«آس پرنده» 100 ساله شد و یک بازیگر معلول سیاه پوست فراموش شده را به کانون توجه بازگرداند

بازیگران معلول جدید نیستند. در واقع، آن‌ها از زمان تأسیس سینما وجود داشته‌اند و اثبات آن در «آس پرنده» در سال 1926 است که پاییز امسال 100 ساله می‌شود.

با ارائه اطلاعات خود، با شرایط استفاده و سیاست حفظ حریم خصوصی ما موافقت می کنید. ما از فروشندگانی استفاده می کنیم که ممکن است اطلاعات شما را نیز پردازش کنند تا به ارائه خدمات ما کمک کنند. این سایت توسط reCAPTCHA Enterprise محافظت می شود و خط مشی رازداری Google و شرایط خدمات اعمال می شود.

تاریخچه گفتمان معلولیت در فیلم‌ها معمولاً مملو از آسیب‌های روحی و بازنمایی نادرست است. اغلب، منتقدان با استناد به کمبود بازیگر، کمبود بازنمایی معلولان را در صفحه نمایش توضیح می‌دهند، و زمانی که یک بازیگر معلول از راه می‌رسد، پدیده جدیدی است. اما بازیگران معلول جدید نیستند. در واقع، آن‌ها از زمان تأسیس سینما وجود داشته‌اند و اثبات آن در «آس پرنده» در سال 1926 است که پاییز امسال 100 ساله می‌شود.

یادم می‌آید [در حین] اولین تماشای من این بود که چگونه این شخص دوچرخه‌سواری می‌کند و از عصا به عنوان یکی از پدال‌ها استفاده می‌کند و آن را بالا و پایین می‌کشد؟ جوزف آمودیو، که در نوشتن توضیحات کمکی برای نابینایان و کم بیناها کار می کند، در اولین دیدن "آس پرنده" گفت. داستان‌های مرتبط جشنواره فیلم سیاه آمریکا با راه‌اندازی ABFF97 به توزیع تئاتر گسترش می‌یابد. «حس و حس» جدید، ماریان داشوود متفاوت و ستاره‌ای را در Esmé Creed-Miles معرفی می‌کند.

"آس پرنده" از بسیاری جهات انقلابی به نظر می رسد. فیلم صامت سال 1926 که توسط استودیوهای کم‌شناخته نورمن (برای مخاطبان امروزی) در جکسون‌ویل، فلوریدا فیلم‌برداری شده است، یک بازیگر کاملا سیاه‌پوست را در خود دارد و کاملاً خارج از سیستم استودیویی هالیوود تولید شده است. این یک معمای هوانوردی است کهکاپیتان بیلی استوکس (لارنس کرینر) و دستیارش پگ (استیو رینولدز) را دنبال می کند که یک پایش را از دست داده است. استوکس و پگ باید معمای این که چه کسی 25000 دلار از حقوق و دستمزد راه آهن دزدیده است را حل کند.

این یک ویژگی بی‌صدا است که برای بازیگران سیاه‌پوست خود، که هیچ‌کدام از آن‌ها سیاه‌پوش نیستند، در اولویت قرار می‌گیرد، در حالی که به آن‌ها عاشقانه، ماجراجویی و کمدی می‌دهد. برخلاف دیگر فیلم های آن دوره، ستم نژادی تنها دلیل وجود آن نیست. در واقع به طور کامل در فیلم غایب است. این فقط یک فیلم است علاوه بر این، این کمتر یک داستان هالیوودی است تا یک داستان آمریکایی. در منظره‌ای سینمایی که اغلب نمی‌تواند محل تلاقی نژاد و ناتوانی را بیابد، «آس پرنده» دقیقاً این کار را کرد.

بازیگران معلول در فیلم های قدیمی هالیوود ظاهر شده اند، اما بیشتر آنها سفیدپوست بودند. متقاطع بودن به ندرت در فیلم های آن دوره ظاهر می شود (چه برسد به امروز). استیو «پگ» رینولدز در حین تماشای «آس پرنده» فقط یک سیاه پوست نیست. یا یک مرد معلول او یک مرد سیاه پوست معلول است. کسی که این فرصت را پیدا می کند تا به عنوان یک شخصیت بامزه و باهوش بدرخشد که اتفاقاً معلولیت دارد. زندگی در دنیایی که با ذهن شما ساخته نشده است، می تواند بداهه، اقتباس و اختراع را به بخشی از زندگی روزمره تبدیل کند. این فیلم به رینولدز فرصت می دهد تا این نبوغ را به کار ببندد و آن را یک امر طبیعی تلقی کند. کار بدلکاری او در میان مخمصه‌های خطرناک یکی پس از دیگری، مجری را نشان می‌دهد که کاملاً در پوست خودش راحت به نظر می‌رسد. او زمان کمی برای آنچه که ممکن است کسی در مورد او فکر کند، دارد.یک کار برای انجام دادن وجود دارد. و او این کار را با حوصله انجام می دهد. متأسفانه، تقریباً هیچ چیز در مورد زندگی رینولدز امروز شناخته نشده است. او در سال 1945 درگذشت. بر اساس جستجوهای IMDb و کتابخانه کنگره، از میان شش فیلمی که در طول زندگی حرفه‌ای‌اش روی آن کار کرد، «آس پرنده» تنها کامل است.

برای لارنس کارتر-لانگ، مدیر نامزدی ReelAbilities International، این شانس که رینولدز برای بار دوم به ستاره شدن دست یابد، جذاب بود. او گفت: «من از سوراخ خرگوش پایین رفتم و متوجه شدم که کتابخانه کنگره آن را بازسازی کرده است، و این تنها فیلم کامل باقی مانده از استیو رینولدز است و من به مسابقات رفته بودم. رینولدز، یک مرد معلول سیاه‌پوست با تفاوت اندام‌ها، شخصیتی به او داده می‌شود که تراژیک یا الهام‌بخش نیست. کارتر لانگ گفت: «چیزی که پس از تماشای آن واقعاً مرا شگفت زده کرد این است که پگ احمق هیچ‌کس نیست.

مطالعه اخیر Annenberg Inclusion، در نمونه‌ای از 100 فیلم پرفروش سال 2025، اشاره می‌کند که تنها 6.9 درصد از شخصیت‌های ناتوان روی پرده سیاه پوست هستند. با این حال تقریباً هیچ چیز در مورد زندگی رینولدز، سایر ویژگی های او، یا حتی اینکه آیا او ازدواج کرده بود یا بچه داشت، مشخص نیست. چگونه وارد بدلکاری شد؟ چگونه او معلول شد؟ و مخاطبان در سال 1926 چه فکری درباره او داشتند؟ هیچ کدام از اینها مشخص نیست. کارتر لانگ امیدوار است که نمایش "آس پرنده" مورخان را ترغیب کند تا او را بررسی کنند و به این سوالات پاسخ دهند. "شاید برخی از مردم از کار چوب بیرون بیایند که می توانند به ما در یافتن برخی از این پاسخ ها کمک کنند."

«پروازدکتر نووتنی لارنس، مدیر مرکز و آرشیو فیلم سیاه در دانشگاه ایندیانا، گفت: «آس» اثری حیاتی از تاریخ فیلم سیاه‌پوستان است و صدمین سالگرد آن فرصتی معنادار به ما می‌دهد تا آن تاریخ را به گفتگوی عمومی فعال بازگردانیم. شیوه‌ها روش‌هایی را که مخاطبان با آن تاریخ مواجه می‌شوند و درک می‌کنند، عمیق‌تر می‌کند.» حلقه بشردوستی سیاه بنیاد IU نیز منابع کلیدی را برای این پروژه فراهم کرد و از حمایت مالی مشترک BFCA حمایت کرد.

«آس پرنده» مطمئناً شبیه فیلمی است که بهترین‌های تاریخ هالیوود را برجسته می‌کند، یا حداقل فیلمی که بدون نژادپرستی و توانایی‌گرایی وجود داشت که همه چیز را مختل کند. آلیسون جانسون، صداپیشه حرفه‌ای و راوی توضیحات صوتی گفت: «اینجا ما این فیلم را داریم که نشان می‌دهد واقعاً چند وقت پیش جامعه سیاه‌پوستان نمایندگی می‌کردند، اما من نمی‌دانم چه کسی از آن خبر داشت. دایان ناتینگ، مشاور دسترس‌پذیری و فراگیری که با اسمیتسونیان فولکلایف کار می‌کند، می‌گوید: «مردم همیشه متوجه نمی‌شوند که در حال حاضر این ارتباط وجود دارد. من فقط در مورد این فیلم از نظر یک بازیگر کاملا سیاه در سال 1926 فکر می کنم.

«تاریخ فیلم تاریخ آمریکاست. تاریخ سیاه پوست تاریخ آمریکاست. تاریخچه ناتوانی تاریخ آمریکاست. تاریخ موسیقی آمریکایی استتاریخ، می‌گوید سایت ReelAbilities، و این سازمان در صدمین سالگردش فیلم را با همکاری مرکز فرهنگ عامیانه و میراث فرهنگی اسمیتسونیان به عنوان بخشی از ابتکار «فرهنگ، توسط، و برای مردم» به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد ایالات متحده به پرده سینما بازگرداند.

این فیلم به‌عنوان بخشی از پروژه ReelAbilities Rediscover اجرا می‌شود که «مخاطبان را دعوت می‌کند تا دوباره با فیلم مواجه شوند، تاریخ فیلم سیاه‌پوستان، فرهنگ معلولیت، حفظ آرشیو، موسیقی زنده، دسترسی و گفتگوی عمومی را گرد هم می‌آورد».

"آس پرنده" فرصتی برای بررسی تاریخ آمریکا از طریق جوامع و سنت های متعدد است. ناتینگ می‌گوید: «همانطور که به آمریکا 250 فکر می‌کنیم، و به جشن گرفتن فکر می‌کنیم، به نظر می‌رسد که این کاملاً مناسب کاری است که ما در تلاش برای بیان داستان آمریکا از طریق فرهنگ و فولکلور انجام می‌دهیم.

اگرچه فیلم در دهه 1920 فیلمبرداری شده است، اما همه افرادی که در این پروژه مشارکت دارند می‌خواهند آن را هم از منظر معاصر و هم از منظر معلولان در دسترس قرار دهند. به گفته ReelAbilities، "برای یک فیلم صامت، موسیقی پس‌زمینه نیست، بلکه نحوه حرکت داستان، نفس کشیدن و رسیدن به مخاطب است." متیو ویتاکر و رابرت درک، نوازندگان نابینا برنده جایزه گرمی، در حال ایجاد یک موسیقی متن زنده جدید و نیمه بداهه هستند که به فیلم در زمان واقعی پاسخ می دهد و به عنوان یک "تفسیر زنده" به جای یک موسیقی متن ثابت توصیف می شود. این توسط Filomen M. D'Agostino کمک شدمدرسه موسیقی گرینبرگ، که "موسیقی زنده و هنر نوازندگان نابینا و کم بینا را به مرکز تجربه مخاطبان می آورد."

در عین حال، توضیحات صوتی فیلم منحصر به فرد بود، زیرا نیاز به توضیحاتی در مورد آنچه روی صفحه است، دیالوگ‌های بی‌صدا، و میان‌نویس‌های فیلم، کلمات نوشته شده روی صفحه نمایش داده می‌شد تا داستان را روایت کند.

آمودیو که در کنار Bridge Multimedia کار می کرد، گفت: «این کاملاً برعکس تجربه استاندارد نوشتن توضیحات صوتی بود. "نه تنها هیچ دیالوگی وجود نداشت، بلکه صدای محیطی وجود نداشت، و این چیزی بود که من انتظارش را نداشتم. هیچ دری باز یا بسته نمی شد. هیچ بادی نمی وزید، یا صدای جیرجیرک در بیرون بود که نشان می داد شما در فضای باز هستید. قطار مترو برای نشان دادن اینکه شما روی سکوی مترو هستید، هجوم نمی آورد. بنابراین کلمه کلیدی هر نویسنده توضیحات صوتی به این دلیل است که [و منظره] معمولاً آن را کوتاه نگه دارید. در فیلمی که باید در توضیحات صوتی می نوشتم و آلیسون باید چیزهایی را که در مورد انحراف صوتی، بالا و پایین رفتن، و سرعت دادن به بعضی چیزها، سریع گفتن عبارات خاص و کاهش سرعت چیزهای دیگر می داند، ارائه می داد.

همانطور که Amodio، Johnson و Carter-Long همگی ادعا می کنند، آنها امیدوارند افرادی که دارای ناتوانی بینایی نیستند، توضیحات صوتی این مورد و همچنین فیلم ها را به طور کلی بررسی کنند. جانسون گفت: "من دیگر هرگز برنامه ای را بدون تراک توضیحات صوتی تماشا نمی کنم." «توضیحات صوتی چنین بودزیبا و سرسبز، و این به دیدگاه من به عنوان یک فرد بینا بسیار بیشتر افزود.»

پس از اکران این فیلم در 7 اکتبر در دانشگاه ایندیانا، تیم امیدوار است که این نمایش "آس پرنده" را به عنوان آزمایشی برای پروژه ای بسیار بزرگتر که شامل ویژگی های دیگری با بازی بازیگران ناتوان ناشناخته است، ببیند. همچنین فرصتی است تا از بینندگان این سوال بپرسیم که چه کسی می‌تواند بخشی از تاریخ فیلم باشد.» کارتر لانگ می‌گوید: «این یک همکاری است که چیزهای زیادی را نشان می‌دهد که شایسته حضور در مراسمی مانند جشن آمریکا 250 هستند، اما اغلب نادیده گرفته می‌شوند.»

از مورخان سیاه‌پوست گرفته تا محققان معلولیت، آرشیوداران تا موسیقی‌دانان، فیلم رسانه‌ای جهانی است که مردم از طریق آن درباره جهان و یکدیگر می‌آموزند. ناتوانی، برای مدت طولانی، از آن گفتگو کنار گذاشته شده است، چه رسد به تداخلی که ناشی از رنگین پوست بودن با معلولیت است. و امید بزرگتر این است که این غربالگری یکباره نباشد. کارتر لانگ چندین فیلم و ستاره با محوریت معلولیت دارد که مردم فراموش کرده‌اند. او امیدوار است که این سریال به بینندگان کمک کند تا آنها را "بازیابی" کنند.

ReelAbilities Rediscover تاریخ، جامعه، فرهنگ و دسترسی را با هم به ارمغان می‌آورد تا نحوه مواجهه مخاطبان با یک فیلم را تغییر دهد و تشخیص دهد سهم چه کسی مهم است. یک قرن پس از اینکه استیو «پگ» رینولدز روی پرده رفت، سرانجام «آس پرنده» بیش از یک بار دیگر به نمایش درآمد. چارچوب وسیع تری به آن داده می شود. و امیدواریم این باور را که در آن زمان و در حال حاضر، ناتوان بود از بین ببردبازیگران وجود ندارند آنها همیشه اینجا بوده اند.