با بررسی طراحی - ژولیت لوئیس در درام هیپنوتیزم لینچی تبدیل به صندلی می شود
یک نوازنده شیفته صندلی خالی از سکنه می‌شود، اما پیش‌فرض بالقوه خنده‌دار در خواب راه می‌رود و به نتیجه‌ای رضایت‌بخش می‌رسد. خوش‌گذرانی‌های مستقل آماندا کرامر، فیلمساز آمریکایی - که اغلب شامل نام‌های بزرگی است که ظاهر کوچکی دارند - چنین معمایی است. گاهی اوقات کار می کنند، گاهی اوقات نه. من از حس عجیب او در مورد یک برنامه تلویزیونی تخیلی دهه 80، به نام به من ترحم کن، لذت بردم! ، اما نه خیلی از رویاها
یک نوازنده شیفته صندلی خالی از سکنه می شود، اما پیش فرض بالقوه خنده دار در خواب راه خود را به یک نتیجه رضایت بخش می رساند.
پنجشنبه 15 اکتبر 2026 ساعت 08:00 CEST آخرین تغییر در پنجشنبه 15 اکتبر 2026 08.01 CEST
اغماض‌های مستقل آماندا کرامر، فیلمساز آمریکایی - که اغلب شامل نام‌های بزرگی است که ظاهر کوچکی دارند- چنین معمایی است. گاهی اوقات کار می کنند، گاهی اوقات نه. من از حس عجیب او در مورد یک برنامه تلویزیونی تخیلی دهه 80، به نام به من ترحم کن، لذت بردم! ، اما نه خیلی از رویاهای اردوگاه دهه 1950، لطفا عزیزم لطفا، با آندریا رایزبورو. حالا او فیلمی را با یک پیش‌فرض فوق‌العاده عجیب و بالقوه خنده‌دار به ما می‌دهد، که نتیجه به هیچ وجه به آن نمی‌رسد. با این حال، لحظاتی از علاقه به رانش رویایی لینچی وجود دارد که باعث می‌شود فیلم‌های کرامر از تماشاگر دور شوند.
By Design یک درام پوچ گرایانه تماما غیر قابل تحمل است. بازیگران دیالوگ های متوقف شده ای را که گویی در خلسه هیپنوتیزمی هستند ارائه می دهند و از غرور سنگین فیلم فلج شده اند: ژولیت لوئیس نقش یک زن مجرد افسرده را بازی می کند که به صندلی تبدیل می شود. به نظر می رسد صحنه برای برخی از هیجینک های سرگرم کننده با جلوه های بصری، که در آن لوئیس و صندلی ادغام می شوند، آماده شده است. اما نه - نه واقعا. آنچه در واقع اتفاق می‌افتد این است که ظاهراً هویت یا روح زنده‌کننده‌ای از بدن خود لوئیس سلب می‌شود، که در حالی که او کاتاتونیک می‌شود، به صندلی مهاجرت می‌کند، بدنی که روی تخت افتاده است. خود صندلی به هیچ وجه ظاهر یا رفتاری نداردمتفاوت
مامودو آتی با تمام تلاش خود در نقش موسیقیدانی بازی می‌کند که دوست دخترش این صندلی جن زده را به عنوان نوعی پیشنهاد گناه برای او می‌خرد، و او شیفته آن می‌شود – اگرچه پتانسیل کمیک یا اروتیک این ایده متجاوزانه کاملاً نادیده گرفته شده است. طراح این صندلی (یک نمایش جذاب برای مرحوم Udo Kier) اعلام می کند که چیز عجیبی در آن وجود دارد، اما او نمی تواند تصمیم بگیرد که چیست. و بنابراین، فیلم راه خود را در خواب می‌گذراند و به نتیجه‌ای ناراضی‌کننده مانند همه چیزهای قبلی می‌رسد. کسی در جایی باید نقش شایسته ای به لوئیس بدهد.