بررسی پل‌های بدن ما - پرتره‌های جذاب و داستان اولین زن روی زمین
اتوگراف، لندن این نمایش سه نفره که به فمینیسم آمریکای جنوبی می‌پردازد، در کنار چاران سینگ نمایش داده می‌شود: زبان تو در دهان من، یک مطالعه صمیمی در مورد جوامع ترنس هندی در دهه 1990، لورا آگیلار، هنرمند فقید شیکانا، با افسردگی زندگی می‌کرد. یکی از دوستان او را به یک سفر جاده ای به نیومکزیکو برد، جایی که آگیلار چند عکس سلفی برهنه در مناظر عرفانی ساخت. این عکس‌ها تبدیل به یک مجموعه محوری شدند که در م
گالری لندن اتوگراف برای اولین بار در سال 1997 بر روی نمایشگاهی از اگیلارز کار کرد، یک سال پس از ساختن خود پرتره طبیعت، بنابراین این چیزی شبیه بازگشت به خانه است، یک نسل بعد. خطوط، چین‌ها و شکاف‌های آگیلار گاهی در مناظر بیابانی ناپدید می‌شوند و شکل‌های تخته سنگ یا درخت را شبیه‌سازی می‌کنند. در مواقع دیگر، بدن او گوشتی نامتجانس و نرم است که نمی تواند تحت شرایط سخت و بی ثمر نگه داشته شود. این تصاویر پارادوکس بدنی را به تصویر می کشد که هم بیش از حد قابل مشاهده است و هم نادیده گرفته می شود.
این آغاز سه نمایشگاه همزمان در Autograph درباره بدن های سرکش است. در اولین و بزرگترین، «بدن‌های ما پل بوده‌اند»، داستان آگیلار از طریق دو هنرمند جوان‌تر ادامه می‌یابد که از بدن‌های خود به عنوان لنگر نیز استفاده می‌کنند تا به دنبال شفا، حقیقت و ارتباط با دانش زن اجدادی باشند. کویولتزینتلی هنرمند در گزارشی به سبک آلبوم خانوادگی از مادرسالاری و مناسک، دیگر داستان‌ها/ تاریخاس براواس، صحنه‌هایی از دوران کودکی خود را در کوه‌های آند اکوادور به یادگار می‌آورد.
در طبقه بالا، این به طور یکپارچه به «زبان تو در دهان من» اثر چاران سینگ می‌پیوندد. همانطور که عنوان فراموش نشدنی نوید می دهد، کار سینگ یک تحریک شادی بخش است، اما همچنین یک مراقبه جدی در مورد مطلوبیت، تمایلات جنسی و رفتار متقابل است - زمانی که بدن های خاصی توسط برخی به عنوان یک بار، تهدید تلقی می شوند.
پرتره‌های رنگی شفاف سینگ از هجری، کوتی و افراد ترنس ترکیبی از حساسیت و نمایش‌گرایی واقع‌گرایانه است - اصالت سوژه‌ها با طراحی‌های رقص در تضاد است.ژست ها پس زمینه های زیبای نقاشی شده با دست در پشت آنها دنیایی از فانتزی و فرار را تداعی می کند. پرتره‌های پرچین و سلطنتی مانند Umrao و Sonu دارای ظرافتی جاودانه هستند: تصمیم سوژه‌ها برای پوشیدن لباس‌های سنتی سالور کامیز یا آنارکالی، پارچه‌های براق تزئین شده، بدن‌هایشان که با حنا و باندی آراسته شده‌اند، حرکات عمدی هستند که آنها همچنین به تاریخ طولانی‌تری در جنوب آسیا تعلق دارند. این پرتره ها بیانیه های عزت هستند که بدون هیچ کلمه یا عذرخواهی حق خود را در آن مکان ادعا می کنند.
تنش ظریف بین رئالیسم و تصنع در پس زمینه حقوق ترنس ها در هند رو به زوال، فوریت خاصی پیدا می کند. در مارس 2026، اصلاحات قانونی قانون افراد تراجنسیتی کشور در سال 2019، حمایت‌های مربوط به خودشناسی جنسیتی را لغو کرد و سؤالات عمیقی در مورد استقلال بدنی، به رسمیت شناختن و حق تعریف خود ایجاد کرد. جدول زمانی تاریخ و حقوق تراجنسیتی ها، که روی میزی در مرکز نمایشگاه سینگ نمایش داده شده است، این پرتره های صمیمی را در یک کشمکش طولانی تر برای دیده شدن و به رسمیت شناختن قانونی قرار می دهد، و ژست های خودسازی و ابراز خود را در یک واقعیت سیاسی در حال تغییر و اغلب خصمانه استوار می کند.