اگر فردوسی امروز زنده بود، به اجرای ما «لایک» نشان می‌داد!
اجرای متون کهن و اسطوره‌ای همواره با حساسیت‌های فراوانی از سوی شاهنامه‌پژوهان و علاقه‌مندان به ادبیات کلاسیک همراه است. اما علیرضا معتمدی، کارگردان نمایش «پسران فریدون»، معتقد است نوآوری در شیوه روایت نه‌تنها لطمه‌ای به اصل اثر نمی‌زند، بلکه می‌تواند روح شاهنامه را برای مخاطب امروز زنده و جذاب نگه‌دارد.
اجرای متون کهن و اسطوره‌ای همواره با حساسیت‌های فراوانی از سوی شاهنامه‌پژوهان و علاقه‌مندان به ادبیات کلاسیک همراه است. اما علیرضا معتمدی، کارگردان نمایش «پسران فریدون»، معتقد است نوآوری در شیوه روایت نه‌تنها لطمه‌ای به اصل اثر نمی‌زند، بلکه می‌تواند روح شاهنامه را برای مخاطب امروز زنده و جذاب نگه‌دارد.
به گزارش سفیر ارجان یکی از نکات کلیدی در ساخت آثار اقتباسی، چگونگی مواجهه با زبان آرکائیک و متون منظوم گذشته است. معتمدی درباره شیوه روایتی که برای نمایش خود؛ «پسران فریدون» انتخاب کرده، تأکید می‌کند که هدف اصلی، وفاداری صددرصدی به جان‌مایه شاهنامه بوده است؛ اما با ابزار و نگاهی که با ذائقه مخاطب امروز همخوانی دارد.
او با اشاره به واکنش احتمالی حکیم طوس به این تجربه مدرن می‌گوید: «در طول سال‌ها متون منظوم و آکنده از دیالوگ‌های آرکائیک متعددی روی صحنه رفته‌اند. به نظرم وقت آن رسیده بود که شیوه‌های دیگری را هم امتحان کنیم. حتی تصور می‌کنم فردوسی هم اگر امروز حضور داشت و زنده بود، به شیوه‌ای که ما در «پسران فریدون» امتحان کرده‌ایم، لایک نشان می‌داد.»
طبق گفته او این نگاه و رویکرد، روایتی جدید از اسطوره‌های شاهنامه به دست می‌دهد که در عین احترام به اصالت اثر، از اجرایی سنت‌زده فرسنگ‌ها فاصله دارد.
برای خواندن متن کامل گفت‌وگو اینجا کلیک کنید.
یسنا میرطهماسب: برای منوچهر جانم را گذاشتم / برای «رکسانا» بارها گریه کردم؛ می‌خواستم…
حسادت، طمع و برادرکشی همان دیوهایی هستند که هنوز به جهان راه می‌دهیم / راه نجات از…