ناتو ممکن است سیستم های دفاعی ضد پهپادها را مجدداً مستقر کند زیرا حملات کشتی های بیشتری را در دریای سیاه غرق می کند

پهپادهای مشکوک روسیه 5 کشتی را در نزدیکی بلغارستان و رومانی غرق یا آسیب رساندند.

ملوانان نجات یافته از کشتی مورد حمله پهپاد در تاریخ 13 اکتبر 2026 به بندر وارنا در بلغارستان می رسند.

حملات مشکوک هواپیماهای بدون سرنشین روسیه یک کشتی باری را غرق کرد و کشتی دیگری را در فاصله 22 مایلی سواحل بلغارستان در دریای سیاه در 13 اکتبر تخلیه کرد. آخرین حملات به این معنی است که پنج کشتی در مناطق انحصاری اقتصادی کشورهای عضو ناتو مورد حمله قرار گرفته‌اند - که درخواست‌ها از ناتو برای استقرار مجدد سیستم‌های پهپاد ضد پهپاد برای ارائه حفاظت بیشتر را افزایش داده است.

همه 15 عضو چلسی 3 متعلق به اوکراین پس از اصابت سه هواپیمای بدون سرنشین به کشتی توسط عملیات نجات بلغارستان به سلامت تخلیه شدند.

این حوادث آخرین مورد از یک سری حملات بی‌سابقه فزاینده به کشتی‌های دریایی دریای سیاه در مناطق انحصاری اقتصادی کشورهای ناتو است. یک هفته پیش از آن، پهپادهای هوایی و دریایی کشتی باری آلفا واتان با پرچم توگو را غرق کردند و کشتی باری Able با پرچم پالائو را در حدود 80 مایلی (128 کیلومتری) سواحل بلغارستان در 6 اکتبر به آتش کشیدند.

18 خدمه Aable نجات یافتند - دو نفر نیاز به بستری شدن در بیمارستان داشتند - اما خدمه 10 نفره آلفا وطن پس از اینکه امدادگران نتوانستند بازمانده ای پیدا کنند، مرده فرض شده اند.

چنین حوادثی ابتدا زمانی آغاز شد که کشتی باری رویاد ممدوف متعلق به ترکیه مورد حمله هواپیماهای بدون سرنشین قرار گرفت و در نهایت در نزدیکی دریای سیاه رومانی غرق شد.ساحل در 5 اکتبر. تمام 11 خدمه نجات یافتند.

در پاسخ به این حملات، بلغارستان همکاری خود را با کشورهای آسیب دیده عضو ناتو و در کل این ائتلاف افزایش داده است. به گزارش نشریه خبری مستقل The Sofia Globe، در 14 اکتبر، دیمیتار استویانوف، وزیر دفاع بلغارستان، به پارلمان ملی گفت که این کشور به طرح لبه بدون سرنشین ناتو می‌پیوندد که شامل کشورهای عضو است که در مجموع 40 میلیارد دلار برای توسعه قابلیت‌های ضد پهپاد در طول پنج سال آینده متعهد می‌شوند.

دیپلمات ها به پولیتیکو گفتند که مقامات ناتو همچنین اکنون در حال بررسی امکان انتقال اقدامات متقابل ضد پهپاد موجود به منطقه پس از دریافت درخواست های بلغارستان، رومانی و ترکیه هستند. این سه کشور همچنین در ابتکاری برای حفاظت از آزادی دریانوردی در دریای سیاه، که نخست وزیر بلغارستان رادف قصد دارد این هفته به اتحادیه اروپا ارائه کند، همکاری می کنند.

نیروهای دریایی کشورهای ناتو از زمانی که روسیه تهاجم تمام عیار خود به اوکراین را در سال 2022 آغاز کرد، مطابق با کنوانسیون 1936 مونترو که به ترکیه اجازه می‌دهد عبور کشتی‌ها را از طریق تنگه‌های منتهی به دریای سیاه محدود کند، از تمرین‌های نظامی در دریای سیاه اجتناب کرده‌اند. این اعمال ترکیه همچنین از تقویت یا چرخش ناوگان دریای سیاه روسیه در طول جنگ جلوگیری کرده است.

با وجود کمبود نیروی دریایی متعارف، اوکراین توانسته تا حد زیادی کشتی های جنگی روسیه را خنثی کند و کشتیرانی مرتبط با روسیه را مختل کند.و بنادر با استفاده از پهپادهای هوایی و دریایی. اما روسیه با حملات پهپادی خود به بنادر و کشتی‌های اوکراینی مقابله کرده و گاهی کشتی‌های کشورهای دیگر منطقه را هدف قرار داده است.

طبق گفته بنیاد کارنگی برای صلح بین‌المللی، از پاییز سال 2023، کشتی‌های اوکراینی معمولاً به خطوط دریایی که از آب‌های سرزمینی رومانی، بلغارستان یا ترکیه در دریای سیاه می‌گذرند، چسبیده‌اند. چنین کشتیرانی دریای سیاه به ویژه برای صادرات غلات کشاورزی اوکراین که بیش از 90 درصد را شامل می شود، بسیار مهم است.

به گزارش پولیتیکو، موج اخیر حملات احتمالی روسیه در دریای سیاه اکنون باعث اختلال در حمل و نقل کشتی های حامل آخرین محصول اوکراینی به بقیه اروپا شده است و برخی از محموله ها از طریق خشکی یا از طریق رودخانه دانوب تغییر مسیر داده اند.

این حملات بی‌سابقه در آب‌های نزدیک کشورهای ناتو همزمان با موج فزاینده‌ای از حوادث منتسب به تاکتیک‌های جنگ ترکیبی یا منطقه خاکستری روسیه است. چنین حوادثی شامل حمله پهپادی انفجاری به هواپیمای باری اوکراینی در فرودگاه لایپزیگ در آلمان و یک قایق پهپاد روسی مملو از مواد منفجره است که در نزدیکی سکوی گاز دریایی رومانیایی در دریای سیاه شناور بود.

به گفته کارنگی، اما از زمان آغاز جنگ، ترکیه، رومانی و بلغارستان به ارتقای نیروی دریایی خود ادامه داده‌اند و در عین حال همکاری نزدیک‌تری در زمینه امنیت دریایی ایجاد کرده‌اند. خطرات فزاینده برای کشتیرانی در دریای سیاه احتمالاً این روند همکاری را تسریع خواهد کرد - و برای اتحاد ناتو در کل.

جرمی هسو خبرنگاری است که طیف گسترده ای از موضوعات را در زمینه فناوری عمیق و هوش مصنوعی بررسی می کند. او قبلاً برای New Scientist، Scientific American، IEEE Spectrum، Wired، Undark Magazine و MIT Tech Review، در میان بسیاری از نشریات دیگر، در مورد موضوعاتی مانند دیپ فیک، مراکز داده، هواپیماهای بدون سرنشین، فناوری باتری، روباتیک و پارازیت GPS نوشته است. او همچنین دارای مدرک کارشناسی ارشد در روزنامه نگاری از دانشگاه نیویورک، و مدرک لیسانس از دانشگاه پنسیلوانیا در تاریخ و جامعه شناسی علم، با یک خرده به زبان انگلیسی است.