بررسی آتلانتیک مرثیه - اوناچ اسناد برده داری تاریخی را ارائه می دهد که زندگی خشمگین زوزه می کشد

LSO St Luke’s, London از فانک همگام گرفته تا مراسم مرثیه لاتین، آواز گریگوری تا رسیتیتیوی بوروکراتیک، موسیقی اراتوریو جدید David Önaç، که برای اولین بار توسط ارکستر سمفونیک لندن اجرا شد، جدی و زیبا است. چگونه می توان برای زندگی انسان ارزش قائل شد؟ اگر شما یک بیمه گر هستید، این یک سوال فلسفی نیست، یک سوال عملی است. پاسخ، اتفاقاً، همانطور که توسط لویدز لندن در سال 1779 محاسبه شد، 45 پوند بود: رقمی ک

از فانک همگام گرفته تا مراسم مرثیه لاتین، آواز گریگوری تا رسیتیتی بوروکراتیک، پارتیتور تا اوراتوریو جدید دیوید اوناچ که برای اولین بار توسط ارکستر سمفونیک لندن اجرا شد، جدی و زیبا است.

دوشنبه 12 اکتبر 2026 18.04 CEST آخرین تغییر در دوشنبه 12 اکتبر 2026 18.06 CEST

چگونه برای زندگی انسان ارزش قائل می شوید؟ اگر شما یک بیمه گر هستید، این یک سوال فلسفی نیست، یک سوال عملی است. پاسخ، اتفاقاً، همانطور که توسط لویدز لندن در سال 1779 محاسبه شد، 45 پوند بود: رقمی که برای هر فرد برده ای که در کنار ذرت، ماهی و سایر محموله ها از اقیانوس اطلس حمل می شد، قرار می گرفت. رونوشت های دادگاه مربوط به دو دهه بعد، زنی را توصیف می کند که به دلیل آبله قرنطینه شده، سپس بسته شده، چشم بند بسته شده و به صندلی بسته شده است. کاپیتان بعداً از از دست دادن "صندلی خیلی خوب" ابراز تاسف کرد.

آرشیوها می توانند به ما بگویند که چه چیزی، اما هنر لازم است تا چگونه انسان گذشته را به ما ارائه دهد. دیوید اوناچ آهنگساز را وارد کنید - مأمور شده است اسناد تاریخی کشف شده از آرشیو لویدز را بگیرد و به آنها زندگی زوزه‌آمیز و خشمگینی را در آتلانتیک مرثیه جدید خود ببخشد، که این آخر هفته توسط ارکستر سمفونیک لندن، خوانندگان بزرگ بی‌بی‌سی، سه تک‌نواز و (در آخرین لحظه) رهبر ارکستر مری ودر، ملکولم اجرا شد.

این یک قطعه بزرگ است - در موضوع و دامنه. موسیقی Önaç به زیبایی و با جدیت ساخته شده است و صدای کلیدهای سفید و سیاه پیانو را به نمادین تبدیل می کند.حرکات مخالفت، برابری و – شاید – آشتی. این یک عالم کوچک از اثری است که در آن فانک و مقیاس‌های جایگزین جاز و بلوز به معماری کلاسیک غربی موسیقی مرثیه لاتین سرازیر می‌شوند، آواز گریگوری به ابتذال پرحاشیه خوانندگی بوروکراتیک سرازیر می‌شود، و سولیست‌ها اوج می‌گیرند اما فریاد می‌زنند. مکالمه به‌ویژه در رقص تشنج‌آمیز پایانی مؤثر است - مداخله‌ای با بافتی جویدنی و بسیار ریتمیک پس از مدیتیشن پرشور گروه آگنوس دی.

Merriweather نیروهای خود را با خیال راحت از میان آب های موزیکال متلاطم هدایت کرد، اگرچه تکنوازان بریتنی رنی، J'Nai Bridges همیشه بیانگر و به ویژه تنور Orson Van Gay II در معرض خطر غرق شدن از موقعیت خود در پشت ارکستر بودند. از بسیاری جهات، این جفت اجراهای بعدازظهر یکشنبه در LSO St Luke's (برای یک پروژه بزرگ بسیار کوچک) شبیه کارگاهی برای قطعه ای بود که هنوز در حال ساخت است. Önaç چیزهای زیادی را در یک بازه کوتاه بسته بندی می کند، به قیمت یک قدم زدن که تقریباً ناآرام به نظر می رسد. در اینجا یک اثر تمام‌قد وجود دارد که می‌خواهد بیرون بیاید، و یک استعداد بزرگ آهنگ‌سازی جدید که شایسته فضایی برای گفتن داستان‌هایی است که مدت‌ها سکوت کرده‌اند.