یک مطالعه جدید می گوید میکروپلاستیک ها با آب واکنش نشان می دهند. این یک مشکل برای زیست شناسی است

اگرچه پلاستیک معمولاً خنثی است، قطعات ریز آن پتانسیل واکنش با یکی از فراگیرترین مولکول‌ها در محیط و بدن ما را دارند.

یکی از دلایلی که پلاستیک بسیار فراگیر شده است این است که، به طور کلی، از نظر شیمیایی بسیار پایدار است، به این معنی که به راحتی با مواد اطراف خود واکنش نشان نمی دهد. به همین دلیل است که این ماده اغلب برای بسته بندی مواد غذایی و بطری های آب استفاده می شود.

تصور می‌شد همین امر در مورد میکروپلاستیک‌ها نیز صدق می‌کند - آن قطعات ریز زباله که از اجسام پلاستیکی بزرگ‌تر جدا می‌شوند و طبق مطالعات متعدد، تقریباً در تمام اکوسیستم‌های روی کره زمین پخش شده‌اند. اما دانشمندان دانشگاه کلمبیا و دانشگاه کالیفرنیا برکلی به تازگی کشف کرده اند که آب می تواند سطوح میکروپلاستیک ها را از نظر شیمیایی فعال کند و آنها را به یک خطر بالقوه تبدیل کند.

بر اساس یافته های مقاله منتشر شده در نیچر، این فعالیت می تواند باعث تشکیل خود به خود مواد شیمیایی شود که قادر به تغییر مولکول های دیگر، مانند مولکول هایی که برای موجودات زنده ضروری هستند، می شود. نویسندگان خاطرنشان می‌کنند که این پدیده حتی در شرایط محیطی عادی، بدون نیاز به نور خورشید یا سایر عواملی که باعث تخریب پلاستیک می‌شوند، رخ می‌دهد.

پس چگونه میکروپلاستیک‌ها می‌توانند تا این حد واکنش‌پذیر باشند در حالی که پلاستیک‌های بزرگ‌تر معمولاً اینطور نیستند؟ دانشمندان پیشنهاد می‌کنند که این به سطح بیشتر در دسترس برای وقوع این واکنش‌ها مربوط می‌شود.

وی مین، پروفسور شیمی و مهندسی زیست پزشکی در دانشگاه کلمبیا، در بیانیه ای مطبوعاتی گفت: وقتی قطعات پلاستیک به ذرات کوچکتر و کوچکتر تبدیل می شوند، سطح سطح آن به شدت افزایش می یابد. سپس میکروپلاستیک‌ها آبی را که آنها را احاطه کرده است تغییر می‌دهند.تولید رادیکال‌های پرانرژی و واکنش‌پذیر که به احتمال زیاد به آسیب‌های بیولوژیکی که در حیوانات و به طور بالقوه در انسان‌ها در نتیجه قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک می‌بینیم، کمک می‌کنند.»

در میان این محصولات شیمیایی بالقوه خطرناک - که گونه‌های اکسیژن فعال نامیده می‌شوند - انواعی به نام رادیکال‌های هیدروکسیل متمایز است. آنها به ویژه خطرناک هستند زیرا می توانند الکترون ها را از پروتئین ها و چربی های تشکیل دهنده غشای سلولی ربوده و ساختار و عملکرد آنها را مختل کنند. Naixin Qian، محقق فوق دکترا در آزمایشگاه Min که به رهبری این تحقیق کمک کرد، افزود: اینها نمونه های کتاب درسی انواع مولکول هایی هستند که می توانند به بافت حیوانی و انسانی آسیب برسانند.

بدن ما در برابر این نوع آسیب ها دفاعی دارد. این عملکرد بیولوژیکی مولکول های وزوز معروف به آنتی اکسیدان است. اینها مواد شیمیایی واکنش پذیر را خنثی می کنند، اما اگر تعداد ترکیبات واکنش پذیر بسیار بیشتر از آنتی اکسیدان ها باشد، این خط دفاعی می تواند از بین برود.

این می تواند به سناریویی به نام استرس اکسیداتیو تبدیل شود و منجر به آسیب سلولی شود. تحقیقات قبلی قبلاً استرس اکسیداتیو را در میان پاسخ‌های سلولی مرتبط با قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیک‌ها شناسایی کرده بود، اگرچه مکانیسم‌های مسئول این آسیب هنوز به طور کامل شناخته نشده‌اند.

اینکه تا چه حد میکروپلاستیک ها در بدن ما نفوذ کرده اند، همچنان یک بحث باز است و برخی از یافته های هیجان انگیزتر زیر سوال رفته اند. اما اگر حتی مقدار کمی میکروپلاستیک در بافت‌های ما وجود داشته باشد، می‌تواند وجود داشته باشدواکنش با آب در بدن ما

محققان به ویژه در مورد اثرات بالقوه خون که عمدتاً از آب تشکیل شده است نگران بودند. اگر تماس با این مایع بتواند سطوح میکروپلاستیک‌ها را از نظر شیمیایی فعال کند، وجود آنها در داخل بدن می‌تواند خطر بیشتری فراتر از آلاینده‌هایی که حمل می‌کنند یا آزاد می‌کنند باشد.

هنگامی که محققان گلبول های قرمز استخراج شده از موش ها را در معرض انواع مختلف میکروپلاستیک ها قرار دادند، سلول ها تغییر شکل داده و پاره شدند - پدیده ای به نام همولیز. این اثرات در مورد پلاستیک‌هایی که با آب واکنش بیشتری نشان می‌دهند بیشتر بود، که نشان می‌دهد این فعالیت عامل آسیب سلولی است.

تحقیقات در مورد اثرات میکروپلاستیک‌ها مدت‌هاست که بر سایر مواد شیمیایی که از ذرات شسته می‌شوند یا اثرات فیزیکی آن‌ها متمرکز بوده است، که اغلب خود پلاستیک را از نظر شیمیایی بی‌اثر می‌دانند. قطعات بزرگتر به طور کلی هستند، اما این یافته ها این فرض را به چالش می کشند که آنچه در مورد پلاستیک در مقیاس بزرگ صادق است در مورد قطعات میکروسکوپی که به آنها تجزیه می شود نیز صادق است.

این داستان در اصل در WIRED en Español ظاهر شد و از اسپانیایی ترجمه شده است.