Edge Control: نمایشگاه هنری با استفاده از تصاویر دوربین مخفی برای کشف نژاد و زیبایی
هنرمند Deana Lawson از تصاویر نظارتی فروشگاه لوازم آرایشی برای تجزیه و تحلیل قدرت و شخصیت خود در نمایشگاه خود در Gagosian در شهر نیویورک استفاده می کند. سیاه پوستان، که بسیاری از آنها هنوز تحت نظارت دائمی هستند که در دوران بردگی منشا گرفته است، در طول تاریخ مجازات شده اند.
نویسنده و فیلسوف بل هوکس در مقاله خود با عنوان نگاه مخالف: تماشاگران زن سیاه توضیح می دهد که رابطه بین سیاه پوستان و عمل "نگاه کردن" از زمان برده داری آسیب زا بوده است. سیاه پوستان، که بسیاری از آنها هنوز تحت نظارت دائمی هستند که در دوران بردهداری سرچشمه میگیرد، از نظر تاریخی با عواقب شدیدی مانند لینچ کردن، به دلیل نگاه کردن به کسانی که آنها را تحت سلطه خود درآوردهاند، مجازات شدهاند. هوکس می نویسد، علیرغم این خطرات، آنها با نگاه مخفیانه به سفیدپوستان و همچنین محیط اطرافشان شورش کردند و نگاه سفید را به عنوان چارچوب منحصر به فرد واقعیت رد کردند. همانطور که بل هوکس مینویسد، میتوانیم «نگاه دیگری را بازجویی کنیم، اما به عقب نگاه کنیم و به یکدیگر نگاه کنیم و آنچه را میبینیم نام ببریم».
برای کاوش در این تقاطع ها، لاوسون از عکس هایی از دزدان فروشگاه لوازم آرایشی استفاده می کند که در مقیاس بزرگ و خارج از زمینه اصلی آنها ارائه شده است. به عنوان هشداری به مشتریان، بسیاری از فروشگاههای لوازم آرایشی عکسهای نظارتی از دزدان مغازهای که در حال سرقت محصولات دستگیر شدهاند را منتشر میکنند. فروشگاههایی که تقریباً به طور انحصاری محصولات مراقبت از موی سیاه را در محلههای سیاهپوست میفروشند، به ندرت متعلق به سیاهپوستان هستند. تصاویر کوچک و نامشخص در پس زمینه در میان رنگ های مختلف بطری های شامپو و لوازم جانبی مو محو می شوند.
با این حال، تصاویر لاوسون پرترههای بزرگی هستند که توسط آینهها قاب شدهاند و تماشاچی را وادار میکنند که به طور همزمان خود را در حال نگاه کردن به این دزدان مغازه ببینند. بیننده کوچک و باریک است در حالی که دزدان مغازهاندازه واقعی هستند، و چیزی که زمانی آرام و منفعل بود بلافاصله به مشارکت فعال تبدیل می شود. هنگامی که بیننده به وسط اتاق گالری، جایی که دو هولوگرام ایستاده است، حرکت می کند که بدن زنان سیاه پوست را نشان می دهد که بسته به زاویه بیننده تغییر می کند، این تکامل بیشتر تأکید می شود. این قطعات نشان میدهند که لاوسون چگونه ادراک را دستکاری میکند: این دزدان مغازه در زمان منجمد نیستند، آنها در حرکت هستند، درست مانند بینندگان.
مفهوم تخلف زیر سوال می رود زیرا نمایشگاه به خانه ای از آیینه تبدیل می شود که در آن بررسی می شود که چه کسی تماشا می شود و چه کسی دیده نمی شود. لاوسون دقیقاً همان چیزی را که بل هوکس در مورد آن نوشته است - نگاه سرکش - با نگاه کردن به سوژه هایش، به چالش کشیدن بینندگان برای ارزیابی آنها، و بنابراین کاوش در چگونگی عملکرد ادراک در فضایی پر از روابط نابرابر قدرت، انجام می دهد.
توضیحات رسمی نمایشگاه اعلام میکند که لاوسون قصد ندارد قضاوت اخلاقی در مورد این تصاویر بکند، بلکه «پیشزمینه مفاهیم عاملیت و پتانسیل دگرگونکننده محصولات زیبایی در جامعه سرمایهداری متاخر ما را نشان میدهد». لاوسون سعی نمی کند این دزدان مغازه را بد جلوه دهد یا تجلیل کند، اما از آنها محافظت می کند. عکسهای سارق مغازه گریزان هستند - تصاویر اصلی وضوح پایینی دارند، برخی از دزدان فروشگاه ماسکدار هستند و تعدادی از عکسها آنقدر تار هستند که بیننده قادر به تشخیص چهره سوژه نیست. امتناع عمدی لاوسون از شفاف سازی این تصاویر باعث می شود بیننده به این فکر کند که به چه چیزی یا چه کسی نگاه می کند. سازمان بهداشت جهانیمشتری دائمی است و مجرم کیست؟
رابطه بین سوژه های سیاه در هر دو طرف اتاق به قضاوت خود بیننده بستگی دارد. دزد زن سیاهپوست در نزدیکی راهروی اکستنشن قیطان چقدر با زن سیاهپوست برهنهای که زانوهایش را باز کرده، چمباتمه زده است؟ چقدر فرق می کند مرد سیاه پوست دزد مغازه با مرد سیاه پوست با چشم شکسته که با دیگران در اتاق نشیمن ژست گرفته است؟ هر چند بیننده این موضوعات را قضاوت کند، تعصبات خود را آشکار می کند. اما در این نمایشگاه، تعصبات یک ایراد خصوصی و بی اهمیت نیست. آنها محدودیت های ایدئولوژیکی هستند که باید با آنها مقابله کرد.
Edge Control در گرفتن آسیبپذیری شدید افرادی که بدون اطلاع آنها در جستجوی فعال زیبایی تحت نظر هستند، موفق میشود. در همان زمان، لاوسون شکاف بین تماشاگر و شرکت کننده را کاهش می دهد، زیرا بیننده با نگاه های متعدد - از جمله نگاه خود - روبرو می شود، به طوری که هیچ فردی متفاوت از دیگری ارزش گذاری نمی شود. با جمع آوری مجدد قدرت به طور خلاصه، برابری حاصل می شود.