نقد و بررسی «نوشیدن و رانندگی»: آوالون فست و جیلیان فرانک تعجب می‌کنند که آیا لذت‌گرایی خالی روستایی می‌تواند جای خود را به تعالی بدهد
فیلم «سریع و فرانک» که عمدا زشت است و روی کمترین ریسک‌های قابل تصور متمرکز است، جاه‌طلبی بیشتری نسبت به آن دارد.
با ارائه اطلاعات خود، با شرایط استفاده و سیاست حفظ حریم خصوصی ما موافقت می کنید. ما از فروشندگانی استفاده می کنیم که ممکن است اطلاعات شما را نیز پردازش کنند تا به ارائه خدمات ما کمک کنند. این سایت توسط reCAPTCHA Enterprise محافظت می شود و خط مشی رازداری Google و شرایط خدمات اعمال می شود.
وقتی نام فیلم خود را «نوشیدن و رانندگی» می‌گذارید – با فرض اینکه این یک جناس نیست که به یک کمدی مفید درباره یک ستاره نسکار به نام ریچارد درینکینگ منجر شود – پیشگیرانه انتظارات همه را از الگوهایی که می‌خواهند روی پرده ببینند پایین می‌آورید.
مطمئناً در مورد فیلم جدید آوالون فست و جیلیان فرانک، یک درام تکه‌ای از زندگی در مورد بی‌احتیاطی توخالی دو دوست که روزهای اوایل بزرگسالی خود را با جریان بی‌پایانی سوء مصرف مواد در زادگاه روستایی کوچکشان فریب می‌دهند، تضمین می‌شود. نوشیدن الکل و رانندگی به بخشی از روال عادی زندگی تبدیل شده است، به همان اندازه که در ساعت 5 صبح کوکائین برآمدگی یا درمان خماری با مولی پس از گذراندن یک مهمانی آخر شب دیگر در زیرزمین یک آشنای آزاد است. داستان های مرتبط گرتا لی، ربکا فرگوسن و کری کون رام-کام «ماه عسل/تدفین» در خرس سیاه تونی گیلروی روی پدرو پاسکال، «بیهموث!» و چگونه دیزنی هرگز به او نگفت که در مورد فاشیسم در جریان مطبوعات «آندو» بحث نکند.
اینطور نیست که پالمر (آوالون) و آیریس (فرانک) کار بهتری برای انجام دادن داشته باشند. زندگی آنها کوچک و به ظاهر بی معنی است: این دو دختر هرگز شهر خود را ترک نکردند، در همان شغل رستوران داری کار می کنند و حتی در یک تخت مشترک در آن قرار دارند.شب ها موفق می شوند به موقع به خانه برگردند تا بخوابند. با یک دایره اجتماعی محدود، آنها در نهایت با همسایگان یکسانی معاشرت می‌کنند و با همان پسران سمی که همگی شبیه پست مالون هستند، غمگین می‌شوند، در صورتی که حرفه‌اش هرگز شروع نشده بود. به نظر می رسد پالمر و آیریس در 60 درصد مواقع از حیاط خلوت به مسیر دوچرخه سواری به زیرزمین یا ماشین شخصی لذت می برند. «طرح داستان» به سبک جارموش حول محور ملاقات آنها با یکی از آشنایان به نام لوی (اتان هاکس‌ورث) و پسر عمویش فینیکس (هنری گیلسپی) در شهر می‌چرخد و بدون نقشه از جایی به جای دیگر می‌چرخد.
فیلم به طرز تحسین‌آمیزی متعهد به مستندسازی این سبک زندگی بدون ایده‌آل‌سازی یا محکومیت زیاد است. لحظات گاه به گاه شادی واقعی و خودانگیخته پدیدار می شوند، و لحظاتی دیگر خلأ خردکننده زندگی ها را نشان می دهد که به جایی نمی رسند، اما فیلمنامه خیلی به هیچ سمتی متمایل نمی شود. Fast و Frank سرنخ‌های زمینه کافی را ارائه می‌کنند تا به ما نشان دهند که این دختران با فرزندپروری متوسط و تحرک اقتصادی محدود سر و کار داشتند - به اندازه‌ای که بینندگان انسان‌دوست را از قضاوت یا دوست نداشتن بیش از حد آنها بازدارد، اما با رحمت به اندازه‌ای نیست که آن را به داستان قربانی تبدیل کند.
دو قسمت اول «نوشیدن و رانندگی» تقریباً مانند یک مستند طبیعت بازی می‌کنند و به ما نشان می‌دهند که چهار موجود در زیستگاه طبیعی‌شان تنها مکانیسم‌های بقای خود را می‌شناسند. فیلمبرداری عمداً زشت به نظر می‌رسد، با رنگ‌های سبز، خاکستری و قهوه‌ای که در کنار هم محو شده‌اند تا تصویری گل آلود از شهری به تصویر بکشند که هرگز از آن خارج نمی‌شوید. رادوربین‌های غالباً دستی، حس تماشای ویدیوهای قدیمی خانگی را ایجاد می‌کنند، حتی اگر بیشتر این برخوردها شایسته مستندسازی به نظر نرسند.
«نوشیدن و رانندگی» در مقایسه با اکسپرسیونیسم اثر قبلی فست مانند «کمپ» یک سینمای واقعی است، اما هنوز هم تا پایان کمی از رئالیسم ناب فاصله می‌گیرد. بسیاری از فیلم نسخه‌ی خاص خود را از ضرب‌های دوران بلوغ مرسوم «میهمانی باید در نهایت به پایان برسد» بازی می‌کند، حتی اگر این مهمانی‌ها هرگز در ابتدا عالی به نظر نرسند. اما از آنجایی که این دختران چیزی شبیه به بزرگسالی معمولی در انتظارشان نیستند، فیلم عاقلانه آنها را از بلوغ دور کرده و به سوی نوعی رهایی معنوی هدایت می کند. آیا تعالی واقعی می تواند از تقسیم لذت های فیزیکی با افراد غیرقابل توجهی که اتفاقاً در همان شهر شما زندگی می کنند حاصل شود؟ هیچ کس نمی تواند به طور کامل به این سوال پاسخ دهد، اما فست و فرانک بیشتر از آنچه فکر می کنید به هم نزدیک می شوند.
حتی اگر هیچ صحنه ای به خودی خود جذاب نباشد، فیلم همچنان به چیزی عجیب و جذاب تبدیل می شود. به نظر می رسد "نوشیدن و رانندگی" در فضایی محدود وجود دارد که در آن گذشته ارزش یادآوری را ندارد، و آینده چیزی برای انتظار نیست، بنابراین تنها کاری که باید انجام داد این است که هر لذت لذت طلبانه ای را که امروز می توانید از آن دور کنید، حتی اگر از قبل می توانیم ببینیم که آن تجربیات نیز ارزش یادآوری را ندارند. فضای شهری کوچک آمریکایی، فیلم را به نوعی ویژگی منطقه ای نشان می دهد، اما این حس ناخوشایند دهه 2020 و جیب هایشادی که گهگاه ایجاد می کند باید جهانی باشد.
«نوشیدن و رانندگی» نسخه ای از Muscle Distribution از 11 تا 13 اکتبر در سینماهای BAM Rose اکران می شود.