نقد و بررسی جس ویلیامسون: مایلی جنوب بهشت - رابطه عشق و نفرت خواننده آلت کانتری با لس آنجلس
(غرب جدید) پس از انتشار در سال 2023 Time Ain’t Accidental، بهترین آهنگ‌ها زمانی هستند که ویلیامسون موسیقی کانتری را برمی‌گرداند و آن را به عنوان چیزی آشنا و در عین حال متفاوت بازسازی می‌کند، جوآن دیدیون می‌نویسد که وقتی «ریتم طلایی شکسته شد» نیویورک را ترک کرد. جس ویلیامسون، خواننده آلت کانتری متولد تگزاس، این عنوان را برای آهنگ آغازین دردناک ششمین آلبوم انفرادی خود وام گرفته است، که در آن به این
پس از انتشار در سال 2023، Time Ain’t Accidental، بهترین آهنگ‌های اینجا زمانی است که ویلیامسون موسیقی کانتری را برمی‌گرداند و آن را به عنوان چیزی آشنا و در عین حال متفاوت بازسازی می‌کند.
جوآن دیدیون در مقاله‌اش «خداحافظ با همه چیز» می‌نویسد که وقتی «ریتم طلایی شکسته شد» نیویورک را ترک کرد. جس ویلیامسون، خواننده آلت کانتری متولد تگزاس، این عنوان را برای آهنگ آغازین دردناک ششمین آلبوم انفرادی خود وام گرفته است، که در آن به این فکر می کند که آیا از لس آنجلس به اندازه کافی سیر شده است یا خیر. اما در حالی که دیدیون به پشت سر گذاشتن شهر جوانی خود نگاه می کرد، ویلیامسون هنوز در لس آنجلس است و با آرزوهای رقابتی برای ماندن یا فرار دست و پنجه نرم می کند.
این پر سر و صدا عاشق من، عاشق من نیست، با سنتی‌ترین صداهای ویلیامسون تا به امروز تنظیم شده است: «در اعماق جنگل، صدای زمزمه شهر را احساس می‌کنم،» او در قوی‌ترین آهنگ تگزاسی خود بر روی تارهای غم‌انگیز و بانجو چرخان، آهنگ Hum of the City را می‌خواند. درام‌های برنامه‌ریزی‌شده آیفون که او را در سال ۲۰۲۳ به‌طور تصادفی بسیار جذاب کرد، از بین رفته‌اند، و در حالی که آمریکاییانا شکوفا می‌شود به نوستالژی ویلیامسون برای زادگاهش دالاس وزن می‌دهد، گاهی اوقات آلبوم را ضعیف‌تر و کمتر از رکورد قبلی‌اش تخیل می‌کند.
جذاب‌ترین لحظات A Mile South of Heaven زمانی اتفاق می‌افتد که او موسیقی کانتری را به ملزومات آن برمی‌گرداند و آن را به‌عنوان چیزی که به‌طور غیرعادی شبیه و در عین حال متفاوت به نظر می‌رسد، بازسازی می‌کند. مراقبه اضطراب آب و هوای پراکنده را دنبال کنیدمناطق استوایی، که توسط ملوترون وهم‌آور حمایت می‌شود، حتی کف زدن‌های دست‌شان هم بد به نظر می‌رسد. یا آلبومی نزدیکتر به نمایش گوهر و مواد معدنی، که در آن ویلیامسون نوشیدن شامپاین با یک ستاره پاپ را به یاد می آورد، و در حالی که از تنهایی یک گردشگر دائمی بودن آواز می خواند، با پایانی احشایی و بدون تزئین می لرزد. در این رکورد، دلتنگی هر کجا که بروید ثابت است و هر نت مملو از حسرت است.