گیرمو دل تورو، دیگو لونا، آلفونسو کوارون در فستیوال مورلیا در نقش کارگردان، دانیلا میشل، به سمت داستان‌های صمیمی مکزیکی می‌رود.

دل تورو برای نمایش بیستمین سالگرد «هزارتوی پان» می آید در حالی که کوارون در «Campeón Gabacho» پسرش جوناس کوارون شرکت می کند که افتتاحیه جشنواره و تهیه کنندگی آن توسط او بود. "خاکستر" لونا در انتخاب رسمی بازی می کند

حداقل دو تن از Tres Amigos در بیست و چهارمین جشنواره بین‌المللی فیلم مورلیا (FICM) امسال شرکت می‌کنند و گیلرمو دل تورو برای جشن بیستمین سالگرد نمادین «هزارتوی پان» به شهر می‌آید و کوارون در فیلم شب افتتاحیه «Campeón Gabacho» ساخته او کوارون شرکت می‌کند. طبق گزارش اتاق فیلم ملی، کاناسین، جشنواره سومین آمیگو، الخاندرو گونزالس اینیاریتو، را که «حفار» از اولین نمایشش در 1 اکتبر در مکزیک 1.3 میلیون دلار به دست آورده است را از دست خواهد داد. داستان‌های مرتبط «شرق عدن» رئیس زوئی کازان درباره آن پایان ویرانگر، چرا کتی فلورانس پیو هم «قاتل» و هم «بازمانده» است و لی را به شخصیت اصلی تبدیل می‌کند فلورانس پو می‌گوید: «هرگز از حمایت علنی از فلسطین نترسیدم» و «من نمی‌دانم که چرا از هالیوود حمایت می‌کنم»

قدرت ستاره نیز در انتخاب رسمی قرار دارد، که شامل آخرین فیلم کارگردانی دیگو لونا به نام «خاکستر» و همچنین رودریگو پلا («منطقه»)، فرناندو تووار («گرلز غمگین»، «سوئنا») و ناتالیا آسودو («Post Tenebras Lux») است. محبوب در Variety

جی. ای. بایونا نامزد اسکار، هیئت داوران فیلم های مکزیکی را رهبری می کند که شامل جیونه، فیلمساز باسکی نیز می شود.کامبوردا، گابریلا اورتیز آهنگساز مکزیکی برنده جایزه گرمی و امی ردفورد کارگردان و تهیه کننده آمریکایی.

الکساندر او فیلیپ، مستندساز سوئیسی، جاناتان رامنی منتقد سینما و خوان کارلوس رولفو از مکزیک، هیئت داوران مستند مکزیکی را تشکیل می دهند.

مورلیا همچنین مجموعه‌ای از فیلم‌های بین‌المللی تحسین‌شده به رهبری «اسب وحشی نه» ساخته مارتین مک‌دونا را به نمایش می‌گذارد که جان مالکوویچ جام ونیز ولپی را برای بهترین بازیگر مرد به ارمغان آورد و اسپانیا را به اسکار، «لا بولا نگرا» ساخته خاویر کالوو و خاویر آمبروسی برد.

برای کارگردان هنری دانیلا میشل، یکی از بزرگ‌ترین تغییرات جشنواره در سال‌های اخیر، معرفی یک قالب ترکیبی است که امکان دسترسی به بخشی از برنامه را به صورت آنلاین فراهم می‌کند. "در ابتدا، این به عنوان یک ضرورت در مواجهه با همه‌گیری COVID-19 مطرح شد. ما می‌خواستیم تماشاگران سینما بتوانند فیلم‌هایی را که در نسخه 2020 ما رقابت می‌کنند، با وجود قرنطینه، کشف کرده و از آن لذت ببرند. ضروری بود که این فیلم‌های مکزیکی به مخاطبان خود دسترسی پیدا کنند، حتی اگر مردم به سالن‌های سینما نروند."

ما متوجه شدیم که قرار دادن بخشی از انتخاب رسمی به صورت آنلاین - به ویژه فیلم‌های کوتاه مکزیکی در حال رقابت - به کار استعدادهای جدید در سینمای مکزیک دید بیشتری می‌دهد و همچنین فرصتی عالی برای مخاطبانی که نمی‌توانند به مورلیا سفر کنند تا FICM را تجربه کنند، فراهم می‌کند.

او با تأمل در روند سینمای مکزیک در پنج سال گذشته گفت: «چیزی که بیشتر تغییر کرده است.بازنمایی برخی مسائل در فرهنگ مکزیک است. در سال‌های اخیر شاهد فیلم‌های بیشتری بوده‌ایم که به موضوعات صمیمی‌تری مانند مسائل خانوادگی، کودکی و مادری می‌پردازند. ما همچنین شاهد نمایش گسترده تری از طبقه متوسط مکزیک در خانه بوده ایم. آن فیلم‌ها تأثیر بسیار عمیقی بر تماشاگران مکزیکی گذاشته‌اند، زیرا از طریق فیلم‌ها، نمایشی بسیار دقیق و لطیف از زندگی خود دیده‌اند.»

خبر خوب این است که کارگردانان زن در این صنعت وجود دارند.

هر سال، تعداد کارگردانان زن شرکت کننده در FICM در حال افزایش است و من فکر می کنم این نشان دهنده صنعت فیلم مکزیک است، جایی که فیلم های بیشتری توسط زنان ساخته می شود. زنان روز به روز جایگاه بیشتری را به دست آورده‌اند، و من واقعاً از این بابت خوشحالم زیرا چند سال پیش تقریباً هیچ کارگردان زن در سینمای مکزیک وجود نداشت و اکنون تعداد زیادی از آنها وجود دارد - بسیاری از آنها در مورلیا جوایزی را کسب کرده‌اند.»

اما چالش ها همچنان باقی است. مانند بسیاری از جشنواره‌ها در سراسر مکزیک، FICM با کاهش بودجه از سوی حامیان مالی شرکت‌ها و سازمان‌ها مواجه شد.

"به عنوان یک سازمان غیرانتفاعی، هر ساله ما با چالش مهمی در تامین شرایط و منابع مورد نیاز برای برگزاری جشنواره ای با کیفیت و مقیاس FICM روبرو هستیم. خوشبختانه، ما تیمی از افراد کمال گرا و افرادی هستیم که عمیقاً به کار خود علاقه مند هستند، که به ما این امکان را می دهد تا با موفقیت بر این چالش ها غلبه کنیم.

"چالش ها در طول این 24 تغییر کرده اندسال در ابتدا، چالش اصلی ایجاد مخاطب برای انواع فیلم‌هایی بود که جشنواره را در سال 2003 تشکیل می‌دادند: فیلم‌های کوتاه و مستند مکزیکی. و یکی از بزرگترین منابع رضایت من این است که در حال حاضر برای هر چیزی که در مورلیا ارائه می کنیم مخاطبی وجود دارد - برای سینمای مکزیک. با گذشت زمان و متنوع‌تر شدن برنامه‌های ما، چالش بعدی این بود که اطمینان حاصل کنیم که جشنواره‌ای منسوخ شده نیستیم – که هر نسخه تازه‌ای در نظر گرفته شود.

"در مقابل طبیعت" ("Contra la naturaleza"، Axel Bertha، Cárcava Cine، Domme Cinema، مکزیک) یوناس به خانه برمی‌گردد و به عنوان سنگ‌تراش شروع به کار می‌کند و در درامی غوطه‌ور می‌شود که ظاهراً توسط طبیعت آغاز شده است. اولین کار واضح اکسل برتا قدیمی ترین مبارزه بشریت با نیروهای خارج از کنترلش را بررسی می کند و به سمت یک نتیجه ناراحت کننده می رود که نشان می دهد برخی درگیری ها به قدمت خود تمدن هستند.

«خاکستر» («Ceniza en la boca»، Diego Luna، La Corriente del Golfo، Animal de Luz Films، Inicia Films، Perro Azul، مکزیک، اسپانیا) پنجمین فیلم بلند کارگردانی لونا، «خاکستر» که از رمانی همنام اقتباس شده است، او به همراه مادرش به همراه مادرش لوسیلیا را به مادرید می‌رود. واقعیت تلخ زندگی مهاجران این عکس برای اولین بار در بخش نمایش های ویژه کن به نمایش درآمد. نتفلیکس آن را در آمریکای لاتین، اسپانیا و پرتغال در سال 2027 پس از یک نمایش تئاتر پخش خواهد کرد.اجرا شود، در حالی که Luxbox فروش بین المللی را انجام می دهد.

"سالن زیبایی" ("Salón de belleza"، Nathalia Acevedo، Kintsugi Cine، Farol، مکزیک، فرانسه) در شهری بی نام، یک سالن زیبایی به پناهگاهی برای افراد به حاشیه رانده شده تبدیل می شود که بین مرگ و زندگی معلق مانده اند. فیلم ناتالیا آسودو سالن را به فضایی محدود تبدیل می کند که در آن حافظه، تخیل و زمان با هم همگرا می شوند و به تدریج به دنیای بیرون اجازه نفوذ می دهد. زیبایی و فناپذیری در مراقبه ای در مورد هستی، مراقبت و شکنندگی زندگی در هم تنیده می شوند.

«همه چیز دیگر سر و صدا است» («Lo demás es ruido»، Nicolás Pereda، En Chinga Producciones، Welt Film، مکزیک، کانادا، آلمان) کمدی پوچگرایانه نیکلاس پردا بر آهنگساز رزا متمرکز است، که یک مصاحبه تلویزیونی را در آپارتمان همکارش Tereions deail ضبط می کند، جایی که به طور وقفه ای فیلمبرداری می کند. این فیلم که برای اولین بار در برلیناله نمایش داده شد، ادعای هنری، دوستی زنانه و هرج و مرج خانگی را به یک قطعه کمیک تبدیل می کند. این فیلم برنده جایزه Lady Harimaguada de Oro در جشنواره فیلم Las Palmas de Gran Canaria شد. خریداری شده توسط توزیع کننده مستقر در ایالات متحده پراگدا.

"سینه باغ" ("Toda una vida"، Ariel Gutiérrez، Varios Lobos، SPC، Nobody، Tulip، مکزیک) آرمین یک نوجوان تنها است که از دنیای بیرون جدا شده است. وقتی مادرش ربوده می شود، اندوه او را از انزوا فراتر می برد و به سفری به سوی بلوغ و بلوغ می کشاند.آشتی درام صمیمی آریل گوتیرز به بررسی این می‌پردازد که چگونه از دست دادن ناگهانی می‌تواند یک نوجوان را مجبور به مقابله با ترس، مسئولیت و امکان بازسازی زندگی پس از آسیب شود.

«دختر غمگین» («Chicas tristes»، فرناندا توار، دانیل لوستوناو، آراسلی ولاسکوئز، کارلو دورسی، ساموئل شووین، مکزیک، اسپانیا، فرانسه) اولین فیلم فرناندا تووار به دنبال پائولا و لا ماسترا است، که دوستان جدا نشدنی و نیروهای برجسته‌ای را در یک مهمانی برای امتحان انتخاب می‌کنند. و صحبت کردن این فیلم برای اولین بار در Generation 14 Plus در برلیناله به نمایش درآمد، جایی که برنده خرس بلورین شد و آلفا ویولت در سطح بین المللی به نمایش درآمد. همچنین در بخش روایت بین‌المللی ترایبکا شرکت کرد.

«شش ماه در ساختمان صورتی و آبی» («Seis meses en el edificio rosa con azul»، Bruno Santamaría Razo، Ojo de Vaca، Desvia Produções، Snowglobe Films، مکزیک، برزیل، دانمارک). با تشخیص اچ آی وی پدرش برخورد می کند. این درام زندگی‌نامه‌ای در هفته منتقدان کن به نمایش درآمد، جایی که اولین فیلم مکزیکی بود که در 20 سال گذشته در این بخش به رقابت پرداخت. برنده جایزه بهترین پروژه و DALE شد! جایزه در انجمن تولید مشترک سن سباستین. لوکس باکس فروش بین المللی را به دست آورد، در حالی که اپی سنتر فیلمز فرانسوی را گرفتحقوق توزیع

«روزهای پونچو» («Los días de Poncho»، Faustino Alanís، Centro de Capacitación Cinematográfica، مکزیک) پانچو روزهایش را با رپ آزاد در خیابان‌های مکزیکوسیتی می‌گذراند تا اینکه پدرش متوجه می‌شود که مدرسه را رها کرده و او را مجبور به تحویل دادن مخازن بنزین می‌کند. داستان بلوغ فاوستینو آلانیس نوجوانی را دنبال می کند که بین جاه طلبی هنری و مسئولیت خانوادگی گرفتار شده است و از ریتم های فرهنگ خیابانی برای کشف مردانگی، بزرگسالی و گذار دشوار از کودکی به استقلال استفاده می کند.

«باغی که ما خواب دیدیم» («El jardín que soñamos»، Joaquín del Paso، Amondo Cine، Cárcava Cine، Península Films، Producción Espiral، Lookbook Entertainment، Sula Entertainment، Atómica، Pixel، مکزیک) Joaquín در جستجوی بهتری از خانواده هائیتی در سفری به شمال هائیتی یک جنگل دورافتاده مکزیکی که با قطع غیرقانونی درخت شکل گرفته است. جهان فیلم برای اولین بار در نوار کناری پانوراما برلیناله به نمایش درآمد و در سطح بین المللی توسط M-Appeal نمایندگی می شود. مبارزه خانواده در برابر مهاجرت پروانه‌ها و تخریب محیط‌زیست به داستانی از آوارگی، انعطاف‌پذیری و تعلقات شکننده تبدیل می‌شود.

«شکارچی» («لا کازادورا»، سوزان اندروز، سینمای زافیرو، مکزیک) که در سیوداد خوارز اتفاق می‌افتد، فیلم سوزان اندروز کوریا از یک بعید پیروی می‌کند.مدافع در حال مقابله با خشونت علیه زنان در شهری که در آن جنایات بدون مجازات انجام می شود. این فیلم با الهام از رویدادهای واقعی، اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس 2026 به نمایش درآمد، جایی که برای مسابقه دراماتیک ایالات متحده انتخاب شد. بازیگران را آدریانا پاز، ستاره «امیلیا پرز»، برنده بهترین بازیگر زن جشنواره کن 2024، رهبری می‌کند.

تازه واردها («Los nuevos»، رودریگو پلا، سینمای بوئناونتورا، آقای میاگی فیلمز، مکزیک، اسپانیا) تیانا و خانواده‌اش به دهکده‌ای پناه می‌برند، اما متوجه می‌شوند که آلودگی که از آن فرار کرده‌اند به دنبال آنها آمده است. ماجراجویی زیست‌محیطی رودریگو پلا، سه کودک را در مرکز معمایی پیرامون رودخانه‌های مسموم قرار می‌دهد و نگرانی‌های زیست‌محیطی را با داستانی از آوارگی و همبستگی دوران کودکی ترکیب می‌کند. فیلم پاترا اسپانو آلمان پس از اولین نمایش جهانی خود در اکران کودکان لوکارنو سوار شد.

"ما" ("Nosotros"، خواکین روانو، سینمای کانسپسیون، سینما مورسیلاگو، مکزیک، گواتمالا) رومرو روستای خود را برای کار به عنوان نگهبان در شهر ترک می‌کند، جایی که با نوبیا آشنا می‌شود و لطافت، رابطه جنسی و تاریکی را کشف می‌کند. درام خواکین روانو رابطه‌ای را نشان می‌دهد که در بحبوحه تنش‌ها با نگهبانان رومرو رو به افزایش است، با استفاده از خشونت به‌عنوان فشاری همیشگی که نشان می‌دهد شخصیت‌ها چه چیزی را پنهان می‌کنند و چه چیزی را دیگر نمی‌توان حفظ کرد.

«رقص روح‌ها» («El baile de las ánimas»رامون لاون، فاتا مورگانا، رسانه زمان از دست رفته، Eudaimonia، مکزیک، کانادا)

در روز مردگان در دره اتلا، اوآخاکا، یک روح برای دیدار عزیزانش و سرگردانی در مکان‌هایی که زمانی آن را گرامی می‌داشت، باز می‌گردد، و ما را به یک سفر حسی پر جنب و جوش می‌برد که نشان می‌دهد چگونه جامعه و سنت به ما کمک می‌کنند تا با از دست دادن کنار بیاییم.

«دختران جنگل» («Hijas del bosque»، Otilia Portillo، Oscura Producciones، مکزیک) دختران جنگل یک مستند علمی تخیلی همهجانبه است که به دنبال الیزیت و جولیتا، دانشمندان بومی از اوآخاکا و ایالت مکزیک است. همانطور که جنگل زدایی و موانع اجتماعی سرزمین های آنها را تهدید می کند، آنها دانش زیست محیطی نسلی را با علم غربی برای مطالعه قارچ ها متحد می کنند. این فیلم از طریق یک لنز میسلیوم، امکانات جدیدی را برای همزیستی انسانی و غیر انسانی، انعطاف پذیری و بقا در دنیایی در حال تغییر بررسی می کند.

«فورنسیتا» («فورنسیتا»، پابلو واکا، استودیوی ویژوال کاریبو، مکزیک) زندگی اینس 14 ساله بسیار شبیه زندگی دوستانش است: او به مدرسه می‌رود، کلاس‌های رقص شهری می‌گذراند و برای جشن تولد پانزده سالگی‌اش آماده می‌شود. اما در اوقات فراغت خود به عمویش، پزشک قانونی محلی، در انجام کالبد شکافی کمک می کند.

"Jaripeo" ("Jaripeo"، Efraín Mojica، Rebecca Zweig، Jaripeo Documentary LLC، ITVS International، Survivance، Fiasco، مکزیک، ایالات متحده، فرانسه)

یک مستند ترکیبی به ابرمردانه میچوآکان سفر می کندrodeos، جایی که سنت جای خود را به حافظه، میل عجیب و غریب و اشتیاق می دهد. در نوار کناری بعدی ساندنس 2026 شرکت کرد، که به عنوان سفری به سوی حسابرسی با "زخم ها و زیبایی خانه ای که پشت سر گذاشته شده" توصیف می شود.

«میکی» («میکی»، دانو گارسیا، فیلم‌های Venado، Phototaxia Pictures، Estudio Errante، Estudios Churubusco، مکزیک) میکی ده سال گذشته را صرف کاوش در روند انتقال خود در بافت محافظه‌کار سینالوآ، مکزیک کرد. فیلم از طریق آرشیوهای دیجیتال، بازسازی های هنری و برخوردهای عمیقاً شخصی، بین لطافت و خشم حرکت می کند و حافظه را به یک عمل آزادی تبدیل می کند. کاوش ادراک از خود و رویارویی غیر تنبیهی با گذشته.

«اودیسه ملی» («Odisea nacional»، ماریانو رنتریا، سینمای El Relicario، مکزیک) سفری غنایی و خاطره‌انگیز متشکل از ریزداستان‌های صمیمی که رابطه عمیق بین معماری و زندگی روزمره را بررسی می‌کند و تجربیات جهانی بشری مانند هویت، نابرابری، ایمان، نیاز به طبیعت، هنر و را آشکار می‌کند. یک تجربه سینمایی همهجانبه در مورد چگونگی شکل دادن فضاها به ما به عنوان انسان و تأثیر عمیق آنها بر زندگی ما.

"Querida Fátima" ("Querida Fátima"، Lorena Gutiérrez، Rodrigo Reyes، La Maroma Producciones، Reawakening Pictures، Grumpy Squared، مکزیک، ایالات متحده) یک دهه پس از قتل دختر 12 ساله اش فاطمهدر یک زن کشی وحشیانه، لورنا گوتیرز در خارج از کاخ ملی اردوگاهی برپا می کند و از کلودیا شینباوم، رئیس جمهور مکزیک، می خواهد. این پرتره احشایی نقطه تلاقی غم و اندوه شخصی و مقاومت سیاسی را در کشوری به تصویر می کشد که به گفته سازمان ملل، روزانه ده زن و دختر در آن کشته می شوند. Docu بخش Premio Mezcal را در چهل و یکمین جشنواره فیلم گوادالاخارا جارو کرد.

«ماریاچی‌های گمشده» («Los mariachis perdidos»، فرانسیسکو اوهم، دیاندرا آریاگا، الکساندر د گراف، تانیا زامورا، فرانسیسکو اوهم، مکزیک) این مستند با ترکیب فیلم جاده‌ای، تصاویر آرشیوی و عناصر مقاله‌شناختی، سفر یک فیلم‌ساز را از طریق آخرین خواننده بالکان در جستجوی YuMex روایت می‌کند. از طریق فیلم گمشده امیلیو «ال ایندیو» فرناندز، این داستان تلخ و شیرین رویکردی شوخ طبعانه در کاوش چگونگی مهاجرت سینما و موسیقی و تفسیر مجدد در زمینه های دور دارد.

«روغن در خون من» («Mi sangre es petróleo»، Vania Carolina Quevedo، Disruptiva Films، Rupestris Films، مکزیک) یک سکوی نفتی را دوباره به عنوان یک هیولای دریایی در حال رویارویی با یک پری دریایی تصور می کند. این منعکس کننده وعده های پیشرفت، استثمار توسط پمکس و آب های مسموم تاباسکو است، جایی که خانواده ها کار ناپایدار را تحمل می کنند. از طریق حافظه و استعاره، نشان می‌دهد که چگونه فداکاری باعث حفظ معیشت در حالی که زمین، دریا و نسل‌های آینده را به خطر می‌اندازد، تعادل شکننده بقا را آشکار می‌کند.

«ردی ازخانه» («Rastros del hogar»، Colette Ghunim، Sara Maamouri، Dan Rybicky، Capella Fahoome، ایالات متحده) فیلمساز کولت گونیم با والدینش سفر می‌کند تا خانه‌های اجدادی را که در دوران کودکی در مکزیک و فلسطین فرار می‌کردند، بیابد. تمایل اولیه کولت برای التیام بخشیدن به فرهنگ درونی‌اش را آشکار می‌کند.

«دو سفر» («یاترا»، آلخاندرو روگاما، دیاریو د اکسپدیسیون، مکزیک) یک ماجراجوی جوان سال‌ها را با موتورسیکلت در سراسر آسیا سپری می‌کند و به دنبال داستانی عالی برای گفتن است. اما هنگامی که یک بیماری ناشناخته به آرامی شروع به فلج کردن او می کند، او مجبور می شود همه چیزهایی را که فکر می کرد ترک کند.