تنها موتورسیکلت فراری در تاریخ / داستان دوچرخ ایتالیایی با صدایی شبیه هواپیما
نام فراری در جهان خودرو، مساوی است با سرعت، اصالت و هیجان روی چهار چرخ. در حالی که رقبای دیرینه‌ای چون استون مارتین و لامبورگینی به دنیای دوچرخ‌ها قدم گذاشته و مدل‌های اختصاصی تولید کرده‌اند، مارانلو همواره به ساخت خودرو وفادار مانده است. با این حال، در تار و پود تاریخ، یک موتورسیکلت استثنایی وجود دارد که نشان رسمی «فراری» را بر سینه دارد و از تاییدیه کتبی و شخصی پیرو فراری، فرزند انزو فراری بزرگ
نام فراری در جهان خودرو، مساوی است با سرعت، اصالت و هیجان روی چهار چرخ. در حالی که رقبای دیرینه‌ای چون استون مارتین و لامبورگینی به دنیای دوچرخ‌ها قدم گذاشته و مدل‌های اختصاصی تولید کرده‌اند، مارانلو همواره به ساخت خودرو وفادار مانده است. با این حال، در تار و پود تاریخ، یک موتورسیکلت استثنایی وجود دارد که نشان رسمی «فراری» را بر سینه دارد و از تاییدیه کتبی و شخصی پیرو فراری، فرزند انزو فراری بزرگ، بهره می‌برد.
امیرمسعود عابدین: فراری از زمان تاسیس در سال ۱۹۳۹ و تولید نخستین خودروی خود در ۱۹۴۷، همواره چیزی فرای یک خودروساز معمولی بوده است. اما برخلاف تصور عموم، ریشه‌های این برند اسطوره‌ای با دنیای موتورسیکلت گره خورده است؛ زیرا خود انزو فراری پیش از آنکه امپراتوری خودروسازی‌اش را پایه‌گذاری کند، مدیر یک تیم مسابقه موتورسواری بود که در دهه ۱۹۳۰ موفقیت‌های فراوانی به دست آورد. هرچند با وقوع بحران بزرگ اقتصادی، آن بخش تعطیل شد، اما دهه ۹۰ میلادی فرصت دوباره‌ای برای تحقق یک رویای خفته شد.
دهه‌ای برای ساخت موتورسیکلت‌های استثنایی
دهه ۱۹۹۰ میلادی، عصر طلاییِ نوآوری‌های جسورانه در صنعت موتورسیکلت بود. برندهایی مانند هوندا با مدل افسانه‌ای NR۷۵۰ و پیستون‌های بیضوی شکل، حد و مرزهای تکنولوژی را جابه‌جا می‌کردند و کارگاه‌های کوچکی چون بیموتا یا بریتن در نیوزیلند نشان می‌دادند که طراحان مستقل می‌توانند شاهکارهایی شگفت‌انگیز خلق کنند. در همین فضای پر از خلاقیت بود که «دیوید کی» (David Kay)، مهندس برجسته بریتانیایی و متخصص محصولات ام‌وی آگوستا، تصمیم گرفت پروژه‌ای شخصی و خیره‌کننده را به عنوان ادای احترام به شاهکار خودروسازی ایتالیا آغاز کند.
متولد شدن فراری ۹۰۰؛ رویایی روی دو چرخ
نتیجه‌ی ۵ سال تلاش مداوم و حدود ۳۰۰۰ ساعت کار دست، موتورسیکلت فوق‌العاده‌ای به نام «فراری ۹۰۰» بود. قلب این موتور، یک پیشرانه‌ی ۹۰۰ سی‌سی ۴ سیلندر خطی هواخنک با میل‌سوپاپ دوبل و گیربکس ۵ سرعته بود که تماما توسط خود دیوید کی و با پوسته آلیاژی و منیزیمی ساخته شد. این موتور با تولید ۱۰۵ اسب بخار قدرت و بهره‌گیری از شاسی سبک‌وزن و بدنه آلومینیومی دست‌ساز، وزنی تنها در حدود ۱۷۲ کیلوگرم داشت و می‌توانست به سرعت ۲۶۵ کیلومتر بر ساعت دست یابد.
طراحی بدنه هم یک ادای احترام کامل به زبان طراحی فراری بود؛ از رنگ قرمز اختصاصی و هواکش‌های جانبیِ یادآور مدل افسانه‌ای تستاروسا گرفته تا چراغ‌های عقب و خطوط سیال باک و فلاپ‌ها که فرم یک سوپراسپرت ایتالیایی را بازسازی می‌کردند.
نامه‌ای از پیرو فراری و کسب مجوز تاریخی
اما چگونه یک مهندس بریتانیایی توانست بدون دخالت مستقیم کارخانه مارانلو، لوگوی رسمی اسب سرکش را روی موتورسیکلت خود نصب کند؟ پاسخ در جسارت و احترام دیوید کی نهفته بود. او پیش از آغاز کار، نامه‌ای به «پیرو فراری» نوشته و قصد خود را برای ساخت یک اثر یادبود به احترام انزو فراری و تاریخچه مسابقه‌ای او تشریح کرد. پیرو هم در پاسخ، نامه‌ای دست‌نویس ارسال کرد و رسمیت این پروژه را تایید کرد. به این ترتیب، «فراری ۹۰۰» به تنها موتورسیکلت تاریخ تبدیل شد که به صورت قانونی و رسمی مجوز استفاده از نشان فراری را دریافت کرد.
صدایی شبیه نبرد هواپیماها در آسمان
اگرچه این موتورسیکلت عمدتا به عنوان یک اثر هنری و نمایشگاهی ساخته شد و هرگز در پیست‌های مسابقه زیر فشار شدید قرار نگرفت، اما ارقام فنی‌اش نشان از هیولایی چابک هم‌رده با سوپربایک‌های مطرح زمان خود داشت. دیوید کی در توصیف صدای اگزوز این شاهکار دست‌ساز گفته بود: «صدای این موتور شبیه به تعقیب و گریز یک جنگنده با اسپیت‌فایر در آسمان است!».
میراث ماندگار یک تک‌خال تاریخی
فراری ۹۰۰ هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید و اصولا برای چنین هدفی هم طراحی نشده بود. این خودرو پس از چند بار حضور در حراجی‌های بزرگ، در نهایت در سال ۲۰۱۲ با قیمتی حدود ۸۵ هزار پوند توسط یک کلکسیونر خصوصی خریداری شد تا به عنوان یک گنجینه از آن نگهداری شود. این شاهکار تک‌نسخه، پیش از آنکه خودروی «فراری انزو» برای یادبود بنیان‌گذار این کمپانی ساخته شود، ادای احترامی خالصانه و بی‌نظیر به مردی بود که صنعت خودرو را برای همیشه تغییر داد.