بررسی دهقانان نوشته مریم اصلانی – چرا یک شیوه زندگی باستانی ممکن است کلید آینده ما باشد
مدرنیته یعنی شهرها - یا به ما گفته می شود. این مطالعه جسورانه جدید درباره کسانی که از طریق زمین امرار معاش می کنند، استدلال می کند که در غیر این صورت کلمه "دهقان" یک جنبه منفی دارد: این به معنای فردی نادان، بی پروا و پست است. مریم اصلانی در این اثر چشمگیر انسان شناسی-تاریخ-تاریخ می نویسد، چنین نگرشی «بقایای روان درام عظیمی است که ما را همان چیزی که هستیم ساخت... ما با بیرون راندن بخش های دهقانی خو
کلمه «دهقان» یک جنبه منفی دارد: به معنای فردی نادان، بی‌پیچیده، فرومایه است. مریم اصلانی در این اثر چشمگیر انسان شناسی-تاریخ-تاریخ می نویسد، چنین نگرشی «بقایای روان درام عظیمی است که ما را همان چیزی که هستیم ساخت... ما با بیرون راندن بخش های دهقانی خود مدرن شدیم». کتاب او تاریخ جهانی دهقانان و گزارشی از چهار سالی را که در هند، کامبوج، پرو و غنا گذرانده و با خانواده‌های دهقانی زندگی کرده و با آنها صحبت کرده است، در هم می‌پیوندد.
او قصد دارد این تصور را به چالش بکشد که افول دهقانان شرط لازم برای «مدرن شدن» است. این تصور در بریتانیا مطرح شد، اولین کشوری که خود را از شر دهقانان خلاص کرد، زمانی که با اقدامات محصور، زمین خود را از یک کالای عمومی به دارایی مالی تبدیل کرد. هنگامی که این مدل از مدرنیته سرمایه داری شروع به تسخیر جهان کرد، روشنفکران از هر قشری استدلال کردند که دهقانان سد راه «پیشرفت» هستند. ولتر آنها را افرادی کند عقل می‌دید که قادر به درک وضعیت رقت‌آمیز خود نیستند، و در راه تعقیب روشنگری موانعی ایجاد می‌کنند. کارل مارکس معتقد بود که "تعصب بی امان مالکیت" آنها را به عنصری ارتجاعی در سرمایه داری تبدیل کرده است.
دو گیومه امروزه تعداد «دهقانان» بیشتر از هر زمان دیگری در تاریخ است
با این حال، در طول تاریخ، تمدن های دهقانی رشد کرده و پایدار بوده اند. از 3000 سال قبل از میلاد تا دوران صنعتی بریتانیا، شکل رایج جامعه انسانی در مقیاس بزرگ، امپراتوری کشاورزی بود که توسطدهقان مازاد کالری عظیم تولید شده توسط این امپراتوری ها - به ویژه برنج که یک روش بسیار کارآمد برای استخراج کالری از زمین است - صرف معابد عظیم، شهرهای وسیع و بوروکراسی های پیچیده شد. برای بیش از 2000 سال، تا زمان سقوط سلسله چینگ در سال 1912، امپراتوری چین بر پایه کشاورزی دهقانی ساخته شد که توسط یک سیستم آبیاری گسترده و توسط دولتی عملی اداره می شد که توسط تحصیل کرده ترین مقامات جهان اداره می شد.
با این حال، قرن گذشته شاهد یک جنگ طولانی و اعلام نشده علیه دهقانان بوده است. در اتحاد جماهیر شوروی، سیاست های جمعی سازی جوزف استالین میلیون ها دهقان را کشت. آمریکا دهقانان ویتنام را بمباران کرد. مائوئیسمی که در دهه‌های 1960 و 1970 در محوطه‌های دانشگاهی غرب پرورش می‌یابد - با این باور که دهقانان کشورهای تازه استعمار زدایی شده بهترین امید برای مبارزه با امپریالیسم ایالات متحده هستند - اغلب به سمت خود دهقانان معطوف می‌شد. چشم انداز جنایتکارانه پل پوت در کامبوج، مبنی بر اینکه کشور باید با زور به ماهیت دهقانی خود بازگردانده شود، منجر به مرگ میلیون ها نفر شد. اخیراً، دهقانان قربانی اصلی جنگ‌های داخلی و درگیری‌ها بر سر زمین و منابع در سودان، رواندا و جمهوری دموکراتیک کنگو بوده‌اند.
در دهه 1980، بسیاری از کشورهای استعمار زدایی بدهکار بودند و نیاز به نجات با سرمایه خارجی داشتند. بهایی که آنها پرداختند، وارد کردن نظم بازار به اقتصاد کشاورزی آنها بود. در بیشتر سرمایه داری جهانی معاصر، غربیقدرت شرکت ها بر پایه های دهقانی استوار است. این دهقانان در حالی که کالاهای با ارزشی مانند برنج، شکر، کاکائو تولید می کنند، از سودی که تولید می کنند حذف می شوند. اکنون آنها به تنهایی با شرایط اضطراری آب و هوا و متعاقب آن کاهش عملکرد رها شده اند.
در ماهاراشترا، در قلب هند، اصلانی یک آهنگ تم ابدی دنیای مدرن را تماشا می‌کند و به آن گوش می‌دهد: برق مضاعف قمه روی نیشکر، یک بار برای قطع کردن ساقه، سپس نصف کردن آن. کشاورزان پنبه ماهاراشترا به دلیل خشکسالی، متناوب با سیل‌های فاجعه‌بار، ناشی از گرمایش جهانی، دچار بحران شده‌اند. در میان چنین عدم قطعیتی، نیشکر یک شرط خوب است. با این حال، برخلاف پنبه، نیشکر را نمی‌توان ذخیره کرد، اما باید ظرف چند ساعت پس از برداشت خرد شود، و پردازش‌کنندگان از این واقعیت برای پرداخت کمتر به کشاورزان بهره‌برداری می‌کنند. این زنان به قدری از غیبت در روزهای کاری می ترسند که بسیاری از آنها هیسترکتومی زودهنگام انجام می دهند.
در غنا، جایی که صنعت شکلات جهان همیشه به کار دهقانان متکی بوده است، اصلانی متوجه می‌شود که کشاورزان کاکائو نه تنها با تغییرات آب و هوایی، بلکه با بیماری‌های محصول، سرمایه‌گذاری ناکافی مزمن و مسموم شدن زمین توسط گالامسی - که اصطلاح محلی برای استخراج غیرقانونی و غیرقانونی طلا، سود و منفعت سیاسی است، دست و پنجه نرم می‌کنند. اما دهقانان راهی برای زنده ماندن پیدا می کنند. کوکالروهای پرو - تولیدکنندگان برگ کوکا که بیشتر آن برای تولید کوکائین استفاده می شود - یاد گرفته اند با کارتل های مواد مخدر زندگی کنند که به آنها وام و کمک های اداری می دهند. آنها توسط دولت رها شده اندیک نظام اخلاقی رقیب ایجاد کرده‌اند که از مطالبات معیشتی و وظیفه در قبال خانواده و جامعه آگاه است.
این کتاب دارای دامنه بلندپروازانه ای است که اغلب به تاریخ های گسترده چند صد سال اخیر منحرف می شود. گهگاهی گیر نمی کند. آدام اسمیت، اقتصاددان، باور نداشت که «آینده سرمایه داری تنها زمانی فرا خواهد رسید که دهقانان جای خود را به زمینداران تکنوکرات ثروتمند بدهند». او مالکان را به دلیل جمع آوری درآمدهای غیرقابل سرزنش محکوم کرد. این ادعا که ویلیام اورنج و همسرش مری «بدون مخالفت یا خونریزی» تاج و تخت انگلیس را به دست گرفتند، خشونت های بعدی در اسکاتلند و ایرلند را نادیده می گیرد.
علیرغم این اشتباه عجیب، استدلال قانع‌کننده‌ای شکل می‌گیرد، استدلالی که نقطه مقابلی مفیدی را برای تاریخ عالی ۲۰۲۴ پاتریک جویس، به یاد دهقانان ارائه می‌دهد، که به‌طور عجیبی اصلانی تنها در یک پاورقی به آن اشاره می‌کند. جویس که عمدتاً بر ایرلند، ایتالیا و لهستان تمرکز می کند، دهقانان را «دنیای محو شده» می بیند که قبلاً ویران شده است. اصلانی به ما یادآوری می کند که امروزه دهقانان بیش از هر زمان دیگری در تاریخ هستند.
غرب ممکن است از شر دهقانان خلاص شده باشد، اما، 250 سال پس از انقلاب صنعتی، "بیشتر جهان بدون انجام این کار مدرن شده است". خانوارهای دهقانی حدود 2 میلیارد نفر را تشکیل می دهند که یک چهارم نژاد بشر است. شیوه زندگی آنها بسیار مقاوم تر از کار در کارخانه است و هیچ چیز عقب مانده ای در آن وجود ندارد. 350 میلیون تن نیشکر هر سال در هند تولید می شود - بزرگترین تولید در بین هر کشور و رقمی که از سال 1980 تاکنون سه برابر شده است.از مزارع خانوادگی می آیند در غیاب صنعتی‌سازی جهانی، که زمین نمی‌تواند از عهده آن برآید، هیچ چیز به اندازه زمین جمعیت زیادی را حفظ نمی‌کند.
با این حال، اکثر رهبران جهان به آنچه اصلانی آن را «افسانه شهری» می‌نامد به این باور رسیده‌اند که مردم به‌طور اجتناب‌ناپذیر به شهرها نقل مکان می‌کنند و دهقانان به زودی، و باید به زودی، دیگر وجود نداشته باشند. این بدان معناست که دهقانان فاقد اصلی‌ترین چیز مورد نیاز خود هستند: سرمایه‌گذاری بلندمدت دولت‌ها در خاک، آب و ذخایر گیاه‌شناسی که زمانی امپراتوری‌های کشاورزی فراهم می‌کردند.
همان‌طور که اصلانی اشاره می‌کند، آنچه این غم‌انگیز است، این است که درست زمانی که ما به آن بیشتر نیاز داریم، دهقانان مدلی از پایداری و سرپرستی جهان طبیعی ارائه می‌دهند. آنها به عنوان حایلی عمل می کنند که سرمایه داری درنده ای را که هیچ احترامی برای طبیعت قائل نیست، مهار می کند. یکی از دهقانان کامبوجی که در دشت سیلابی دریاچه عظیم تونله ساپ کشور کشاورزی می‌کند، به اصلانی می‌گوید: «برنج همدم ماست. ما می‌گوییم انسان‌ها نوزده روح دارند و برنج نیز همین تعداد را دارد.»
اعتقاد دهقانان مبنی بر اینکه زمین مقدس است، یادگاری عجیب نیست، بلکه راهی حیاتی برای اطمینان از این است که تلاش برای بهره وری زمین را نابود نمی کند. این که بسیاری از زمین های قابل کشت جهان در دست دهقانان باقی می ماند، ما را در برابر تصاحب کامل شرکت ها و فروپاشی محیطی محافظت می کند. اگر به تلاش برای اجرای افسانه شهری ادامه دهیم، تولید مواد غذایی را بی‌ثبات می‌کند، اکوسیستم سیاره را نابود می‌کند و موج بی‌سابقه‌ای از پناهندگان را ایجاد می‌کند. ما باید برای همه امیدوار باشیمبه خاطر ما، که دهقانان فقط بخشی از گذشته ما نیستند، بلکه بخشی از آینده ما هستند.
Peasants: Makers of the Modern World توسط Bloomsbury (25 پوند) منتشر شده است. برای حمایت از گاردین، نسخه خود را در سفارش دهید. هزینه های تحویل ممکن است اعمال شود.