تایم: دیوید تنانت و سیوبهان فینران در این درام تلویزیونی هولناک و استثنایی ستاره هستند.

نمایش زندان جیمی مک گاورن با چنگ زدن به گلو بازگشته است و به سختی می‌تواند فوری‌تر، دقیق‌تر یا عالی‌تر باشد. هر چند خودت را آماده کن… پخت خاموش کردن اینطور نیست خیلی طول می کشد تا مرا از تلویزیون راحتی در پاییز دور کند. کاهش ساعات روشنایی یا چرخه اخبار آخرالزمانی را سرزنش می‌کنم، اما نزدیک‌ترین چیزی که دوست دارم در ماه اکتبر به آسیب‌های تلویزیونی برسم، تماشای کمدین‌هایی است که در «خائنان مشهور» وا

من خیلی طول می کشد تا من را از تلویزیون راحتی در پاییز دور کند. کاهش ساعات روشنایی یا چرخه اخبار آخرالزمانی را سرزنش می‌کنم، اما نزدیک‌ترین چیزی که دوست دارم در ماه اکتبر به آسیب‌های تلویزیونی برسم، تماشای کمدین‌هایی است که در «خائنان مشهور» وارد قبر خودشان می‌شوند. من شک دارم که تنها باشم من نمی‌خواهم مردم بریتانیا را روانکاوی کنم، اما می‌توانم این نکته را جدی بگیرم که در مجموع ما در حال حاضر فقط می‌توانیم به جاش ویدیکامب نگاه کنیم که سعی می‌کند هدفی را در کنار اما ویلیس در زمین رقص Strictly پیدا کند (و طبق گزارش‌ها، حتی این یک مبارزه است).

جیمی مک گاورن افسانه‌ای را با سری جدیدی از درام زندان برنده بفتا (یکشنبه، ساعت 9 شب، بی‌بی‌سی وان) وارد کنید تا کشور را از کمای مربوط به Bake Off خارج کنید. با پوشش ویرانی زندان های مردان و زنان در دو سری اول، خبر خوب این است که سه گانه مک گاورن و ساموئل بیلی، نویسنده همکار، مطمئناً نمی تواند ناراحت کننده تر از این باشد. قسمت های جدید در *چک یادداشت* یک موسسه متخلف جوانان برای پسران تنظیم می شود. باشه عالیه درباره کودکان در زندان است. متشکرم، جیمی! امیدوارم خوشحال باشید! هیچ کس دیگری قرار نیست باشد.

البته، مک گاورن – که مدت‌ها برای مقابله با رئالیسم اجتماعی و بی‌عدالتی نهادی در نمایش‌های نمادینی مانند کراکر، دریاچه‌ها و هیلزبورو شناخته می‌شد – قرار نیست بدون دلیل مناسب بیننده را از بین ببرد. از آنجایی که ازدحام بیش از حد زندان بر سرفصل‌های خبرها حاکم است، در کنار بحران چند وجهی در میان مردان جوان، سری زمانی سه آنقدر فوری و پیش‌بینی‌کننده است کهشما تعجب می کنید که آیا بی بی سی وسوسه شده است که عنوان را به Time(ly) تغییر دهد.

با این حال، بهتر است قبل از ورود به داخل، خود را آماده کنید. در عرض 90 ثانیه، یک پسر نوجوان توسط پنج نگهبان بزرگسال به صورت افقی به سلولش کشیده می شود. دستی که فک او را نیمه پوشانده در حالی که فحاشی می کند. آن دست متعلق به دیوید تنانت است که نقش افسر کهنه کار زندان بابی بیلی را بازی می کند. تنانت در نقش بیلی به طرز چشمگیری یک لوح خالی است: شخصیتی که تقریباً همیشه روی پرده است، اما چنان دیالوگ و احساسات پراکنده ای دارد که گاهی - به شیوه کلاسیک مک گاورن - با معمولی بودنش تعریف می شود و به سختی می توان آن را "خوب" یا "بد" نامید.

سیوبهان فینران از Happy Valley که در نقش کشیش زندان ماری لوئیز بازگشته است، به او ملحق شده است - تنها موضوع مشترک در هر سه سریال و به جرأت می توانم بگویم، نشانه مهربانی نادری از امید.

تنانت و فینران هر دو بازی های خیره کننده ای ارائه می دهند، اما این سه بازیگر جوان هستند که در نقش مجرمان جدید بازی می کنند که مطمئناً ستاره های آینده خواهند بود. پیتر (اولی مک‌نالتی) که بین مرگ یک مرد بی‌گناه و وفاداری به جامعه‌اش گیر کرده است، و جیمز (لوئیس مک‌کارتنی) است که پس از یک عمل خشونت‌آمیز که زندگی را تغییر می‌دهد، در تقلا برای رویارویی با والدین شکسته‌اش است. سپس کریستوفر (یک Chukwubuikem Molokwu دلخراش) است که با یک لکنت می‌جنگد و دوباره با مادر تولدش ارتباط برقرار می‌کند.

یکی از نقاط قوت تایم، نوشتن استثنایی آن است، اما از گفتن زیاد بدون یک کلمه ترسی ندارد. وانت‌های سفیدی که پسران را با پنجره‌های کوچک مربعی سیاه و سفید به زندان می‌برند. دروازه ها در بال Dکه به ندرت باز می شوند و مردان خشن خود را از هم جدا نگه می دارند (تنانت به فینران به طرز شومی می گوید: «دروازه ها خطرناک هستند). سلول‌هایی با نام «اتاق 29»، انگار پسرها در یک هفته استراحت در هاستل هستند - توهمی که تنها زمانی از بین می‌رود که متوجه می‌شوید صحنه‌ای در بال رخ نمی‌دهد که با صدای جیغ همراه نباشد.

همه چیز درسی از تنش است، هر دقیقه در زندان بیننده را بیشتر به تنگناهراسی ترس و ناامیدی می کشاند.

من هیچ اسپویلری نمی‌دهم، اما می‌گویم شما روزها به لحظه‌ای در قسمت اول فکر خواهید کرد. مشاهده این آسان نیست اما نباید باشد. مک گاورن محتوایی را که در پس‌زمینه پخش می‌شود، در حالی که در حال پیمایش اینستاگرام هستید، ارائه نمی‌کند. گلوی شما را می‌گیرد و از شما می‌خواهد که بپرسید آیا امکان تغییر وجود دارد یا اینکه وحشت‌های سیستم ساخت بشر، افراد خاصی - کودکان خاصی - را قبل از اینکه واقعاً فرصتی پیدا کنند، محکوم می‌کند. همه ما باید آن را تماشا کنیم، نه حداقل سیاستمداران در سراسر طیف سیاسی. فقط شاید Bake Off را بعداً روشن کنید تا از حالت فشرده خارج شود.