چرخش مجدد می تواند به جزایر آسیب پذیر کمک کند تا با افزایش آب دریاها همگام شوند

پرندگان دریایی، گیاهان بومی و صخره های سالم می توانند به ساختن جزایر مرجانی با بالا آمدن دریاها کمک کنند.

پرندگان دریایی، گیاهان بومی و صخره های سالم می توانند به ساختن جزایر مرجانی با بالا آمدن دریاها کمک کنند.

محققان مرجان های مقاوم در برابر حرارت را در تاتاکوتو، پلینزی فرانسه بازرسی می کنند.

جزایر مرجانی استوایی از جمله اشکال زمینی هستند که بیشتر توسط گرمایش جهانی تهدید می شوند، اما بسیاری از آنها یک ابرقدرت بالقوه دارند: اکوسیستم های سالم ممکن است به آنها کمک کند تا همگام با افزایش آب دریاها همگام شوند.

نیک گراهام، بوم‌شناس دریایی در دانشگاه لنکستر در بریتانیا، که رهبری یک تیم بین‌المللی از دانشمندان را برعهده داشت، گفت: جزایر مرجانی با پوشش گیاهی بومی و جمعیت پرندگان دریایی پر رونق «سیستم‌های طبیعی فعالی هستند که می‌توانند با شرایط محیطی خود تغییر کنند و اگر اجازه انجام این کار را داشته باشند، می‌توانند تغییر کنند و با شرایط محیطی سازگار شوند».

مقاله آنها که روز چهارشنبه در Science Advances منتشر شد، نشان می‌دهد که بازسازی اکوسیستم‌های مرجانی رشد آنها را تقویت می‌کند. پرندگان دریایی مواد مغذی را از اقیانوس های باز حمل می کنند و آنها را به عنوان گوانو در جزایر مرجانی می ریزند که گیاهان خشکی، حیات دریایی و رشد مرجان ها را پرورش می دهد. این امر مواد بیشتری را برای ساختن صخره‌ها فراهم می‌کند، زیرا طوطی‌ماهی‌ها و سایر تغذیه‌کنندگان صخره‌ها، مرجان‌های مرده را برای حفظ سواحل به شن تبدیل می‌کنند، در حالی که گیاهان بومی با شبکه‌های ریشه‌ای گسترده، رسوبات را تثبیت می‌کنند.

ریشه‌کن کردن موش‌ها و جایگزینی مزارع نارگیل با جنگل‌های بومی و قلم مو می‌تواند به برخی از جزایر مرجانی «فرصت نبرد» برای تداوم در نرخ افزایش سطح آب دریاها در پایان قرن بدهد.گراهام گفت: حدود 2 درجه سانتیگراد (3.6 درجه فارنهایت) گرم شدن.

این یافته‌ها شواهد بیشتری ارائه می‌دهند که احیای طبیعت می‌تواند تأثیرات گرمایش جهانی را مهار کند. به عنوان مثال، احیای تالاب ها و جنگل ها نوسان بین دوره های مرطوب و خشک را کاهش می دهد و خطر سیل و آتش سوزی را کاهش می دهد. تلاش‌های بازسازی می‌تواند با حمایت از ذخیره‌سازی کربن طبیعی، گرمایش جهانی را کاهش دهد.

در 28 جزیره جزایر مرجانی، تیم گراهام مطالعه کرد، تقویت سیستم پویای پرندگان دریایی، پوشش گیاهی بومی و سیستم‌های صخره‌ای چرخه‌ای را آغاز می‌کند، زیرا اکوسیستم‌ها بهتر می‌توانند خود را حفظ کنند و در برابر تأثیرات رو به رشد انعطاف‌پذیری ایجاد کنند.

این تحقیق شامل داده‌های جزایری در مجمع‌الجزایر سیشل و چاگوس در اقیانوس هند، و Tetiaroa، یک جزیره مرجانی در پلی‌نزی فرانسه در اقیانوس آرام بود. گراهام گفت اکولوژیست های زمینی، اکولوژیست های دریایی و ژئومورفولوژیست ها اندازه گیری های جمعیت پرندگان دریایی، پوشش گیاهی بومی و موجودات مرجانی و صخره ای را برای ردیابی چگونگی حرکت انرژی در اکوسیستم ها ترکیب کردند.

رویکرد علمی که انرژی اکوسیستم نامیده می شود، از جریان انرژی به عنوان ارز مشترک برای اتصال موجوداتی که معمولاً به طور جداگانه مطالعه می شوند استفاده می کند.

پرندگان دریایی اقیانوس باز را، جایی که تغذیه می کنند، به خشکی، جایی که لانه می کنند، پیوند می دهند. هزاران پرنده در دریاهای وسیع ازدحام می کنند و غذایی که آنها هضم می کنند در یک گوانو غنی از مواد مغذی متمرکز می شود. جزایر با ورودی مواد مغذی پرندگان دریایی بیشتر تمایل به داشتن جوامع مرجانی مولدتر و جریان انرژی بالاتری دارند.

Parrotfish and other reefنیبل خورها همچنین با تراشیدن مرجان برای تغذیه از موجودات مرده و دفع ذرات به اندازه ماسه به جریان انرژی کمک می کنند. جلبک‌های آهکی، دیگر موجودات صخره‌ای و صدف‌ها به ساخت چارچوب صخره‌ها به سمت بالا کمک می‌کنند و به صخره‌ها کمک می‌کنند تا جزایر را از امواج محافظت کنند.

در بخش زمینی چرخه، احیای پوشش گیاهی بومی که مزارع نارگیل جایگزین آن می شوند، بسیار مهم است. نخل های نارگیل دارای ریشه های کوچک و ناپایدار هستند که خاک اطراف را در برابر فرسایش آسیب پذیر می کند. در مقابل، گیاهان بومی شبکه‌های عظیمی از ریشه‌های ریز مشبک دارند که خاک کم‌عمق و متخلخل را به هم متصل کرده و تثبیت می‌کنند و همچنین زیستگاه بهتری برای پرندگان دریایی فراهم می‌کنند.

بازگرداندن چرخه مواد مغذی همچنین به معنای از بین بردن موش‌های مهاجمی است که توسط استعمارگرانی که برای قرن‌ها کلنی‌های پرندگان دریایی را ویران کرده‌اند، آورده شده‌اند. این چرخه حداقل از پایان آخرین عصر یخبندان، اکوسیستم های مرجانی را حفظ کرده است. مطالعه‌ای در سال 2026 روی 288 رکورد رشد هسته صخره‌ها نشان داد که بیشتر آنها همگام با افزایش آب دریاها هستند، اگرچه این ظرفیت بسته به مکان متفاوت است و با نرخ فعلی گرم شدن تضمین نمی‌شود.

مطالعه جدید «پتانسیل تجمع صخره‌ها» را برای جزایر اندازه‌گیری می‌کند و نشان می‌دهد که ارتفاع آن در صخره‌های تالاب‌دار و رو به اقیانوس در اطراف جزایر بدون موش با پرندگان دریایی فراوان نسبت به جزایر آلوده به موش‌ها دو برابر است. کیسی بنکویت، یکی از نویسندگان، دانشمند بازسازی مستقر در کالیفرنیا، گفت: «برای همگام شدن با افزایش پیش‌بینی‌شده سطح آب دریا تا پایان قرن تحت سناریوی گرمایش 2 درجه سانتی‌گراد کافی است».با سازمان حفاظت از طبیعت

او افزود که نرخ رشد صخره‌ها بدون جمعیت پرندگان دریایی کمتر با افزایش سطح آب دریا پیش‌بینی می‌شود.

گراهام هشدار داد که این مطالعه به معنای راه حل معجزه آسایی برای تأثیرات گرمایش جهانی بر جزایر کم ارتفاع نیست. مقایسه مستقیم قبل و بعد از بازسازی انجام نشد و داده‌ها از جزایری با سطوح مختلف فراوانی پرندگان دریایی و هجوم موش‌ها به دست آمد، تفاوت‌هایی که تیم تحقیقاتی سعی کرد با چارچوب انرژی اکوسیستم برطرف کند.

و افزایش صخره همیشه به این معنی نیست که یک جزیره مرجانی به صورت عمودی رشد می کند، زیرا گرم شدن کره زمین همچنین امواج، بادها و جریان هایی را تغییر می دهد که بر جایی که مواد به پایان می رسد تأثیر می گذارد. این مطالعه همچنین بر جزایر عمدتاً خالی از سکنه یا کم جمعیت با فضایی برای اکوسیستم‌های بومی متمرکز بود. او گفت که در جزیره های مرجانی توسعه یافته، تلاش های بازسازی می تواند کمک کند، اما جایگزین نیاز به راه حل های مهندسی نخواهد شد.

هیلاری یانگ بوم‌شناس در تفسیر Science Advances Focus نوشت: این مطالعه به نشان دادن یک حلقه تقریباً کامل کمک می‌کند، «از پرندگان دریایی جوینده اقیانوس، از طریق جنگل‌های بومی و صخره‌های مرجانی، به ساخت و تثبیت جزایری که پرندگان در آنها زاد و ولد می‌کنند». او نوشت که کمی کردن این حلقه "شواهد بسیار مورد نیازی را ارائه می دهد که سرنوشت یک جزیره مرجانی را نمی توان با درمان جداگانه خشکی و دریای آن درک یا مدیریت کرد."

حفاظت محلی می تواند بر انعطاف پذیری فیزیکی در برابر بالا آمدن دریاها تأثیر بگذارد، اما او نوشت: «کاهش سریع در انتشار گازهای گلخانه ای همچنان ادامه دارد.برای دوام طولانی مدت این سیستم ها ضروری است.

باب بروین یک گزارشگر ساکن اتریش است که بیش از یک دهه علم آب و هوا و سیاست بین المللی آب و هوا را پوشش داده است. او قبلاً در مورد محیط زیست، گونه های در معرض خطر و زمین های عمومی برای چندین روزنامه کلرادو گزارش می داد و همچنین به عنوان سردبیر و دستیار سردبیر در روزنامه های محلی در کلرادو راکی کار می کرد.

این داستان در ابتدا در Inside Climate News ظاهر شد.