو بزرگ شد. با وجود اینکه اکنون در تورنتو زندگی می کند، به آنجا بازگشتفیلم عمیقا شخصی‌اش، «حواصیل آبی» - محصول مشترک کانادا و مجارستان - را در مکانی که در آن بزرگ شد فیلمبرداری کرد. این فیلم در جشنواره فیلم لوکارنو به نمایش درآمد و جایزه بهترین کشف کانادا را از TIFF دریافت کرد. او امسال به عنوان متصدی مهمان Leading Lights به VIFF بازگشت.
رومواری می‌گوید که «قبلاً هرگز جزیره ونکوور را در فیلمی ندیده بود، مطمئناً نه به‌عنوان خودش، مانند جزیره ونکوور، و من فکر می‌کردم که این مایه شرمساری بود زیرا این منظره بسیار زیبا و خیره‌کننده است.»
او می گوید که دسترسی به بودجه عمومی برای هنر به او کمک کرد تا نسخه ای از فیلم را بسازد که می خواست. در سیستم ایالات متحده، "به احتمال زیاد باید آن را بر اساس بازیگران و بازیگران قابل تشخیص بسازم."
وولوشوک که برنامه‌نویسی فیلم‌های کوتاه کانادایی را در سال 2013 آغاز کرد، می‌گوید بسیاری از فیلمسازان مشتاق پس از پایان تحصیل به مراتع سبزتر می‌روند. اکنون او باقی مانده بیشتر و "توازن هماهنگ" بیشتری بین صنعت و جامعه می بیند. او به دوربینی اشاره می‌کند که مستقیماً از «میمون» اوز پرکینز به یک مستند کند در مورد پرورش صدف می‌رود و «تصویر شگفت‌انگیزی از اینکه چگونه نمودار ون بین جامعه و صنعت در حال حاضر همپوشانی بسیار زیادی دارد».
در واقع، جامعه نقش بزرگی دارد. پس از همه‌گیری، Filmable، یک سازمان مردمی توسط فیلمسازان تأسیس شد که با حمایت شرکای صنعتی متعدد، به ایجاد فضایی برای کارگران بالا و پایین‌تر از خط کمک کرد. "منهاگان می‌گوید: «فکر نمی‌کنم من واقعاً چیزی شبیه به فیلمسازی را دیده‌ام، برخی از این موانع مصنوعی را که معمولاً بین تهیه‌کنندگان و گروه وجود دارد، از بین می‌برد.
این حس اجتماعی برای تهیه کننده کریس فرگوسن، که بنر Oddfellows او به نیروی مهمی در صحنه فیلم مستقل ونکوور تبدیل شده است، مرکزی است. فرگوسن مجموعه‌ای از فیلم‌های مستقل پرمخاطب را تولید کرده است - از جمله "Longleggs" و "The Monkey" از آزگود پرکینز - در حالی که به همکاری با گروه‌های محلی و فیلمسازانی که به ساخت حرفه‌اش کمک کردند، ادامه می‌دهد.
او معتقد است که موفقیت در دنیای مستقل کمتر به این است که فیلمسازان فردی دست به کار شوند و بیشتر به این است که بتوانند همکارانی برای کار روی پروژه های یکدیگر پیدا کنند. بنابراین ایجاد ارتباط و روابط بیشتر در داخل ونکوور منجر به موفقیت بیشتر خواهد شد.
علیرغم اینکه فیلمسازی مستقل تحت الشعاع صنعت خدمات شهری قرار گرفته است، زیرساخت های حاصله نیز به پرورش صحنه مستقل کمک کرده است. فرگوسن زمانی که شروع به کار می کرد، فروشندگانی را به خاطر می آورد که تجهیزات رایگانی را برای فیلمبرداری آخر هفته به او می دادند - حمایتی که آن فیلم های اولیه را ممکن کرد.
امروز، "شما بیشتر شاهد تجدید حیات یک صحنه مستقل هستید، چیزی هیجان انگیز در جامعه که فراتر از سرویس دادن به فیلم های آمریکایی است."
فرگوسن به جای رقابت با استودیوها، شبکه ای از مدیران بخش خود را ساخت که از دنیای مستقل بیرون آمده بودند.که با هم بزرگ شده اند "با اجرای نمایش های کوچکتر ما که شروع شد، ناگهان آنها نامی برای خود پیدا کردند و به شدت مورد توجه قرار گرفتند." او می‌گوید که هنوز با بسیاری از افرادی که در پانزده سال گذشته داشته، کار می‌کند، و «حباب کوچکی از مردمی که مشتاق ساخت فیلم‌های مستقل هستند» ساخته است.
او نیز مانند رومواری فکر می‌کند که بودجه عمومی یک بخش کلیدی از اکوسیستم مستقل است. فرگوسن می‌گوید دسترسی به بودجه دولتی، از جمله پشتیبانی تله‌فیلم، بخشی از این است که چرا ما می‌توانیم چیزی غیر از یک سیستم خدمات باشیم. او می‌گوید بدون فرصتی برای فیلمسازان جوان برای ساخت اولین فیلم‌هایشان، «فکر نمی‌کنم ما در اینجا چیزی فراتر از صنعت خدمات داشته باشیم.» فرگوسن اکنون از طریق بالاترین سطح دنیای مستقل و استودیویی به بودجه دسترسی دارد، اما می‌گوید بدون کمک مالی تله‌فیلم برای اولین فیلمش احتمالاً نمی‌توانست کار خود را شروع کند.
مسیر خود او نشان می دهد که چگونه یک اکوسیستم مستقل می تواند به صنعت گسترده تر تغذیه کند. فرگوسن از طریق Oddfellows – و با همکاری پرکینز، با تأسیس شرکت تولیدی فوبوس با محوریت ترسناک – به ویژه با ترس مستقل مرتبط شده است. "Backrooms" که با کمتر از 10 میلیون دلار ساخته شد، پردرآمدترین فیلم A24 در سراسر جهان در تمام دوران شد.
"ترسناک ژانری است که در آن شما می توانید به یک ایده بسیار عالی و بزرگ برسید که می تواند به نوعی بدون نیاز به مرحله بزرگتر تبدیل شود.فرگوسن می گوید که باید منابع یک فیلم علمی تخیلی غول پیکر یا قدرت ستاره یک کمدی غول پیکر یا یک درام غول پیکر را در اختیار داشته باشید.
Woloschuk می گوید که گروه تولید کنندگان با تجربه تر می شوند. پنج سال پیش، او پروژه‌هایی را می‌دید که «مشخص بود که بودجه چقدر طولانی شده است. اما امروز او "درک بهتری از بودجه های لازم برای ساخت فیلم هایی که مردم به دنبال ساختن آنها هستند" می بیند.
او همچنین به فیلمسازانی مانند رومواری اشاره می کند که به طور فزاینده ای به دنبال شرکای بین المللی و بین استانی در تولید مشترک هستند تا "بنای منابع را برای ساخت فیلم گسترش دهند" اگرچه او می گوید که فرصت های موجود "هنوز به طور کامل مورد استفاده قرار نگرفته اند".