اعزام شمشیربازان ایران با محدودیت، بدون آماده‌سازی و بی‌نشانه از جوانگریی/ ژاپن و چین با ۱۲ سابریست در الجزایر
اعضای تیم ملی شمشیربازی اسلحه سابر ایران در شرایطی راهی جام جهانی الجزایر خواهند شد که محدود به سه نفر هستند و قرار است بدون آماده‌سازی راهی این مسابقات شوند.
به گزارش خبرنگار ورزشی سفیر ارجان، فهرست منتشر شده از شمشیربازان سابر مردان حاضر در جام جهانی الجزایر، بار دیگر پرسش‌هایی را درباره روند آماده‌سازی، نحوه اعزام و برنامه‌های پشتوانه‌سازی شمشیربازی ایران مطرح کرده است.
نگاهی به حضور تیم‌های حاضر نشان می‌دهد ژاپن و چین هرکدام با ۱۲ نماینده، بیشترین تعداد شرکت‌کننده را به خود اختصاص داده‌اند. قزاقستان با پنج شمشیرباز و کره جنوبی با چهار نماینده در این مسابقات حضور خواهند داشت. در مقابل، ایران تنها با سه شمشیرباز شامل علی پاکدامن، طاها کارگرپور و نیما زاهدی راهی این رقابت‌ها می‌شود؛ ترکیبی که نه‌تنها از حضور چهار نماینده ایرانی خبری در آن نیست، بلکه از نظر تعداد نفرات اعزامی نیز فاصله‌ای قابل‌توجه با برخی رقبای آسیایی دارد.
با این حال، مسئله شمشیربازی ایران را نمی‌توان صرفاً در تعداد نفرات اعزامی خلاصه کرد. آنچه اهمیت بیشتری دارد، نبود نشانه‌های روشن از یک برنامه هدفمند برای جوان‌گرایی و میدان دادن به شمشیربازان جوان و رده امید است.
رقابت‌های بین‌المللی، به‌ویژه در سطح جام جهانی، فرصتی ارزشمند برای کسب تجربه، افزایش آمادگی و آشنایی با سطح رقابت‌های حرفه‌ای جهان به شمار می‌روند؛ فرصت‌هایی که می‌توانند در صورت برنامه‌ریزی اصولی، به تقویت پشتوانه فنی تیم ملی بزرگسالان منجر شوند.
در شرایطی که مسیر موفقیت در ورزش قهرمانی، بیش از هر زمان دیگری به برنامه‌ریزی بلندمدت و پرورش نسل جایگزین وابسته است، انتظار می‌رود اعزام‌ها تنها به حضور نفرات تثبیت‌شده محدود نباشد و سهمی مشخص نیز برای ارزیابی و میدان دادن به استعدادهای جوان در نظر گرفته شود. نبود چنین رویکردی، این پرسش را مطرح می‌کند که برنامه فدراسیون برای انتقال تجربه از نسل فعلی به نسل آینده و آماده‌سازی شمشیربازانی که قرار است در سال‌های پیش‌رو، بار تیم ملی را به دوش بکشند، چیست؟
نبود اردوی آماده‌سازی و وضعیت مبهم سرمربی
ابهام در وضعیت سرمربی تیم ملی نیز بر پیچیدگی شرایط شمشیربازی ایران افزوده است. اظهارات رئیس فدراسیون درباره بائو نشان می‌دهد که قرارداد رسمی این مربی با ترکیه است و حضور او در کنار ملی‌پوشان ایران، حتی در چارچوب همکاری با فدراسیون، تضمین‌شده نیست؛ تا جایی که خود رئیس فدراسیون نیز تأکید می‌کند تیم ایران در درجه دوم اهمیت او قرار دارد. در چنین شرایطی، هرچند استفاده از ظرفیت فنی بائو و امکانات کمپ تمرینی این مربی می‌تواند فرصتی برای ارتقای سطح شمشیربازان ایران باشد، اما تمرین در کمپ یک مربی با برخورداری مستمر از هدایت و نظارت مستقیم او تفاوت اساسی دارد.
وقتی مربی در زمان برگزاری مسابقات ترکیه ناگزیر در کنار ملی‌پوشان این کشور حضور دارد، این پرسش مطرح می‌شود که مسئولیت هدایت فنی، تصمیم‌گیری‌های تاکتیکی و نظارت بر روند آماده‌سازی شمشیربازان ایران بر عهده چه کسی است؟ در واقع، مسئله تنها استفاده از امکانات تمرینی و بهره‌گیری مقطعی و نصفه نیمه از دانش یک مربی خارجی نیست؛ بلکه مشخص بودن جایگاه سرمربی و تضمین دسترسی مستمر تیم ملی به هدایت فنی مورد نیاز است.
نکته قابل‌تأمل دیگر، برگزار نشدن اردوی آماده‌سازی تیم بزرگسالان پیش از حضور در این رقابت‌هاست. اعزام به جام جهانی بدون برگزاری اردو، در کنار محدود بودن تعداد نفرات اعزامی و نبود نشانه‌های مشخص از جوان‌گرایی، پرسش‌هایی جدی درباره روند آماده‌سازی تیم ملی و اولویت‌های فنی فدراسیون ایجاد می‌کند.
طبیعی است که حضور در رقابت‌های بین‌المللی، به‌تنهایی نمی‌تواند جایگزین یک برنامه منسجم آماده‌سازی شود. از این‌رو، مشخص نیست تیم ملی سابر ایران با چه برنامه‌ای برای حضور در جام جهانی الجزایر آماده شده و چه تدابیری برای استفاده حداکثری از این رقابت‌ها در نظر گرفته شده است.
این پرسش‌ها و دغدغه‌ها در خصوص جوانسازی تیم ملی سابر زمانی جدی‌تر می‌شوند که بدانیم هفته آینده نیز قرار است جام جهانی جوانان در الجزایر برگزار شود، اما خبری از حضور تیم جوانان در این مسابقات نیست.
از حضور در رویدادها تا مدیریت چالش‌های شمشیربازی
در این میان، خبری آمد که رئیس فدراسیون شمشیربازی قرار است به عنوان سرپرس تیم پاراشمشیربازی در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا حضور پیدا کند. آن هم بعد از حضور دو هفته پیش در بازی‌های آسیایی که در این خصوص پورسلمان اعلام کرد که راهی این سفر نخواهد شد تا بتواند از حواشی سفرهای متعدد خود کم کند. با این حال وقتی شمشیربازی ایران با پرسش‌هایی درباره آماده‌سازی تیم ملی، محدودیت نفرات اعزامی و روند جوان‌گرایی روبه‌روست، این انتظار می‌رفت که رئیس فدراسیون حتی برنامه‌ریزی اولیه‌ای هم برای رفتن به این سفر نداشته باشد، نه اینکه پس از مطرح شدن نامش در فهرست اعزامی، انصراف دهد.
البته حتی اگر پورسلمان بازهم راهی ناگویا می‌شد، مسئله بحث سفر رئیس فدراسیون به ناگویا یا حضور او در دو رویداد بزرگ قاره‌ای طی فاصله‌ای کوتاه نبود؛ بلکه مسئله این است که چنین حضورهایی تا چه اندازه به بهبود وضعیت رشته تحت مدیریت او کمک می‌کنند و چه دستاورد مشخصی برای شمشیربازی ایران به همراه خواهند داشت؟
جام جهانی الجزایر در آغاز فصل جدید، فرصتی برای سنجش توان فنی شمشیربازان ایران در برابر رقبای بین‌المللی است؛ اما فراتر از نتایج این مسابقات، آنچه آینده سابر ایران را تعیین خواهد کرد، وجود برنامه‌ای روشن برای آماده‌سازی، جوان‌گرایی و ساختن پشتوانه‌ای قابل اتکا برای تیم ملی است. چیزی که این روزها در شمشیربازی دیده نمی‌شود و تزریق جوانان در کنار اعزام باتجربه‌ها، نادیده گرفته می‌شود.